Terug naar de Bron: laatste topics

Terug naar de Bron: laatste topics Laatste topics van het Terug naar de Bron Internet Forum http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php Tue, 07 Sep 2010 02:04:51 +0200 15 Terug naar de Bron: laatste topics http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php Steniging van een moeder petitie http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6474 Sakineh Mohammadi Ashtiani, Iranian Mother, could be stoned to death at any moment

Iran komt onder steeds meer druk om deze vrouw, Sakineh Mohammadi Ashtiani, niet te stenigen. Ze heeft al vijf jaar gevangen gezeten en is al gegeseld, omdat ze overspel zou hebben gepleegd. De executie zou vermoedelijk zonder veel ophef hebben plaatsgevonden als de 22-jarige zoon van de vrouw niet de moed had gehad om zich tot de vrije wereld te richten met een appel zijn moeder te redden. De zoon woont in Tabriz, Iran, en heeft dus veel te vrezen van zijn actie, maar na vijf jaar vruchteloos in eigen landen om aandacht vragen voor zijn moeder, is de buitenwereld zijn enige hoop. (de laatste link gaat naar een petitie die je kan tekenen)
De Engelse regering heeft, na de oproep van de zoon, al haar afschuw uitgesproken over de naderende steniging. Engelse prominenten hebben ook van zich laten horen. Sir David Hare, Robert Redford, Emma Thompson, Juliette Binoche, Katherine Hamnetten acteur Colin Firth doen mee aan de actie om mevrouw Ashtiani te redden.

Petitie

Iets belangrijker dan Oranje lijkt mij

In het Middeleeuwse Iran, dat iets heeft van een Van Rappardreservaat voor vrije radicalen, worden nog steeds lijfstraffen uitgevoerd.

De Iraanse vorm van de sjaria staat geseling en steniging toe van meisjes vanaf negen jaar. De richtlijn executie niet voor het 18e jaar te voltrekken en zo mogelijk om te zetten in ophanging is een 'humane' maatregel van de overheid

De leeftijd van negen heeft overigens te maken met het feit dat Mohammed zijn jongste vrouw Aischa trouwde op haar negende. Een meisje van negen wordt daarom geacht in staat te zijn zich als een 'zedige' echtgenote te gedragen en moet dus dienovereenkomstig worden berecht.

Deze vrouw en moeder heeft al 99 zweepslagen gekregen en gevangenisstraf.
Omdat ze iets (?) had met twee mannen (of zij met haar) is ze veroordeeld tot steniging.
De mannen zullen wel gewoon vrijuit gaan, want vrouwen hebben geen enkel recht in dat ondermaanse.

In een half jaar noteerde Amnesty minstens 126 executies.

In Iran worden regelmatig kinderen veroordeeld tot de dood omdat zij zich seksueel zouden hebben misdragen.
De daders kunnen ook daar gerust zijn. Of het nu de vader, een broer of loshandige oom is, of, en dat komt ook voor, een geestelijke.

Een meisje dat wordt misbruikt zwijgt, want anders komt de familie-eer in het geding en schuldig of niet wordt ze vermoord.
De vraag is dan wiens eer gered wordt. Overigens moet bij de lijkschouwing blijken of de terechtstelling "terecht" was. (controle op het maagdenvlies)
Zoniet dan is een verontschuldiging aanbevolen.
Schuldig is ze al, als ze geen hoofddoekje draagt of een man durft aankijken, of een man bekoort en tot zondige gedachten aanzet, want het is een misdaad bekoorlijk te zijn. De gedachten van een man zijn eenvoudig niet te controleren en daarom kan hij niet verantwoordelijk worden gesteld zijn voor zijn lusten en fantasiën. Zo eenvoudig is dat.]]> Bernardus rowena Thu, 08 Jul 2010 19:17:45 +0200 6474 Pedofiele Dracul http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6509
Hier een onfrisse ontmoeting.
Je vraagt je af hoe ze dit openlijk durven?
Maar tegelijk wel homo's ophangen.
Hier krijg ik echt de rillingen van.
Bah.

Het lijkt Chistoffer Lee wel in A kiss of the vampire.

"Dracul" komt van het Latijnse woord 'Draco' (draco betekent draak). In het modern Roemeens, de Roemeens taal van nu, betekent "drac" of "dracul" duivel. (drac en dracul hebben dezelfde betekenis.) De vertaling van draak in het Roemeens van nu is: "dragon".]]> Bernardus rowena Sat, 04 Sep 2010 22:37:49 +0200 6509 Misbruik Zeeland http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6508 In Zeeland is heeft een man een zaak aangespannen tegen de kerk.
Hij heeft inmiddels al een 120 anders slachtoffers van misbruik verzameld.
Kardinaal Simones zal hier onder andere voor met zijn billen bloot moeten.

Simonis benoemde pedoseksuele broeder als leider misdienaars

Kardinaal Simonis: Wir haben es nicht gewusst

Rotterdam, 24 maart. Kardinaal Simonis heeft gisteren in het tv-programma Pauw & Witteman verklaard dat veel bisschoppen in de jaren vijftig, zestig en zeventig niet op de hoogte waren van seksueel misbruik binnen de Katholieke Kerk. „Wir haben es nicht gewusst. Het is een beladen term. Maar het is wel waar", zei de 78-jarige Simonis, oud-bisschop van Rotterdam en voormalig aartsbisschop.

Een inmiddels 88 jarige zieleherder en kinderberijder is beschuldigd van misbruik en is doodleuk overgeplaatst terwijl de bisschop hiervan op de hoogte was.

Het regent nog steeds klachten over mis-bruik binnen de kerk en haar vaak betaste kruis.

Het Amerikaanse hooggerechtshof heeft een eerdere uitspraak vernietigd die het Vaticaan vrijpleitte.
Nu is het dus mogelijk het Vaticaan werkelijk aan te klagen.

De Opperchef zou een zondvloed moeten sturen om deze Augiasstal te reinigen.

Het CDA (= Christelijke Doofpot Affaire) wilde geen verder onderzoek omdat dat "niet nuttig" zou zijn.

Deetman moet de indruk wekken dat er iets serieus wordt gedaan, terwijl iedereen weet dat van onderzoekscommisies nooit enig resultaat valt te verwachten, meer een vorm van bezigheidstherapie voor pedofiele dementerenden.

Hij is door de kerk verzocht............
Dat geeft al aan dat er van objectiviteit waarschijnlijk geen sprake zal zijn.

De beperkingen die Deetman heeft aangebracht in het onderzoek worden door de opdrachtgevers geaccepteerd. Zo wordt alleen seksueel misbruik van minderjarigen onderzocht. Meerderjarigen blijven buiten beschouwing. Er wordt niet gekeken naar misbruik gepleegd door Nederlandse religieuzen in overzeese delen van het Koninkrijk. Ook laat de commissie fysiek misbruik buiten beschouwing. In een kwart van de 350 meldingen van seksueel misbruik die NRC Handelsblad en Wereldomroep hebben ontvangen, blijkt tevens sprake van (ernstige) mishandelingen.

De Kerk heeft volgens de paus diepgaand behoefte om „opnieuw te leren boete te doen, de zuivering te accepteren, te vergeven, maar ook de noodzaak van gerechtigheid te leren”.

Vooral die "diepgaande behoeften" verontrusten mij.

Papen en nathouden die gewijde vlek.

Zou dat nu Pollutio zijn?]]> Bernardus rowena Sat, 04 Sep 2010 18:38:05 +0200 6508 UFO hype http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6511 Weapons of Mass Deception Washington, 1952:

How the CIA created the flying saucer craze By Mark Pilkington.

Aardig stukje over de misleidende UFO hype die een massahysterie verwekte.

"A new radar moving target simulator system which generates a display of up to 6 individual targets on any standard radar indicator has been developed… to train radar operators… and for in-flight testing of airborne early-warning personnel… Target positions, paths, and velocities can… simulate… realistic flight paths… Speeds up to 10,000 knots are easily generated… The target can be made to turn left or right… For each target there is… adjustment to provide a realistic scope presentation."[

On 19 July 1952 – and again on the 26th – an event took place that must have seemed as unthinkable then as it would be considered impossible now: Washington DC was buzzed by several unidentified aircraft. These fast-moving phantoms hopped like fleas across radar screens and evaded all attempts to intercept them with jets; they made fools of jumpy Air Force personnel and generated front-page news all around the world.

The incident illustrated perfectly the threat that UFOs posed to America's defence establishment, which carried painful memories of the attack on Pearl Harbor and now lived in the shadow of the burgeoning Soviet atomic programme, and would shape the UFO phenomenon – and the attitude of America's custodians to it – for the next 60 years.

Although the case has been dismissed as a dramatic example of a temperature inversion – whereby objects on the ground are picked up on radar and appear as aircraft – the facts are complex enough to deserve more than a simple brush-off, and may point to a deliberate attempt to exploit the phenomenon.

But who by? And for what purpose?

Zie verder: http://www.forteantimes.com/features/fbi/4..._deception.html]]> Bernardus Bernardus Sun, 05 Sep 2010 15:21:23 +0200 6511 Getallen http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6510 Kreeg namelijk nummer 777 als registrant.

Bij de Grieken stond 777 voor perfektie.

Het zou de volkomenheid inhouden op geestelijk gebied, dat wil zeggen een eindrealisatie.
Lijkt op het Jungiaanse concept van de individuatie.

Gematria

In the firmament of heaven

B'Raqo HaShamayim

= 777

This identity is part of a larger complex that includes the Number 666, as seen in the image below:

The sum of this phrase is therefore 666 + 777 = = 3 x 13 x 37 which relates to the Full Creation HyperHolograph through the identity:

13 x 37 = 481 = The Beginning (He Genesis)

Note that 13 and 37 are the second and third hexagonal Star Numbers.

We also have a very interesting self-reflection in the phrase "thou filledst" which integrates with the symbolic meaning of the Number Seven in Scripture:

Thou Filledst

= 777

Een heel leuke verzamling is te vinden op http://members.home.nl/frankcolijn/frankcolijn/777.htm

***Er is een discussie gaande hoe het woord Jezus in het Hebreeuws geschreven moet worden, want de naam Jezus komt uit het Griekse N.T. Zelf denk ik dat de 386 vorm ,

, (Joshua) correct is, anderen geven de voorkeur aan de 391 vorm ,

(Jehoshua). Deze schrijfvorm wordt ook wel vertaald met Jozua, de opvolger van Mozes. Mogelijk zijn beide vormen correct, omdat het bijbels is om een nieuwe naam te krijgen (Openb.2:17), zoals ook Abram in Abraham werd gewijzigd door een hee aan zijn naam toe te voegen (Gen.17:5). Beide Hebreeuwse namen van Jezus zijn samen:

=386+391=777.

***Woord 7x7x7=343 is Elohim in Gen.1:27 en het 7de woord in het vers. Het is de 28ste keer dat het woord Elohim in de Bijbel verschijnt. Hiervoor lijken de factoren van het woordnummer in de Bijbel (7x7x7) en het woordnummer in het vers (7) te zijn samen gevoegd: (7+7+7)+7=28. Ik herinner de lezer er aan dat de 28 letters van Gen.1:1 met gematria Katan, het uitgangspunt van het Hebreeuwse alfabet, de getallenwaarde 86 (=Elohim) heeft.

***Alle delers van 777 zijn: 1, 3, 7, 21, 37, 111 en 259 (777 zelf uitgesloten). De som is 439; dit is het 86ste priemgetal, het getal van Elohim, God. Daarnaast is het 86ste palindroom 777.

***De twee woorden het firmament van de hemel,

, hebben de getallenwaarde 395+382=777. Deze frase komt 3x voor in de Bijbel (in vers 14, 15 en 17) Het zijn de enige twee opeenvolgende woorden in het eerste hoofdstuk die samen de getallenwaarde 777 hebben.

In de natuur vinden wij de zeven regelmatig terug, het spectrum heeft zeven kleuren, de toonladder zeven noten. De week heeft zeven dagen. Onder invloed van de zeven rusten alle dingen,In de oudheid kende men zeven planeten en zeven wijzen de zeven wereldwonderen. Rome werd gebouwd op zeven heuvels, had 77 koningen, en 77 keizers en werd 77 jaar door de Goten beheerst. Het Heilige Roomse rijk in Duitsland bestond 777 jaar!

777 is een weergave van de Triskelion (drievoudige swastica)

Nog enkele bijbelse voorbeelden zijn: de zeven scheppingsdagen, de zeven generaties tussen David en Christus, Bileam had zeven altaren opgericht om zeven stieren, lammeren en geiten te offeren De troon van Salomo telde zeven treden enz. Vooral het boek de openbaring van Johannes bevat zeer veel symboliek rond de zeven, enkele voorbeelden: De zeven gemeenten in Azië, de zeven aartsengelen, de zeven zegels, zeven Godheden met zeven trompetten enz…De katholieken kennen zeven sacramenten, zeven doodzonden, zeven smarten en deugden van Maria, en zeven martelaren. De rozekruisersorde spreken over de 777 incarnaties van de oergeesten rondom de zeven bollen van de zeven wereldperioden, de zevenvoudige samenstelling van de mens en de zeven werelden die verdeeld zijn in zeven sferen.In de Joodse kabbala vinden wij zeven Sephirots. In Egypte de zeven geesten en in de geschriften van de Hindoes de zeven Deva's. Ook de geestelijke aura van de mens heeft zeven schakra's en Agni de Hindoegod wordt afgebeeld gezeten op een ram en met zeven tongen.De boom des levens heeft zeven takken, de kandelaar van de Joden heeft zeven armen, en er bestaat ook een Kanaänitische mythe over een zevenkoppige slang.

Wat een g7ver.

]]> Bernardus Bernardus Sun, 05 Sep 2010 10:25:24 +0200 6510 Urbi et Orgi http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6506
De geschiedenis van de kerk kent veel berichten over misbruik. Toch hebben die berichten nooit de positie van de kerk aangetast. Waren die berichten ongegrond?

"Nee, in het geheel niet: waar rook is, is vuur. Het misbruik is altijd nauw verbonden geweest met de kerk. Dat begon al in de vroegste geschiedenis van de kerk. Bij de Romeinen keek men niet op een slaaf, vrouw of jongetje meer of minder. Dat misbruik is officieel onderdeel geworden van de kerkelijke cultuur toen keizer Constantijn de Grote zich verzoende met het christendom. Sinds de Franse Revolutie en de Verlichting is weliswaar de economische macht van de kerk in het Westen gestaag afgenomen, maar door haar culturele en politieke positie kon de kerk zich, met haar misbruik, handhaven. Dat de kerk door het misbruik nooit in de problemen is gekomen, komt omdat de kerk niet alleen een sterke cultuur van misbruik heeft ontwikkeld, maar ook een hoogstaande doofpotcultuur. De kerk, het misbruik en de doofpot vormen de ware drie-eenheid."

Maar de Rooms-Katholieke kerk komt er nu door in de problemen. Niet alleen in het buitenland, maar nu ook in Nederland werkt de doofpot niet meer.

"Een doofpot werkt alleen bij de juiste mate van doven. Als de kerk te weinig dooft, dan volgen er allerlei juridische en publicitaire problemen. Maar als je teveel dooft, dan krijg je sluimerende geruchten en imagoschade. Je moet dus precies genoeg doven, niet te veel en niet te weinig. Bij een goede doofpot komt er altijd wel iets in de openbaarheid, de witte rook zullen we maar zeggen. Wel is de manier van doven aangepast aan de moderne tijd. Vroeger kon je je bedienen van kerker of brandstapel, of mensen opnemen in een inrichting. Tegenwoordig kan dat natuurlijk niet meer. Gelukkig heeft de kerk dat bijtijds ingezien en de onderzoekscommissie Hulp en Recht ingesteld. Onderzoek is de brandstapel van onze tijd."

De roep om een onafhankelijk onderzoek wordt steeds groter, de kerk is de controle over haar doofpot kwijtgeraakt.

"Een onafhankelijk onderzoek klinkt als een grote bedreiging voor de doofpot, maar het is niets anders dan een voortzetting van het werk van Hulp en Recht. De kerk kan heel goed een commissie die onafhankelijk is inzetten, met dat bijltje hakken we wel vaker. Een onafhankelijke onderzoekscommissie zal precies de juiste mate van doven weten te vinden. En vergeet niet dat de huidige publiciteit maar een klein deel van het misbruik betreft. De bisdommen zijn heel professioneel in het omgaan met pastoors die kinderen misbruikt hebben. Ze hebben crisisteams paraat staan, die direct na de eerste melding de doofpot in werking zetten. Het misbruik wordt niet ontkend en een paar regels verborgen in een plaatselijke krant mag ook. Maar verder weten ze keer op keer de publiciteit en de geruchten de kop in te drukken. Suggereren dat we het nooit met zekerheid hebben geweten, in welke vorm dan ook, doet het altijd goed. De doofpot functioneert dus nog uitstekend. En dat is maar goed ook, anders zouden de ouders hun kinderen nooit met een gerust hart naar de catechese sturen."

Zou het niet beter zijn om de energie die in de doofpot gestoken wordt te besteden aan het voorkomen van misbruik?

"Het misbruik is inherent aan de rooms-katholieke kerk: de combinatie van macht, naastenliefde en een opvoedende rol brengt enige mate van misbruik met zich mede. Dus is ook de doofpot nodig. De kerk, het misbruik en de doofpot zijn onlosmakelijk verbonden."

http://www.speld.nl/2010/03/24/de-kerk-het...n-drie-eenheid/

]]> Bernardus Bernardus Sat, 04 Sep 2010 17:44:18 +0200 6506 Het gebler van Blair http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6507 Heeft geen spijt van de oorlog in Iraq, die op leugens was gebaseerd.
Hij is in Dublin met rotte eieren ontvangen.
Om zijn medeleven te sussen dronk hij Whisky en een fles wijn per avond.

Ik zou zeggen santjes en dat je hersens erbij op mogen lossen.

Hoewel Blair Brown roemt om zijn analytische vermogen en politieke calculaties, schrijft hij ook dat Brown iemand is met nul emotionele intelligentie of politiek gevoel.

*Nu is Blair iemand die zelf geen spatje gevoel bezit en wie het geen ene worst kan schelen hoeveel doden zijn zelfverzonnen wapens of massdestruction kosten. Feitelijk is hijzelf een wapen voor massamoord.

Slecht vergaat het deze gladjanus niet.
Wie hem uitnodigt voor een babbeltje moet £ 400.000 ophoesten.
Inclusief een eerste klas reis- en verblijfsvergoeding voor minstens drie personen plus uitgebreide emolumenten.

Cordon Brown doet het voor iets minder met £ 78.000 per keer en verder dezelfde eisen als Blair.

Geen wonder dat ze desnoods alles bij elkaar liegen. Kassa!

Grasping Tony Blair is to cash in on the misery of thousands by working for a firm that made £100million out of the collapse of Northern Rock - and bankrolls the Tories.

The shameless former Prime Minister, who has amassed a £15 million personal fortune since leaving No 10 in 2007, is being paid up to £400,000 by hedge fund Lansdowne Partners to give staff four lectures.

Britain: Blair’s claims on Iraqi mass graves refuted

In November 2003, British Prime Minister Tony Bair said, of Iraq, “We’ve already discovered, just so far, the remains of 400,000 people in mass graves.”

The Observer stated, “Of 270 suspected grave sites identified in the last year, 55 have now been examined, revealing, according to the best estimates that the Observer has been able to obtain, around 5,000 bodies.”

The existence of 400,000 bodies in mass graves gave Blair and President George W. Bush a moral imperative for war. It allowed the Ba’athist regime to be equated with other perpetrators of genocidal crimes. The USAID website stated, “If these numbers prove accurate, they represent a crime against humanity surpassed only by the Rwandan genocide of 1994, Pol Pot’s Cambodian killing fields in the 1970s, and the Nazi Holocaust of World War II.

Deze megafantast heeft blijkbaar een voorliefde voor het getal 400 000.
Hij gaf dit getal op als massagraven in Iraq, terwijl het ruim tien maal lager ligt.
Uiteraard met een politiek doel en een leugentje nietwaar..............

Wie is zijn nu het wapen of massdestruction?
Juist, Bush en Blair.]]> Bernardus Bernardus Sat, 04 Sep 2010 18:19:53 +0200 6507 Islam http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6499 Dr. Koenraad Elst

1. De profeet

1.1. Zo wordt men profeet

Mohammed werd volgens de traditie geboren in 570, als telg van een verarmde zijtak van de dominante Qoraisj-clan. Hij verloor zijn vader nog voor zijn geboorte, en zijn moeder zou enkele jaren later volgen. Hij werd opgevoed door zijn grootvader, en na diens dood door zijn oom Aboe Taalib, de vader van Ali. Mohammed trad in dienst bij Chadiedja, tweevoudig weduwe, die een handelsfirma leidde. In de hedendaagse islam-apologetiek zegt men vaak dat de status van de vrouw in de islam misschien niet aan moderne normen beantwoordt, maar in vergelijking met het heidense Arabië toch een grote vooruitgang betekende. De feiten betreffende Chadiedja bewijzen het tegendeel: Als weduwe had zij het bedrijf geërfd, dus heidense vrouwen konden volwaardig erfgenaam zijn; en zij leidde het bedrijf zelf, want de heidenen vonden het blijkbaar normaal dat een vrouw gezagsfuncties bekleedde. Onder de islam zouden zulke vrouwen zeldzaam worden.

Als handelsreiziger legde Mohammed regelmatig de route naar de christelijke metropool Damaskus af, via Medina en Palestina. Hij moet dus ook wel Jeruzalem bezocht hebben, dat immers pal op die route ligt. Dit detail is niet onbelangrijk, want later overtuigt hij zijn volgelingen van de echtheid van zijn wonderbaarlijke nachtelijke reis (de mi'raadj) op een gevleugeld paard naar Jeruzalem door hun een accurate beschrijving van de stad te geven. Natuurlijk had hij geen mirakelreis nodig om Jeruzalem met eigen ogen gezien te hebben.

Chadiedja wees enkele huwelijksaanzoeken af, en huwde op eigen voorstel de meer dan tien jaar jongere Mohammed. Zij bleef tot aan haar dood in 619 zijn enige vrouw; pas na zijn opgang in Medina vanaf 622 zou hij polygaam worden. Chadiedja schonk Mohammed twee zonen en twee dochters, van wie Fatima later een belangrijke rol zou spelen als vrouw van Mohammeds neef Ali. De zoontjes stierven al vroeg, en ook in latere huwelijken zou Mohammed geen zonen hebben. De afwezigheid van een evidente troonopvolger leidde na Mohammeds onvoorziene dood in 632 n. Chr. tot betwistingen en uiteindelijk tot een splitsing in de islam, n.l. tussen soennieten (van soenna, "traditie") en sji'ieten (van sji'a, "partij", m.n. de partijgangers van Ali's aanspraken op het leiderschap van de moslimgemeenschap).

Toch proberen islamapologeten naarstig om een positieve betekenis te geven aan het feit dat de profeet geen zoon had : in Zijn wijsheid zou Allah het zo geregeld hebben dat de mensen zich op Mohammeds goddelijke boodschap moesten verlaten, in plaats van op Mohammeds menselijke nakomelingen.

In 610 n. Chr. krijgt Mohammed zijn eerste visioenen. Wanneer hij ligt te slapen op de afgelegen plaats waar hij zich jaarlijks tijdens de maand Ramadaan terugtrekt voor gebed (tahannoeth) (3), verschijnt hem de engel Gabriël. Mohammed zal dit later beschrijven als een zeer benauwende ontmoeting. Het is dan dat hem het beroemde vers toegeroepen wordt dat begint met het bevel: "Lees !" (iqra'; wellicht eerder te begrijpen als "Lees voor !" d.w.z. "Verkondig!"). (4) Hijzelf is hier eerst zo van onder de indruk dat hij zelfmoord wil plegen.

Hij vraagt zich af of hij soms een bezetene wordt, wat hij een verachtelijke soort mensen vindt. Hij gaat dus de berg op om zich eraf te storten. Maar halfweg hoort hij een stem uit de hemel: "O Mohammed, gij zijt de apostel van God en ik ben Gabriël." Hij blijft staan, ziet in de hemel langs alle kanten de engel in de gedaante van een man. Na een tijdje verdwijnt Gabriël, en Mohammed keert naar huis terug. Maar ook dan nog zegt hij tot Chadiedja dat hij helaas een bezetene geworden is. Zij echter stelt hem gerust, en wel als volgt. (5) Wanneer hij weer zijn "bezoeker" ziet verschijnen, vraagt hij Chadiedja om opheldering: is het een engel of een duivel? Zij nodigt hem uit tot geslachtsgemeenschap, en zodra hij haar penetreert, verdwijnt de bezoeker. Deze afkeer van de geest voor zinnelijke lusten legt Chadiedja zo uit, dat het een engel moet geweest zijn, want een duivel zou op dat ogenblik natuurlijk dicht bij de actie gebleven zijn.

Hij went aan de regelmatig terugkerende hallucinaties, die stilaan een minder dramatisch en meer routinematig karakter krijgen. Toch zal hij ze nog drie jaar alleen in intieme kring bekend laten worden, totdat Allah zelf hem beveelt, ermee in de openbaarheid te treden. De stem van Gabriël keerde regelmatig terug, en zijn openbaringen werden opgetekend en later gebundeld tot de Koran. Enkele familieleden (Chadiedja, Ali) erkenden Mohammed als spreekbuis van God, en hij werd de leider van een geheime sekte.

Toen de Mekkanen er stilaan lucht van kregen, vonden ze het maar een gekke bedoening, zowat dezelfde reactie die moderne mensen hebben tegenover deze of gene nieuwe sekte die het nieuws haalt. Sommigen zeiden dat hij bezeten of gestoord was, anderen dat hij een fantasierijke bedrieger was die zijn "openbaringen" zelf uitvond. Alleszins was de goegemeente niet geneigd zijn aanspraak op een goddelijke zending te geloven.

1.2. Psychopathologische diagnose. In de Koran blijkt dat sommigen Mohammed voor een fantasierijk "dichter" hielden, en zijn openbaringen voor "verdichtsel". (8) Tevens is er een tiental keer sprake van de opwerping dat Mohammed "bezeten" is. (9) Andere passages betreffende gelijkaardige opwerpingen tegen vroegere profeten behoren klaarblijkelijk eveneens tot een polemiek tegen de karakterisering van Mohammed als een "bezetene". (10)

Bezetenheid was een toenmalige niet-technische term voor eender welke mentale aandoening. Ook dronkenschap werd opgevat als een soort van kortstondige bezetenheid door een geest die blijkbaar in de alcohol woont (vandaar de in sprookjes erg letterlijk opgevatte uitdrukking "de geest in de fles", en de zegswijze dat men de geest die uit de fles losgelaten is, er niet meer terug in kan stoppen, d.w.z. de dronkenschap kan men niet meteen doen ophouden).

Elke geestesverandering waarbij iemand niet meer als zijn bekende zelf spreekt of handelt, werd beschreven als "bezetenheid".

Nu is het eigenlijk Mohammed zelf die verklaarde dat hij in zeer letterlijke zin door een geest bezeten was, namelijk door Allah die hem als spreekbuis gebruikte. Zelf als kanaal gebruikt worden door een ander wezen, dat is per definitie wat men bezetenheid noemt. De Mekkanen geloofden meestal wel in djinns, wezens die tot het geestenrijk behoorden doch qua moraal en intellect weinig van de mens verschillen, en b.v. goedaardig tandwiel boosaardig kunnen zijn (dit i.t.m. de engelen, die zuiver instrument van Gods wil zijn). Dat djinns er belang in stelden, bezit te nemen van een mens, dat was nog aannemelijk, maar dat de Schepper van het heelal zich hiermee zou bezighouden, gold als absurd. Te meer daar de zogezegde openbaringen van de bezitnemende geest via Mohammed wat al te banaal waren om van goddelijke oorsprong te kunnen zijn.

Kroongetuigen binnen Mohammeds kamp uitten eveneens hun scepsis. Mohammeds eerste secretaris, die jarenlang zijn openbaringen genoteerd had, besloot uiteindelijk dat het maar doorgestoken kaart was. Ook zijn lievelingsvrouw Aisja deed wel eens sarcastisch over het feit dat die openbaringen toch altijd zo merkwaardig goed in Mohammeds kraam pasten, en hem b.v. in zijn seksueel leven altijd zo gauw op zijn wenken bedienden (zo verleende Allah hem toestemming om, tegen de heersende incest taboes in, met de ex-vrouw van zijn aangenomen zoon te trouwen).

Het is dus beslist niet waar dat de moderne uitleg van Mohammeds "openbaringen" een projectie is van moderne ideeën op middeleeuwse verschijnselen die zich aan deze moderne categorieën onttrekken. Mohammeds eigen tijdgenoten vonden dat er met die "openbaringen" iets niet klopte, ook al waren ze het niet eens over het bedrieglijke danwel pathologische karakter ervan. Een aantal bekende figuren uit de profetisch-monotheïstische traditie zijn in de loop van deze eeuw reeds door psychologen onder de loep genomen. Aldus heeft Freud over Mozes geschreven, Jung over Job, en een hele reeks psychologen over Jezus.

Ook van Mohammed, over wie we een schat aan eerstehands informatie bezitten, is een psychologische diagnose gemaakt, en wel door de Vlaamse psycholoog dr. Herman Somers in het boek Een andere Mohammed [Hadewijch, 1992]. Dit boek is van absoluut historisch belang. Toch leidt het een zeer marginaal bestaan, want zelfs de uitgever heeft de publiciteit ervoor tot een strikt minimum beperkt; hij heeft wellicht al genoeg moed getoond door het boek überhaupt uit te geven. Op lange termijn is het echter vol strekt zeker dat Somers' Mohammed-studie prominent vermeld zal worden in toekomstige overzichten van de islamgeschiedenis, met name als nagel in de doodskist van de religie van Mohammed.

Een gelijkaardige, hoewel nog niet altijd even vakkundige benadering vinden we bij auteurs van moslim-herkomst, b.v. in het Arabischtalige boek Een psychologische analyse van profeten [Cairo, 1996] van de Egyptenaar Abdoellah Kamaal, dat in Egypte op aandringen van de Islamitische Academie voor Onderzoek van Al-Azhaar (de gezaghebbende Islam-hogeschool) verboden is. (11) Ook in de moslimwereld is het vrij onderzoek uiteindelijk niet te stuiten, en leeft de twijfel aan het dogma van het profetisme. Een Profeet is iemand die de stem Gods hoort. Deze subjectieve ervaring komt uitsluitend voor bij mensen met een ongewone psychologische constitutie.

In het geval van Mohammed hebben we voldoende authentiek getuigenis over zijn persoonlijkheid om ons een beeld van de psychologie van zijn profeetschap te kunnen vormen. De Koran, de Hadieth (overlevering betreffende de woorden en handelingen van de Profeet) en de vrome biografieën beginnend met de Sirat Rasoel Allah van Ibn Ishaaq geven een heleboel rechtstreekse en onrechtstreekse informatie over Mohammed. Laat ons dit materiaal eens door het oog van de psycholoog bekijken.

In de christelijke polemische geschriften is eeuwenlang beweerd dat Mohammed aan epilepsie leed. De reden hiervoor is de vermelding dat hij tijdens de openbaringsmomenten met het schuim op de mond op de grond viel. Volgens Somers gaat het hier waarschijnlijk slechts om een "epileptisch accident". Als de Profeet aan chronische epilepsie geleden had, dan zouden we er in de omvangrijke geschriften over de Profeet stellig meer van gehoord hebben.

Overigens is epilepsie een neuropathologische aandoening, een ziekte van het zenuwstelsel, maar niet een mentale stoornis. Vele epileptici uit de geschiedenis hadden een standvastig temperament en een evenwichtig en succesvol leven. Hoogstens kan de vermelding van een epilepsie-achtige aanval een aanwijzing zijn van een kwetsbare neurologische toestand die de fysiologische basis voor een mentale aandoening zou kunnen vormen. Op zichzelf wettigt deze vermelding geen vermoeden van mentale stoornis, wel kan ze bovenop solide aanwijzingen als korroboratie dienen. Die aanwijzingen zijn er, echter: zoals we zullen zien, gingen deze epileptische crisissen gepaard met hallucinaties. De Hadieth beschrijft dat Mohammed tijdens de trance uit zijn voorhoofd zweette, dat zijn aangezicht van kleur veranderde, dat hij schuim op de lippen kreeg en zijn hoofd introk.

Hijzelf zei dat de trance (wahi) "tot mij komt als belgerinkel dat erg pijnlijk is voor mij... soms komt een engel in mensengedaante tot mij en hij spreekt". (12) Rond zijn 40 jaar, een typische leeftijd voor het acuut worden van paranoia, begint Mohammed te lijden aan sensorische (visuele maar vooral auditieve) hallucinaties. Inhoudelijk geeft de stem die hij in zijn hallucinatie hoort, vorm aan een uitverkiezingswaan: hij denkt dat Allah tot hem spreekt, hoewel er absoluut niets is in de hele Koran dat niet vanuit Mohammeds culturele en persoonlijke achtergrond begrepen kan worden.

De fundamentele uitverkiezingswaan werd, typisch, verdedigd met een interpretatiewaan: alle feiten die het waanidee weerleggen, worden zo begrepen dat ze de waan juist bevestigen. B.v., de sepsis die hij ontmoette, integreerde hij meteen in zijn waan: waren de joodse profeten niet eveneens op spot en ongeloof onthaald? Op onbegrip stuiten was dus geen weerlegging maar juist een bewijs van zijn profeetschap. Of b.v., hij stelde vast dat de joods-christelijke traditie geen voorspelling bevat over hem zelf, noch de informatie dat Adam en vervolgens Abraham in Mekka de Kaäba bouwde (wat hijzelf beweerde om de heidenen als "usurpators van de Kaäba" te kunnen voorstellen).

In plaats van hieruit het waan-karakter van zijn profeetschap en van zijn eigen Abraham-Kaäba-mythe af te leiden, legde hij dit uit als het resultaat van bijbelvervalsing door joden en christenen - en die vervalsing werd zelf dan weer een bewijs te meer dat hij, als een echte profeet, het slachtoffer was van tegenkanting vanwege het establishment.

Hij betrok ook uitspraken van Jezus over de Verlosser en de komende Heilige Geest op zichzelf. (13) (*betrekkingswaan). Enkele prodromen, n.l. hallucinaties en neuropathologische crisissen tijdens Mohammeds jeugd, zijn eveneens vermeld. Zo laat Mohammeds postuum biograaf Ibn Ishaaq de Profeet vertellen hoe hij als jongen zijn lendendoek uitdeed en gebruikte om stenen te dragen, waarop "een onzichtbare figuur mij een zeer pijnlijke mep gaf en zei: 'Doe je doek aan', zodat ik als enige van de jongens mijn lendendoek aanhield en de stenen op mijn schouders droeg". (14)

Reeds als zesjarige zou hij zijn omgeving geschokt hebben door een aanval van "bezetenheid". De familie aan wie hij tijdelijk uitbesteed was, zond hem terug naar zijn clan uit vrees dat het erger zou worden en zij de schuld zou krijgen. Hindoe yogi's zoals Swami Vivekananda (ca. 1890) hebben een iets mildere verklaring gezocht voor Mohammeds eigenwaan en hallucinaties. Wie zich zonder bekwame leiding aan experimenten met bepaalde meditatietechnieken waagt, kan zich in bewustzijnstoestanden werken die niet meer verheffend maar integendeel abnormaal en verwarringwekkend zijn.

De islambronnen vermelden in enig detail hoe Mohammed zich terugtrok om, inderdaad alleen en zonder leiding, een bepaalde religieuze gestemdheid te cultiveren. Deze uitleg was, weliswaar heel minoritair, ook in de christelijke polemiek al bekend. Ze werd b.v. door de 17de-eeuwse Utrechtse protestantse theoloog Gisbertus Voetius, die de eerste Indonesiërzendelingen ideologisch klaarstoomde, vernuftig in zijn propaganda ingewerkt.

Hij erkende dat Mohammed aan waanzin leed, en dat hij door zijn tijdgenoten en zelfs door sommige van zijn vrouwen als een gek en een bezetene herkend was. Als bijkomende uithaal tegen de katholieken verklaarde hij Mohammeds mentale afwijkingen als het gevolg van zijn geëxperimenteer met christelijk-monachistische (door het protestantisme afgeschafte) praktijken, zoals vasten en nachtwaken in eenzame grotten. (15) De beschrijving van prodromen tijdens Mohammeds kinderjaren pleit echter tegen deze verklaring van zijn waanzin vanuit onverstandige meditatiepraktijken. Blijkbaar ging het toch om een lichamelijk bepaalde ziektetoestand. 1.3.

Onverdraagzaamheid als symptoom. Mohammed was uiterst onverdraagzaam tegen alwie zijn waan in twijfel trok. Zoals vele paranoïde mensen was hij echter verstandig genoeg om te weten hoever hij kon gaan in het beledigen en uitdagen van andersdenkenden: pas toen hij in Medina over een legermacht beschikte, gaf hij de ongelovigen de keuze tussen de bekering en de dood. Bij zijn veroveringen wist hij zeer goed wanneer te zalven en wanneer te slaan, in functie van zijn strategische objectieven. Maar al in Mekka ging hij af en toe wild te keer tegen de gevestigde cultuur en tegen al wie niet in zijn aanspraken op profeetschap geloofde.

Mohammeds haat tegen sceptici nam ondermeer de vorm aan van kosmische catastrofevisioenen: hellevuur waarin Allah mensen roostert en vilt, het vel weer laat aangroeien, en herbegint. Dit kosmische visioen was echter zeer egocentrisch: al wie weigert in Mohammeds aanspraken te geloven (en zelfs al wie er nooit van gehoord had, zoals de voorouders), komt in deze hel terecht. Het gaat er totaal niet om of je vroom of deugdzaam bent, het enige criterium voor hemel of hel is of je in Mohammeds zelfbeeld als uitverkoren Zegel der Profeten gelooft.

Overigens ziet Mohammed het einde van de wereld en het Laatste Oordeel als heel nabij, - een voorspelling waarin hij zich, net als Jezus en Paulus zes eeuwen eerder, schromelijk vergist. Deze persoonlijke onverdraagzaamheid resoneerde wonderwel met de doctrinaire onverdraagzaamheid van de monotheïstische tradities waarin Mohammed inspiratie gevonden had. Enkele decennia eerder hadden joodse en christelijke heersers, ondermeer de negus van Ethiopië, in Arabië een bloedige strijd uitgevochten, met vooral de heidense Arabieren als slachtoffers. Zij hadden ook gepoogd, het monotheïsme met geweld op te leggen, en de Ethiopische generaal Abraha had in 570 zelfs een poging gedaan om Mekka in te nemen en te verwoesten.

De heidenen moesten bijgevolg niets hebben van de beide monotheïsmen. Daarom weigerden ze later b.v. om de tekst van een wapenstilstand met Mohammed te laten voorafgaan door een aanroeping van "de barmhartige, de erbarmer" (al-rahmaan, al-rahiem): dit waren welbekende epitheta van de God van de monotheïsten, dus met zeer negatieve connotaties beladen.

Mohammeds Arabische versie van het monotheïsme bevestigde alles wat zijn landgenoten aan onverdraagzaamheid met het monotheïsme associeerden. De islam kent eigenlijk twee grondig verschillende godsbeelden. Het ene is de Oudtestamentische Jahweh, de grillige en jaloerse God die zich voortdurend met de mensenwereld bemoeit: via straffende rampen als de zondvloed en de plagen van Egypte, via de keuze van bepaalde uitverkoren segmenten der mensheid, via orders om hele volkeren uit de roeien (de Kanaänieten en Amalekieten), via het sturen van Zijn Eniggeboren Zoon, en via het influisteren van boodschappen aan zogenaamde profeten. Dit is de God die geen andere goden naast zich duldt, en alle andersgelovigen via de Heilige Oorlog wil verdelgen of minstens in het gareel dwingen.

Per definitie is de Koran als goddelijke openbaring vol van de bemoeizuchtige God. Toch heeft de islamitische theologie tegelijkertijd een ander godsbeeld ontwikkeld, dat enerzijds veel consequenter het monotheïsme toepast, en anderzijds dicht bij het deïstische godsbeeld (le Dieu horlogier) staat. Allah is de gans Andere, die volledig boven alle beslommeringen van de schepselen verheven is. Voor de sentimentele en antropocentrische verhaaltjes van progressieve christenen of liberale joden, genre "God heeft de mens als partner nodig", is hier totaal geen plaats: God heeft Zijn schepselen niet nodig en wordt totaal niet beroerd door menselijke emoties.

Joodse en christelijke monotheïsten plachten te spotten met de antropomorfe goden van b.v. de Grieken, maar welbeschouwd is hun eigen godsbeeld ook behoorlijk antropomorf: kwaad worden op de mensheid (vandaar de zondvloed), bang zijn voor de steeds knapper wordende mens (vandaar de spraakverwarring van Babel), een voorkeur hebben voor één volk, in een vlaag van medelijden met de mensen Zelf als Mensenzoon incarneren, gevoelig zijn voor gebeden.

Dan is het logischer om God te definiëren als de gans Andere, volledig incommensurabel met Zijn schepselen. God heeft de wereld in gang gezet, als een opgewonden horloge, en laat de geschapen natuurwetten het zaakje verder regelen, zonder nog ooit tussen te komen. Aangezien God niet ingrijpt in het noodlot dat Hij aan het begin der tijden vastgelegd heeft, en ook niet beïnvloedbaar is, heeft bidden tot God geen enkele zin, tenzij dan om God te prijzen en de grootheid van God in het eigen bewustzijn te fixeren.

Het is in principe in die geest dat de moslims dagelijks vijf keer bidden, niet om gunsten af te smeken. Moslims gaan er dan ook prat op, een "rationeler" godsbeeld te hebben dan de al te menselijke godsopvattingen van joden en christenen. Dit godsbeeld, van een God die ons ooit geschapen heeft maar nu slechts afstandelijk op ons neerkijkt, kan eventueel iets met Mohammeds relatie met zijn zeer vroeg gestorven vader te maken hebben. Als mensen uit de psychoanalytische denkrichting zich meer voor Mohammed geïnteresseerd hadden, zouden ze ongetwijfeld zulke verklaring ontwikkeld hebben.

Tegelijk (en het één sluit hier het ander niet uit) kan dit godsbeeld ook teruggaan op het statuut van Allah in het Arabische heidendom. Allah (uit al-Ilah, "de God", vgl. Hebreeuws Eloha/Elohim) was voor de polytheïstische Mekkanen een soort overkoepelende God die, anders dan b.v. Hoebal, al-Oezza, al-Laat en Manaat, niet afgebeeld werd. Zoals in andere polytheïstische pantheons zat er bovenaan de hemelse hiërarchie een deus otiosus, een "nietsdoende God" die het verkeer met de mensenwereld aan de mindere goden overliet (te vergelijken met de vervanging van God als aangeroepene in katholieke smeekgebeden door Onze-Lieve-Vrouw en de heiligen).

Wellicht appelleerde dit afstandelijke godsbeeld aan Mohammeds verlangen naar zijn aan zichzelf onbekende vader, maar vulde hij deze Allah gaandeweg in met flarden joodse en christelijke theologie, en transformeerde hij Allah zo tot de jaloerse Mozaïsche Jahweh, wat dan weer goed resoneerde met zijn eigen onverdraagzaamheid. 1.4.

Waarom wezen de heidenen Mohammed af? Terwijl veel geestelijk gestoorde mensen al spoedig uitgestoten worden of een heel vernederende behandeling krijgen, had Mohammed het geluk dat hij om zijn stemmenhoorderij juist door een schare volgelingen geëerd werd. In zekere zin knoopte hij aan bij de sjamanistische traditie, waarin mensen met een zekere paranormale gevoeligheid tijdens geestreizen instructies krijgen en deze vervolgens aan hun stamgemeenschap meedelen. Ook psychopathologische verschijnselen werden in zulke culturen wel eens, voorzover ze niet àl te onsamenhangend waren, als goddelijke openbaringen aanvaard.

Het bekendste en meest succesvolle voorbeeld hiervan is Djengis Khan, ironisch genoeg een naam die moslims slechts fluisterend uitspreken omdat hij miljoenen Iraanse moslims in Centraal-Azië vermoordde, waarschijnlijk de grootste moslimdoder uit de geschiedenis. (16) Net als Mohammed kreeg hij epilepsie-achtige crisissen waarbij hij in trance ging en de geest (opgevat als de hemelgod Il-Tengri) door hem sprak. Een secretaris schreef alles netjes op, en de gegeven "goddelijke instructies" werden nadien vroom uitgevoerd: Rusland onderwerpen, Iran uitmoorden e.d. Als men deze woorden van Il-Tengri tot een boek gebundeld had, had het met evenveel recht als de Koran voor Gods definitieve openbaring kunnen doorgaan.

De beschrijving van Djengis Khans profeetschap danken we aan de moslim-historicus Minhaadj-oes-Siraadj, die het van ooggetuigen had, maar die in zijn beschrijving blijkbaar de treffende gelijkenis met Mohammeds wahi niet opmerkte. (17) Net als vele Mekkanen bij Mohammed, schreef Minhaadj de trance van Djengis toe aan demonen die bezit van hem namen. Zoals vele sektestichters vandaag de dag wist Mohammed wel een aantal mensen te overtuigen, maar buiten de kring van goedgelovige halfgeletterden werd het moeilijker.

De meeste Mekkanen die hem bezig hoorden, met zijn bombastische verklaringen over God en het Laatste Oordeel en zijn eigen uitverkiezing tot ultieme Profeet, wisten perfect wat ze ervan moesten denken: de keizer heeft geen kleren aan!

Behalve de ongelovigen waren ook huisgenoten van Mohammed eerder septisch; zelfs zijn favoriete vrouwen Aisja en Zainaab merkten op dat zijn "openbaringen" soms wat te opvallend in zijn persoonlijke kraam pasten. Dat Mohammed geestelijk gestoord was, is geen uitvindsel van middeleeuwse christelijke polemisten, maar de spontane perceptie van talloze ooggetuigen. De moderne psychologie kan deze diagnose alleen bevestigen.

Toen Mohammed aanspraak op erkenning als profeet begon te maken, kwam hij in conflict met de heersende clans van Mekka. Dit was toen al een bedevaartcentrum, met naast de gewone godsbeelden ook de uit de hemel gevallen zwarte steen, opgesteld in de Kaäba. De tegenwoordig veelgehoorde versie dat deze clans Mohammeds aanspraken op het profeetschap verwierpen omdat een verandering van religie hen van inkomsten zou beroven, is louter propaganda: nadat ze onder druk tot de islam bekeerd waren, zagen de Mekkaanse zakenlui hun inkomsten juist aanzienlijk stijgen, omdat de islam het gebied waaruit bedevaarders naar Mekka kwamen, enorm vergrootte.

Ook de voorafgaande jaren was het hun duidelijk geworden dat de volgelingen van Mohammed zich gerechtigd voelden tot plundering, en aan hun bekering een flinke stuiver overhielden. In werkelijkheid kwam de weerstand van de Mekkanen dus juist niet voort uit materialistische overwegingen, wel uit hun scepsis en uit hun gehechtheid aan hun levensbeschouwelijk pluralisme. De enigen die Mohammed als sekteleider voor zijn zaak kon winnen, waren lichtgelovigen, slecht aangeschreven krachtpatsers (b.v. Omar, Hamza) en ontevredenen, wat zijn geloofwaardigheid nog meer naar beneden haalde.

De Koran zelf [11:27] getuigt hiervan: "De leiders der ongelovigen onder zijn volk antwoordden: 'Wij zien in u slechts een man zoals wij, en wij zien dat niemand u hebt gevolgd behalve de minsten en de eenvoudigen van geest onder ons. En wij zien u niet uitmunten boven ons; neen, wij geloven dat gij een leugenaar zijt." De Mekkanen waren zeer gehecht aan hun voorouderlijke tradities. Zoiets is geen dom obscurantisme: wat oud is, heeft zijn waarde bewezen. Op het diepste niveau verandert de menselijke psyche niet, dus wat echt de menselijke ziel bevredigt, moet al lang geleden gevonden zijn.

Mohammed was niet alleen een nieuwlichter, die alles wat ze tot eigen tevredenheid aanbeden hadden, naar de hel wenste; hij zei ook dat alwie zijn boodschap (en vooral zijn eigen profeetschap) niet geloofde, voor eeuwig in de hel zou branden. Dit gold ook voor de voorouders, die dus meteen van de hemel, waar de Mekkanen dachten dat zij vertoefden, naar de hel verwezen werden. Uit respect voor hun voorouders, en ook uit gezond verstand, oordeelden zij dat een religie die alleen hellevuur te bieden had aan het deel van de mensheid dat toevallig vóór de Profeet geleefd had, niet eeuwig en universeel was, en dus geen ware religie.

We mogen besluiten, en wel op gezag van onverdachte islamitische bronnen: de Arabische heidenen wezen Mohammed af uit oprechte gehechtheid aan hun tradities en uit scepsis tegen zijn boude aanspraken op het profeetschap. Er was geen sociaal-economische of politieke reden. Die is pas door de 20ste-eeuwse islam-apologetiek uitgevonden, onder de invloed van het modieuze socialisme.

De heidenen verzetten zich tegen de verwoesting van hun cultuur, die in hun "afgodsbeelden" belichaamd was; de politieke verandering van de wereldkaart die van Mohammeds succes het gevolg was, was niet het bij vriend en vijand bekende doel van de islam. Mohammeds doel was, als profeet erkend te worden en de "afgoderij" te vernietigen, en het doel van zijn volgelingen was, als gemeenschap (oemma) macht te verwerven. Het politiek en sociaal-economisch systeem dat zij tot stand brachten, kwam voort uit praktische omstandigheden, niet uit een ideologisch uitgetekend plan.

Als de Mekkanen zich tegen Mohammed verzetten, was het dus niet omdat hij een alternatieve maatschappijorde belichaamde, zoals beweerd wordt in marxistische geschriften, (18) en in navolging daarvan ook in de moderne islam-apologetiek. (19) De echte reden was dat ze zijn religie beschouwden als rijk aan contradicties, onmenselijk, en louter ontsproten aan Mohammeds eigen (zij het met joodse en christelijke thema's bevruchte) verbeelding.

Mij dunkt dat de mens die op de hoogte is van de Aufklärung, niet anders kan dan de scepsis van de Mekkanen bijtreden, en Mohammeds "missie" als een product van Mohammeds verbeelding beschouwen. In plaats van de islam-apologetiek na te praten (zoals vele multicultureel georiënteerde christenen en vrijzinnigen tegenwoordig menen te moeten doen), kunnen we de zaak beter nuchter bekijken, en vaststellen dat de islam gebaseerd is op een vergissing, n.l. het dogma van Mohammeds profeetschap en van het goddelijke karakter van een onsamenhangend stuk Arabische improvisatieliteratuur, de Koran.

Confrontatie met de heidenen Op een dag kwamen enkele Mekkanen voorbij de plaats waar de moslims hun gebed verrichten, knielend met hun achterste in de lucht. Zij maakten zich vrolijk over deze vreemde vertoning en wekten hierdoor de woede van de gelovigen. De orthodoxe biografie van Mohammed rapporteert: "Zij hekelden de moslims voor wat zij aan het doen waren totdat er klappen vielen, en het was bij deze gelegenheid dat Sa'd b. Aboe Waqqas een heiden sloeg met het kaaksbeen van een kameel en hem verwondde. Dat was het eerste bloed dat in de islam vergoten werd."

In zijn confrontaties met de Mekkaanse heidenen hield Mohammed zelf het aanvankelijk bij verbaal geweld: hij beledigde de heidense goden en verstoorde de feesten. Op zekere dag stapte hij, in het heiligdom dat bekend staat als de Kaäba ("kubus"), op de heidenen toe, en hij sprak: "Bij Hem die mijn leven in Zijn hand houdt: ik breng u slachting." (21) Het kwam meer en meer tot rellen in Mekka. Mohammed zelf bleef, als lid van een vooraanstaande familie, veilig buiten schot, maar zijn volgelingen kwamen onzacht in aanraking met de heidenen.

De islamitische geschiedschrijving maakt hiervan dat de onverdraagzame Mekkanen de onschuldige moslims vervolgden, hoewel de Koran als enige onbewerkte eigentijdse bron opvallend zwijgzaam is over die fameuze "vervolging". Nochtans weten we dat de voor-islamitische Arabieren helemaal niet onverdraagzaam waren. Christenen en joden konden in Arabië probleemloos wonen en werken, dit ondanks het feit dat de herinnering nog levend was aan vervolgingen van de heidenen door eerst een joodse en daarna een christelijke machthebber. Er leefden ook Zoroastriërs, Haniefen, Sabiërs, Mandeeërs en andere exotische sekten in Arabië, dus men moet erkennen dat de Arabieren een levensbeschouwelijk pluralisme in acht namen. Als zij tegen Mohammeds sekte wèl bezwaar maakten, dan lag dat niet aan hen, maar aan Mohammed. Deze kwam er openlijk voor uit dat hij geen andere religie zou dulden. Zelfs toen zijn oom en beschermheer Aboe Talib op zijn sterfbed lag, en de Mekkanen dit gewijde moment als een gelegenheid tot verzoening te baat namen, bleef Mohammed elke vreedzame coëxistentie afwijzen. Mohammed eiste dat zij zich tot de islam zouden bekeren, niets minder.

In Mekka kreeg Mohammed weinig voet aan de grond, maar in een andere stad, Medina, waren er politieke problemen die hem een kans boden om door te breken. Hij bemiddelde er tussen twee ruziënde clans en kreeg daardoor een zeker gezag. Hij liet al zijn volgelingen uit Mekka naar Medina migreren, en vestigde zich er ook zelf. Zijn gemeenschap stond in Medina bekend als de moehadjiroen, letterlijk de "migranten".

Wie meent dat de moslimmigranten zich in Europa van gasten tot heersersklasse willen opwerken, kan alvast op het voorbeeld van Mohammed zelf wijzen. Door een combinatie van diplomatie en enkele zeer brutale zetten, wist hij zich spoedig op te werken vanuit de ongemakkelijke positie van leider van een kleine en afhankelijke immigrantengemeenschap tot de onbetwiste leider van Medina, dat de eerste islamitische staat werd. Om economisch onafhankelijk te worden van de gastvrijheid van de Medinese clans (de zogenaamde ansaar, "helpers"), ging Mohammed raids (gazwa, waarvan ons woord razzia) organiseren op handelskaravanen. In totaal organiseerde hij zo 82 raids, waarvan hij er 26 Persoonlijk leidde; in 9 gevallen kwam het daarbij tot een open veldslag.

In het dunbevolkte Arabië waren de aantallen van betrokken strijders en slachtoffers in absolute cijfers laag, maar wel veel hoger dan men uit de traditionele schermutselingen tussen clans gewoon was: in totaal verloren naar verluidt 1018 mensen hun leven tijdens deze confrontaties, van wie 259 moslims en 759 van het andere kamp. Men stelt het vaak zo voor dat de Arabieren nu eenmaal bloeddorstige woestelingen waren, en dat daaruit de krijgshaftige trekjes van de islam voortkwamen.

In werkelijkheid namen de Arabieren een aantal temperende krijgsconventies in acht, een soort riddercode, en het was juist Mohammed die in Arabië de ongetemperde totale oorlog introduceerde. Zo schond hij tijdens een belegering de in woestijnachtige gebieden zeer nuttige ecologische conventie, dat men zelfs in oorlogstijd geen fruitbomen mocht omhakken. Bij één van hun eerste overvallen schonden de moslims nog een andere oude krijgsconventie van de Arabieren, n.l. het verbod om te vechten in de maanden voor, tijdens en na de jaarlijkse bedevaart.

Als Mohammed dergelijke taboes brak, gaf Allah meestal achteraf met een "openbaring" zijn zegen. Anderzijds was Mohammed wijs genoeg om, ondanks de goddelijke goedkeuring, rekening te houden met de afkeuring vanwege zelfs vele medestanders.

In het "vers van het zwaard" houdt hij uitdrukkelijk rekening met het jaarlijkse strijdverbod: "Als de heilige maanden voorbij zijn, doodt dan de heidenen waar ge hen aantreft, grijpt hen en lokt hen in hinderlagen..." [K.9:5] Zijn opvolgers gaven instructies om tijdens veldtochten, naar oude gewoonte, de bomen en de oogsten te respecteren. De Mekkanen konden niet lijdzaam toezien hoe Mohammed hun karavanen plunderde (in moderne propaganda worden zij, en niet hij, daarom als "materialistisch" verketterd!), en besloten tegen Mohammed op te treden. Om te beginnen stuurden ze escortes mee met de handelskaravanen.

In de Slag bij Badr, een overmoedige aanval van de moslims op een karavaanescorte, waren de heidenen met drie tegen één in de meerderheid; toch konden ze tegen Mohammeds totale oorlogvoering niet op, en vele Mekkanen lieten het leven. Een tijd later versloegen ze Mohammed in de Slag bij Oehoed, maar nog steeds dachten ze dat dit een klassiek clanoorlogje was, en dat het volstond dat ze hem nu toch een lesje gegeven hadden; ze lieten na, van hun overwinning gebruik te maken om Mohammeds basis in Medina te vernietigen. Een derde veldslag, de Slag bij de Gracht, was strikt genomen onbeslist maar bevestigde daardoor de status-quo van Mohammeds machtspositie, en maakte hem tot de onbedreigde heerser in Medina en omstreken. Mohammed grijpt vanaf 622 stapsgewijze de macht in Medina, waaruit hij in enkele jaren alle niet-moslims doet verdwijnen.

Van de joodse stam der Banoe Qoraiza laat hij de mannen (een 700) doden, de vrouwen en kinderen als slaaf verkopen. Critici laat hij ombrengen, formeel of door sluipmoordenaars. In andere steden laat hij de ongelovigen nog een tijdje voortbestaan in ruil voor de helft van hun inkomen. Door een combinatie van slaan en zalven, en vooral door zijn volgelingen het recht op roofbuit (slaven inbegrepen) toe te zeggen, weet hij velen tot de islam te bekeren. Kort voor zijn dood beveelt hij de complete islamisering van zijn machtsgebied.

Na zijn dood vallen hele stammen de islam af, maar zij worden gewapenderhand weer in het gareel gedwongen. Deze nationale opstand van de Arabieren tegen de islamdictatuur, die overigens de veelgehoorde bewering weerspreekt dat "de islam nu eenmaal de eigen religie van de Arabieren is", noemt men de ridda-oorlog. Ridda betekent niet "verwarring" (22), een propagandistische omschrijving waarmee men de repressie door Mohammeds opvolger Aboe Bakr pleegt goed te praten, maar "herstel" of "terugkeer" (tot de voorouderlijke religie), dus "verzaking aan de islam".

In de woorden van de onverdachte moslimauteur Asghar Ali Engineer: "the war of ridda (apostasie)... was a general insurrection throughout Arabia". (23) De ridda bewees dat de meeste Arabieren slechts bekeerd waren uit opportunisme of angst voor de militaire macht van de islam: zodra zij de kans kregen, poogden zij het pluralisme te herstellen en het islamjuk af te werpen. Helaas maakten zij nogmaals de fout, de strijdlust van de moslims te onderschatten. Na hen een beslissende nederlaag toegebracht te hebben, demobiliseerden de heidense stammen, denkend dat de moslims het lesje stilaan wel begrepen zouden hebben. Maar Aboe Bakr hergroepeerde zijn troepen en sloeg terug. Dit keer onderwierpen de Arabieren zich definitief aan de islamitische overmacht; als verstandige mensen waren zij niet geïnteresseerd in martelaarschap.

Onder de eerste opvolgers van de profeet voerde de islam een Blitzkrieg waarin het gebied van Tadjikistan tot Marokko veroverd werd. Maar inmiddels ontstond er verdeeldheid in de zegevierende moslimgemeenschap, eigenlijk ten gevolge van de afwezigheid van een evidente troonopvolger, of althans van een gezaghebbende, door de profeet zelf ingestelde regeling voor de opvolging.

Na de onvoorziene dood van de profeet volgden hem na elkaar drie van zijn vroegere luitenants (Aboe Bakr, Omar en Othman) op als kalief (= "plaatsvervanger"); pas de vierde en laatste van deze "rechtgeleide kaliefen" was een bloedverwant van de profeet, n.l. zijn neef Ali. Doch deze liet zich spoedig opzij duwen door Moe'awija, de zoon van Mohammeds aanvankelijke vijand Aboe Sofjaan, destijds de leider van het heidense Mekka maar uit opportunisme tot de islam bekeerd. Het was de zoon van Ali en Fatima, Hoessein, die later op grond van zijn afstamming aanspraak zou maken op het rechtmatige opvolgerschap of kalifaat, tegen het inmiddels oppermachtige regime van Moe'awija's clan, de Oemmajaden in Damaskus. Hij sneuvelde in de slag bij Kerbela (Zuid-Irak) tegen de Oemmajadische troepen.

De partij (sji'a) van Ali en Hoessein die dit erfelijke opvolgerschap binnen de bloedlijn van de profeet steunde, zou zich tot de grootste minderheidsstroming in de islam ontwikkelen, het sjiïsme. Hassan en Hoessein, kleinzonen van de profeet, verwekten een talrijk nageslacht. Dankzij hen zijn er vele duizenden moslims die rechtstreeks van de Profeet afstammen; en er zijn er nog meer die dit ten onrechte beweren. De meeste van hen zetten hun aanspraak op die glorieuze afstamming kracht bij door zich de titel Saed aan te meten. Ook de andere moslims zetten hun voor namenschat overboord om zich via Arabische namen toch enigermate met de profeet en zijn gezellen te verbinden.

Mohammed over de strijd tegen de ongelovigen. Mohammed is voor de moslims al-insaan al-kaamil, "de volmaakte mens". Hem wordt geen goddelijke natuur toegedicht, zoals aan Jezus, maar hij geldt wel als de modelmens, wiens gedrag in de islamwetgeving als rechtsgeldig precedent erkend wordt. Moslims hebben vaak bezwaar tegen de term "mohammedaan". Welbeschouwd is deze term nochtans volkomen correct: de moslims zijn "volgelingen van Mohammed". Haal Mohammed uit de islam en er blijft niets specifiek islamitisch over.

Als we de door de moslims zelf gegeven betekenis van het woord islam beschouwen, n.l. "overgave aan de ene ware God", dan zien we dat (als we überhaupt aanvaarden dat het in de profetische openbaringen inderdaad God is die spreekt) dit criterium even goed opgaat voor joden en christenen. Ook zij verwerpen het veelgodendom en de godloochening, en willen zich in hun leven laten leiden door het geopenbaarde Woord van de ene ware God.

De term Allah wordt door Mohammed uitdrukkelijk ook toegepast op de joodse en christelijke God. Er is een Hadith waarin iemand vraagt of gebed tot de ene ware Allah voldoende is om moslim te zijn, en de profeet antwoordt dat dit niet voldoende is: ook geloof in Mohammeds profeetschap, dus in de goddelijke oorsprong van de Koran, is noodzakelijk.

Monotheïsme is een nodige maar geen voldoende voorwaarde voor het moslimschap. De werkelijk definiërende eigenschap van de moslim is geloof in Mohammed. Dit wil niet (zoals "geloof in Jezus") zeggen: geloof dat Mohammed een goddelijk wezen is. Maar wel: geloof dat Mohammed een door God zelf gegeven boodschap bracht. En bij uitbreiding, geloof dat Mohammed de modelmens was, dat ook zijn gedrag in zekere zin een openbaring van Gods plan met de mensheid was.

De moslim gelooft niet alleen dat Mohammed "een" profeet was, één in de reeks. Ook onder de profeten had Mohammed een uniek statuut: hij was de laatste, het "zegel der profeten". (24) Dit unieke statuut van Mohammed maakt het verschil tussen enerzijds de moslims en anderzijds de van de islam afgesplitste sekten, met name ahmadija's en bahai's. Deze sekten geloven wel dat Mohammed een profeet was, maar zij geloven bovendien in andere profeten na Mohammed, ondermeer de stichters van de eigen sekte (die zelf eveneens stemmenhoorders met een merkwaardige eigenwaan waren); in Iran en Pakistan worden zij daarom fel onderdrukt.

Het leven van Mohammed is de Koran in praktijk. Dit is letterlijk zo: een groot deel van de Koranverzen zijn aan God toegeschreven aanwijzingen voor Mohammeds concrete beleid; soms ook zijn het rechtvaardigingen achteraf voor al door Mohammed gestelde daden. In zekere zin is Mohammeds levensverhaal dan ook een verlengstuk van de Koran, de openbaring op een andere manier, door het goede voorbeeld. Mohammeds gedrag is de richtlijn, ook in juridische zin, voor het gedrag van de moslim. Hetzelfde geldt voor Mohammeds eigen woorden, uitgesproken in een normale bewustzijnstoestand.

Het is daarom niet zonder belang om te weten met welke doctrine Mohammed zijn veldtochten tegen de ongelovigen rechtvaardigde. De Koran-doctrine hierover komt in het volgende hoofdstuk aan bod, hier halen we enkele uitspraken aan die de traditie aan Mohammed zelf toeschrijft:

* "Zelfs maar één dag voor de islam strijden is meer waard dan de hele wereld en al wat erin is."

* "Gij zult de joden bestrijden totdat zelfs de steen waarachter een jood zich verbergt, u toeroept: "Dienaar Gods, ziehier een jood achter mij: doodt hem!"

* "Allah patroneert hem die uitrukt om te strijden op de weg van Allah. Als hij niet gedood wordt, zal hij met buit en beloningen beladen terugkeren, en als hij sneuvelt, zal hij naar het Paradijs gaan."

* "Ik zweer bij Allah: ik wil sneuvelen op de weg van Allah, en sneuvelen en opnieuw tot leven gebracht worden, en nog eens sneuvelen en opnieuw tot leven gebracht worden, zodat ik telkens weer verdienste kan verwerven."

* "Het hellevuur zal niet de benen raken van hem die met stof bedekt wordt in de strijd op de weg van Allah."

* "Hij die een ander helpt met wapens om te strijden op de weg van Allah is als de voorvechter zelf, en deelt in de beloning. En ook wie achterblijft om voor de familie van de strijder te zorgen, is als de strijder zelf."

* "Deze religie is voor altijd opgericht, tot de Dag der Verrijzenis, zolang de moslims ervoor vechten."

* "Op de laatste dag zullen de wonden van zij die gewond zijn op de weg van Allah zichtbaar zijn, en druipen van het bloed, maar hun geur zal als muskusparfum zijn."

* "Sneuvelen op de weg van Allah vereffent alle zonden (maar niet de schulden)."

* "Hij die sterft en nog niet voor de islam gevochten heeft, noch zelfs bij zichzelf gedacht heeft:

Allah geve dat ik een strijder word die sterft op de weg van Allah", hij is als een huichelaar." * "Strijden op de weg van Allah, of daartoe besluiten, is een goddelijke plicht. Wanneer uw imam u beveelt om te gaan vechten, gehoorzaamt hem dan."

Samen met de feitelijke strijd van Mohammed tegen de ongelovigen vormt dit "woord bij de daad" een sterke religieuze motivering voor alle vrome moslims, ook de hedendaagse, om niet-moslims als vijanden te zien en te behandelen. Als u, net als ik, moslims kent die oprecht vriendelijk en verdraagzaam zijn, dan is dat geen verdienste van de islam, maar een verdienste van die mensen in weerwil van de islam. Zij zijn goede mensen, maar slechte moslims.

De Koran als grondslag voor het moslimfanatisme.

Goede zielen beweren dat de oplossing voor het islamitische fanatisme erin bestaat dat de moslims moeten terugkeren tot de "echte" islam. Het fanatisme zou een historisch aangroeisel zijn, terwijl de Koran en de Overleveringen van de Profeet een heel andere islam te zien geven. Wie uit de Koran zelf fanatieke passussen opdiept, krijgt te horen dat hij deze verzen "uit hun context rukt". Blijkbaar zouden deze verzen, eens in hun context geplaatst, uitingen van verdraagzaamheid worden. Het heeft uiteraard geen zin, zulke discussie te voeren zonder te weten wat de Koran nu eigenlijk zegt. Laat ons dus eerst inzage geven in de relevante Koran-passages.

Wij volgen de meest gebruikte nummering, de zgn. Koefa-nummering; er is er een andere, de Basra-nummering, die slechts heel licht afwijkt; u kunt ze vinden tussen haakjes naast de hier gegevene in de bekende vertaling van Kramer. (1) Eén enkele keer kan het van belang zijn, zich in de hitte van een discussie van deze dubbele nummering bewust te blijven. Zo maakte ik het eens mee dat iemand uit het publiek aan een Turkse islamleraar in een panel de bewering voorlegde van een Pakistaanse vriend van hem, die gezegd had dat de strijd tegen de joden in de Koran zelf verordend wordt, met name in vers 5:85. De islamleraar zei dat dit niet klopte, droeg zijn gesluierde echtgenote op om in hun wagen hun Koranexemplaar te halen, nam het boek in ontvangst, sloeg het open op 5:85, en vroeg aan de moderator, KUL-theoloog prof. Johan de Tavernier, om het voor te lezen.

Er bleek te staan: "Toen gaf God hun als beloning voor wat zij zeiden gaarden waar onder door rivieren stromen." Geen jodenhaat, dat. Ziezo, dat was nog eens een inslaande manier om een wijsneus uit het publiek op zijn nummer te zetten en de verhaaltjes over de fanatieke islam de kop in te drukken. Ik had geen Koranexemplaar bij me, en kon de man dus niet van antwoord dienen. Thuis heb ik het meteen opgezocht, en de ware toedracht bleek te zijn dat het door de moderator voorgelezen vers in de Koefa-telling 5:85 is, maar in de Basra-telling 5:88. Het vers 5:85 volgens de Basra-telling (5:82 volgens de Koefa-telling) luidt wel degelijk: "Gij zult bevinden dat de hevigsten der mensen in vijandschap tegen hen die geloven de joden zijn (...)".

Een islamleraar kan dit onmogelijk niet geweten hebben, temeer daar de moslim-joodse betrekkingen een veelbesproken thema zijn.

Met glashard liegen en andermans onwetendheid uitbuiten kun je heel ver komen in deze wereld. Dit kleine incident illustreert des te beter de noodzaak om zelf kennis te nemen van de grondtekst. Men moet zich niet verlaten op zogenaamde kenners, want die zijn, enkele eervolle uitzonderingen niet te na gesproken, veelal betaalde of onbetaalde propagandisten voor de islam.

Laat ons nu dus de tekst van de Koran nader bekijken.

2.1. Hellevuur voor de ongelovigen Een eerste categorie verzen betreffende de relatie tussen moslims en anderen zijn de talrijke vervloekingen van de ongelovigen. Zij roepen de gelovigen niet rechtstreeks op tot agressie tegen de ongelovigen, maar scheppen wel een zeer absolute tegenstelling tussen hen en de moslims, en daarmee de mentale instelling die de heilige oorlog mogelijk maakt.

In zeker 32 passages worden de ongelovigen als Gods vijanden en als brandstof voor het hellevuur voorgesteld:

1) "Zij die ongelovig zijn (...) Verzegeld heeft God hun harten en over hun gehoor en hun blikken is een sluitdoek. Voor hen is een ontzaglijke bestraffing weggelegd."

[2:6-7] Merk in dit en volgend vers de predestinatiegedachte op: God heeft, net als bij de Farao ten tijde van Mozes, van sommigen het hart verhard en hen daarmee tot bestraffing voorbestemd.

2) "In hun (= van degenen die in God zeggen te geloven, maar geen moslim worden) harten is krankheid en God heeft hun krankheid nog vermeerderd en voor hen is er een pijnlijke bestraffing omdat zij leugenachtig waren." [2:10]

3) Bluffend dat de soera's (Koranhoofdstukken) van bovennatuurlijk gehalte zijn: "(Indien gij vanwege uw afgoden geen soera kunt doorkrijgen zoals mijn soera's,) vreest dan het vuur waarvan mensen en stenen (= afgodsbeelden) de brandstof zijn, dat voor de ongelovigen is bereid." [2:24]

4) Over de afvalligen: "Maar geen anderen doet hij daarmede (= met duistere gelijkenissen in de Openbaring) dwalen dan de kwaadbedrijvers die de band van God verbreken nadat zij met Hem een verbond gesloten hadden, en die uit elkaar halen wat God geboden heeft te verenigen, en die verderf (= ongeloof) brengen op de aarde. Diegenen zijn de verliezenden." [2:27]

5) "Maar zij die ongelovig zijn en Onze tekenen voor leugen verklaren, die zijn de lieden van het vuur en zij zijn daar eeuwig-levend." [2:39]

6) "Wie iets anders dan de islam tot godsdienst wenst, het zal van hem niet aanvaard worden en hij zal in het hiernamaals de verliezer zijn." [3:85]

7) Na Mohammeds ene grote nederlaag (slag bij Oehoed), verklaart Allah de wisselende krijgskansen aldus: "Indien u een klap treft, dan treft zeker een gelijke klap de vijand. Op die strijddagen geven wij afwisselend geluk aan de mensen, opdat Allah hen kent die geloven, en Zich uit uw midden geloofsgetuigen (= martelaren) neemt - want Allah bemint de onrechtdoeners niet -, en opdat Allah de gelovigen loutert en de ongelovigen vernietigt." [3:140-141] Behalve een ondubbelzinnige stellingname tegenover de ongelovigen, is dit ook een typisch staaltje van de retoriek waarmee waarzeggers en profeten hun mislukte voorspellingen rationaliseren: als we zoals voorzegd de veldslag winnen, dan bewijst dit dat God aan onze kant staat, en als we verliezen, betekent dit dat hij ons geloof "op de proef stelt" en ons "loutert", dus óók een teken dat Hij Zich heel bijzonder met ons bezighoudt.

8) "Maar niet is er berouwvolle terugkeer (...) voor hen die sterven terwijl zij ongelovig zijn. Voor hen hebben wij een pijnlijke bestraffing bereid." [4:18]

9) "Zij die ongelovig zijn aan Onze tekenen, die zullen Wij branden in een vuur. Telkens wanneer hun huid gebakken is, verwisselen wij ze met een andere huid, opdat zij de bestraffing smaken. Allah is waarlijk geweldig en wijs." [4:56]

10) "De ongelovigen, ook al bezaten zij al de schatten van de wereld en nog eens zo veel, om zich daarmee vrij te kopen op de Dag der Opstanding, het zal niet aanvaard worden van hen. Voor hen is er een pijnlijke bestraffing. Zij willen ontkomen aan het vuur, maar zij zullen er niet aan ontkomen. Voor hen is er bestendige bestraffing." [5:36-37].

11) Specifiek tegen de christenen gericht, die de mens Jezus een goddelijk statuut toekennen: "Ongelovig zijn zij die zeggen: God, dat is de Messias, de zoon van Maria - terwijl toch de Messias gezegd heeft: o Israëlieten, dient God, mijn heer en uw heer. Waarlijk, wie schepselen met Allah associeert, voor hem maakt Allah het paradijs verboden, en hij zal in het hellevuur geworpen worden." [5:72]

12) "En als gij eens zaagt, wanneer de engelen de doodsschuld invorderen van de ongelovigen, hoe zij hen slaan op hun gezicht en hun rug: smaakt de bestraffing van het vuur." [8:50]

13) "Zoals het was met het geslacht van Farao en met hen die vroeger ongelovig waren aan de tekens van Allah, zodat Allah hen greep om hun boosheden. Allah is krachtig en hevig in kastijding." [8:52]

14) De ongelovigen worden uit de Kaäba verjaagd: "Niet staat het aan de genotengevers (= de polytheïsten) dat zij de bedeoorden Gods omwonen, getuigenis gevend over zichzelf van ongeloof. Hun daden zijn vruchteloos, en in het vuur zijn zij, eeuwig-levend." [9:17]

15) Allah sluit de heidenen uit van deelname aan hun traditionele bedevaart om deze reden: "O gelovigen, de afgodendienaars zijn slechts onreinheid." [9:28] Nochtans voltrokken de heidenen de ommegang om de Kaäba in klokwijzerrichting, met de reine rechterhand naar de Kaäba gericht, terwijl juist de moslims in tegen de wijzers in gaan met de linkerhand naar de Kaäba, die waarmee ze na de ontlasting hun achtereind wassen.

16) "Hun (= van de ongelovigen) bestemming is de hel, en een ellendige reis is dat." [9:73]

17) Het is de moslims zelfs verboden om bij God te lobbyen voor mildheid tegenover de ongelovigen:

"Het is de profeet en de gelovigen niet geoorloofd vergiffenis te vragen voor de afgodendienaren, zelfs al waren dezen verwanten, nadat hun (= de moslims) duidelijk is geworden dat zij (= de ongelovigen) het volk der hel zullen zijn." [9:113]

18) "De ongelovigen zullen later (= na de dood) wensen dat zij moslims geweest waren." [15:2]

19) "En het oordeel komt nabij. Zie hoe dan de blikken van de ongelovigen uitpuilen: wee ons, wij

waren onwetend hierover. Gij en uw afgoden zijt de stenenlaag van de hel, en daarin zult gij terechtkomen." [21:98-100]

20) "Voor de ongelovigen worden kleren van vuur gesneden, terwijl over hun hoofd het hellekooksel uitgegoten wordt. Waardoor hun ingewanden en hun huid gesmolten worden. En voor hen zijn er haakstokken van ijzer. Telkens zij in angst daaraan willen ontkomen, worden zij erin teruggebracht en: 'Smaakt de bestraffing van het vuur!" [22:19-22]

21) "Voor de ongelovigen die onze tekenen voor leugens houden, is er een vernederende bestraffing." [22:57]

22) "Voor die de Oordeelsdag voor onwaar houden, hebben wij een vuurgloed bereid." [25:11]

23) "Zij die voor leugen houden wat gij gezegd hebt, zij zullen het niet kunnen afwenden of hulp

vinden. Wie u onrecht doet, die zullen wij een grote bestraffing doen smaken." [25:17-19]

24) "De ongelovige is een vijand van Allah." [25:55]

25) "En zij die ongelovig zijn aan de tekenen van Allah en aan de ontmoeting met Hem, zij kunnen

niet hopen op Mijn barmhartigheid en voor hen is er een pijnlijke bestraffing." [29:53-55]

26) "En de ongelovigen worden in scharen naar de hel gedreven (...) het woord van de bestraffing wordt voltrokken aan de ongelovigen." [39:71-72]

27) "En aldus is verwezenlijkt het woord van uw Heer over de ongelovigen, dat zij lieden van het vuur zijn." [40:6]

28) "En op de dag waarop de ongelovigen aan het vuur worden blootgesteld... zegt Hij : 'Smaakt dan de bestraffing voor het ongeloof dat gij bedreef." [46:34]

29) "Hun (= van de ongelovigen) bestemming is de hel, en een ellendige reis is dat." [66:9; idem als9:73]

30) "Wanneer hem Onze tekenen (= de Koranverzen) voorgedragen worden, zegt hij: 'Dat zijn maar

antieke vertelsels'; Wij zullen hem een brandmerk geven op zijn aangezicht." [68:10-13]

31) "Grijpt hem (= wie de openbaring afwijst) en boeit hem, en doet hem daarna braden in het hellevuur." [69:30-37]

32) "De afdwalers zijn brandhout voor de hel." [72:14-15]

33) "De ongelovigen onder het Volk van het Boek (d.i. joden en christenen) en de heidenen zullen

voor eeuwig branden in het vuur van de hel. Zij zijn de gemeenste van alle wezens." [98:6]

2.2. Heilige oorlog

De Koran roept de moslims op tot djihaad fi sabiel Allah, "zich inspannen op de weg van Allah", de technische term voor "oorlog tegen de ongelovigen".

Op zeker 23 plaatsen in de Koran worden de moslims opgeroepen om strijd te voeren tegen de ongelovigen.

34) Het eerste citaat (dat vooraan in de Koran staat maar juist uit de latere fase van Mohammeds loopbaan stamt) is één van de weinige waarin een djihaad als defensief voorgesteld wordt; en eens Mohammed de oorlog ingezet had, waren er natuurlijk momenten waarop de moslims in het defensief waren, wat echter niets afdoet aan het algemeen offensieve karakter van de djihaad: "Strijdt op de weg van Allah tegen hen die u bestrijden; en overschrijdt de maat niet, want Allah houdt niet van maat-overschrijders. En doodt hen waar gij hen aantreft, op de plaatsen waaruit zij u verdreven hebben. Het ongeloof is erger dan de doodslag. Bestrijdt hen echter niet nabij het gewijde gebedshuis, zolang zij u daar niet bestrijden, maar als zij u toch bestrijden, doodt hen dan." [2:190-191]

35) Het algemene beginsel luidt: "Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie geheel aan Allah behoort." [2:193, herhaald in 8:39]

36) "O gelovigen, houdt geduldig vol en biedt geduldig weerstand en rust u uit voor de strijd en vreest Allah." [3:200] 37) "Zij die geloven, strijden op de weg van Allah, maar de ongelovigen strijden op de weg van de afgod. Bestrijdt dus de handlangers van Satan." [4:76] 38) "Strijdt dan op de weg van Allah, zonder een last op u te nemen tenzij voor uzelf, en spoort de gelovigen aan." [4:84]

39) Specifiek tegen degenen die de islam afvallig worden, is het vers : "Als zij zich van u afkeren, grijpt hen en brengt hen ter dood waar ge hen maar vindt." [4:89] Tot op heden staat op geloofsafval de doodstraf.

40) "Doch de straf voor hen die Allah en Zijn boodschapper bestrijden en verderf (= ongeloof) brengen in het land, is dat zij gedood worden of gekruisigd, dat hun beide handen of voeten afgehakt worden, of dat zij verbannen worden." [5:33]

41) "Ik zal terreur zaaien in het hart van de ongelovigen. Slaat hun het hoofd af, verminkt hen in alle ledematen." [8:12]

42) Nogmaals het algemene beginsel: "Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie geheel aan Allah behoort." [8:39, idem als 2:193]

43) "En treft voorbereidingen tegen hen, met wat gij hebt aan weerbaarheid en paardenmacht, om daarmee Allahs vijand te verschrikken." [8:60]

44) "O gij profeet, spoort de gelovigen aan tot de strijd." [8:65]

45) Het bekende "vers van het zwaard" luidt: "Doodt de afgodendienaars waar ge hen maar vindt,

neemt hen gevangen en belegert hen en bereidt hun alle soorten hinderlaag." [9:5]

46) "Strijdt tegen hen. Allah zal hen door uw handen straffen en hen vernederen." [9:14]

47) Zeer belangrijk voor de latere politieke instellingen betreffende de ongelovigen is dit vers:

"Bestrijdt hen die niet geloven in Allah, noch in de Laatste Dag, en die niet verboden stellen wat Allah en Zijn boodschapper verboden hebben gesteld (= de heidenen), en hen die zich niet voegen naar de ware religie onder degenen aan wie de Schrift gegeven is (= joden en christenen), totdat zij uit de hand de schatting opbrengen in onderdanigheid." [9:29] Dit is de grondslag voor het dhimmistatuut, de als uitdovend bedoelde faciliteiten voor niet-moslims die voorlopig in de islamitische staat "gedoogt" worden, op voorwaarde van inachtneming van een reeks vernederende bepalingen en betaling van een hoge speciale belasting [zie hf.3].

48) "Rukt uit lichtbeladen en zwaarbeladen en strijdt, met uw bezittingen en uw persoon, op de weg van Allah." [9:41]

49) Ook de moord op nominale maar onvoldoende strijdbare medemoslims zoals de Egyptische president Sadat is op de Koran gebaseerd: "Voert oorlog tegen de ongelovigen en de huichelaars en pakt hen hard aan." [9:73, ook 66:9, zelfde vers als in citaat 29] De "huichelaars" waren degenen die Mohammed zijn zin gaven en hem tot profeet verklaarden, maar weigerachtig waren om effectief zijn djihaad te steunen.

50) "Voorzeker, Allah heeft van de gelovigen hun bezit en hun persoon gekocht in ruil voor het paradijs: zij vechten op de weg van Allah en doden en worden gedood." [9:111] Degenen die djihaad zo graag verklaren als "ethische inspanning" of "mystieke weg" moeten eens uitleggen waarom men daarbij moet doden.

51) De Koranformule voor integratie in een niet-islamitische omgeving luidt als volgt: "Strijdt tegen de ongelovigen in uw omgeving, en laat hen hardheid in u vinden." [9:123]

52) Wat moet een moslim doen die aan de verleiding tot interconfessionele dialoog blootstaat? Dit : "Luistert niet naar de ongelovigen en bestrijdt hen met grote ijver." [25:52] Dit verklaart waarom de wanhopige pogingen van pater André Deckers (inmiddels door de GIA vermoord) en anderen tot christelijk-islamitische dialoog zo weinig opleveren.

53) "Verzamel hen die verkeerd deden, samen met hun vrouwen, en met dat wat zij vereerden in plaats van Allah, en stuur hen de weg op naar het hellevuur." [37:22-23]

54) "Wanneer gij de ongelovigen tegenkomt, houwt dan in op hun nek en wanneer gij onder hen een bloedbad aangericht hebt, bindt hen (= de overlevenden) dan in de boeien." [47:4]

55) En dit is de ongekuiste versie van het verhaal dat de islam de religie van de broederlijkheid is: "Mohammed is Allahs apostel. Zij die hem volgen zijn meedogenloos voor de ongelovigen maar mild voor elkaar." [48:29]

56) Buiten de categorie expliciete djihaad-verzen moet in dit verband ook het vers genoemd worden waarin Allah aan zijn volgelingen de heerschappij over de hele aarde toezegt. Bij het Laatste Oordeel danken de gelovigen Allah omdat Hij hun niet alleen het hemelse paradijs maar tevoren ook de aarde geschonken heeft: "Zij zullen zeggen: 'Lof zij Allah die Zijn belofte aan ons gestand gedaan heeft en ons de aarde heeft doen beërven, dat wij in het paradijs mogen wonen waar het ons belieft.' Gezegend is de beloning van de gerechtigen." [39:74] Mohammed en talloze latere theologen, van Ibn Taimija (ca. 1300) tot Allama Moham med Iqbaal, Maulana Aboel Ala Maudoedi en Ajatollah Roehollah Chomeini in deze eeuw, zullen daarom verklaren: "Alle landen behoren toe aan de moslims, want ze behoren toe aan hun God." Verovering van andermans land is voor de islamitische wet slechts een teruggave aan de moslims van wat hun eerlijk toekomt. De strijd voor Allah wordt verheerlijkt, en het terugschrikken voor de strijd veroordeeld, in 9 Koranpassages, zoals

57) "U is voorgeschreven te strijden, ook al is het met tegenzin. Maar mogelijk hebt gij tegenzin in iets, hoewel het goed is voor u." [2:216]

58) "Of meent gij, dat gij het Paradijs zult binnengaan zonder dat Allah diegenen onder u hebt leren kennen die strijd voeren, en de geduldig volhardenden?" [3:142]

59) "En indien gij gedood wordt op de weg van Allah, of sterft, dan is waarlijk de vergiffenis van Allah en de barmhartigheid beter dan wat gij vergaard. En indien gij sterft of gedood wordt, dan wordt gij tot Allah vergaderd." [3:157-158]

60) "Laten zij op de weg van Allah strijden, die het nabije leven verkopen voor het latere leven. Wie strijdt op de weg van Allah, en dan gedood wordt of overwint, die zullen wij een ontzaglijk loon geven." [4:74]

61) "Wanneer gij de ongelovigen ontmoet, klaar voor de strijd, wendt hun dan niet de rug toe. Wie hun de rug toewendt, tenzij in een tactische beweging of om het moslim-leger te vervoegen, die haalt zich Allahs toorn op de hals, en zijn bestemming is de hel, een ellendige reis." [8:15-16]

62) "Zij die geloven en uitgeweken zijn (met Mohammed naar Medina), en die strijden op de weg van Allah met hun bezittingen en hun persoon, zijn hoger in rang bij Allah. En diegenen, dat zijn de gelukzaligen." [9:20]

63) "Indien gij niet uitrukt, zal Hij u straffen met pijnlijke bestraffing, en zal Hij een ander volk voor u in de plaats stellen." [9:39]

64) "Allah heeft van de gelovigen hun persoon en bezittingen hiermee gekocht, dat voor hen het Paradijs zal zijn, zodat zij strijden op de weg van Allah en doden en gedood worden, zoals toegezegd in de Thorah en het Evangelie en de Koran. Wie vervult zijn verbondsplicht beter dan Allah? Verheugt u dan over de handel die ge met Hem zijt aangegaan. En dat is de grote gelukzaligheid." [9:111]

65) "De gelovigen zijn slechts zij die geloven in Allah en Zijn boodschapper en daarna niet meer twijfelen en die strijden op de weg van Allah met hun bezittingen en hun persoon. Diegenen, dat zijn de oprechten." [49:15] 2.3. Niet-integratie De Koran verbiedt ook vriendschap met ongelovigen in zeker 10 passages, m.n. :

66) "Gij zult geen ongelovige vrouwen trouwen, tenzij zij het geloof aanvaarden. Een gelovige slavin is beter dan een afgodendienares, ook al behaagt deze u. Ook zult gij geen afgodendienaars trouwen, tenzij zij het geloof omhelzen. Een gelovige slaaf is beter dan een ongelovige, ook al bevalt deze u." [2:221]

67) "Laat de gelovigen niet de ongelovigen tot vrienden nemen in plaats van de gelovigen." [3:28]

68) "Gelovigen! Maakt u geen vrienden behalve in uw eigen gemeenschap." [3:118]

69) "En met degenen die zeggen: 'Wij zijn christenen', hebben wij een verbond gesloten maar zij

hebben een deel van de vermaning vergeten. Toen hebben wij tussen hen vijandschap en haat opgewekt tot de Dag der Opstanding." [5:14]

70) "O gij gelovigen! Neemt joden noch christenen als vrienden." [5:51]

71) "Gelovigen! Kiest niet als vriend iemand die het geloof hekelt." [5:57]

72) "Gelovigen! Kiest niet uw vader en uw broers als vrienden als zij het ongeloof boven het

geloof verkiezen. Wie hen als vrienden houdt is een boosdoener." [9:23] Tijdens een debat met Arif Ersoy van de Turkse Refah Partisi (Welzijnspartij) en mijzelf zei UCL-prof. Yahya/Jean Michot, een bekend Belgisch bekeerling, dat het woord wali hier, en bij implicatie dus ook in alle andere genoemde verzen, niet "vriend" maar "heilige" betekent, dus: "Neemt geen ongelovige als heilige". Dit was wel wat gesofistikeerder dan het bekende smoesje: "U gebruikt een slechte vertaling", maar toch volkomen ongeloofwaardig. Volgens John Penrice's Dictionary and Glossary of the Koran betekent wali in de Koran alleen "nabije, beschermer, vriend". Wel kreeg later de uitdrukking walioellah, "vriend van God", alsook het honorifiek meervoud awlija, de betekenis "heilige"; niet echter in de Koran. Overigens bevat de altijd zaligmakende context niets dat aanleiding geeft tot zulke vergezochte interpretatie, die hier past als een tang op een varken.

73) "Niet zult gij bevinden, dat gelovigen in Allah en de Oordeelsdag genegenheid hebben voor de tegenstanders van Allah en Zijn boodschapper, zelfs al waren het hun vaders of zoons of broers of stamgenoten." [58:22]

74) Dat het, in weerwil van de juist genoemde apologetische spitsvondigheden, wel degelijk de vriendschap met de ongelovigen is die in de Koran verboden wordt, mag nog blijken uit dit zeer ondubbelzinnige vers: "Wij breken met u. Vijandschap en haat zullen tussen ons heersen tot gij gelooft in Allah alleen." [60:4]

75) Keer op keer zegt de Koran dat God zelf door zijn gunst of toorn bepaalt wie gelovig of ongelovig wordt, en de gelovige doet er goed aan, zich verre te houden van degenen die aan de verkeerde kant van Gods willekeur staan: "O gelovigen, verbindt u niet met lieden op wie God vertoornd is. Zij hebben geen hoop voor het latere leven, zoals de gelovigen geen hoop meer hebben voor de begravenen." [60:13]

In de discussie over het racisme zegt men dat racistische geschriften "een gevaar" vormen: mensen zouden zich erdoor laten beïnvloeden, en sommigen van hen zouden hun nieuwverworven overtuiging wel eens in daden kunnen omzetten. Hoeveel gevaar gaat er dan wel niet uit van een boek dat verklaart dat "haat en vijandschap tussen ons zullen heersen totdat gij gelooft in Allah alleen"? Dat van de kloof tussen de tot hemel en heerschappij geroepen gelovigen en de tot hel en onderdanigheid gedoemde ongelovigen een centraal geloofspunt maakt?

Sommige mensen zijn voor alle haatpropaganda immuun, anderen zijn ook zonder propaganda haatdragend tegen andersdenkenden, maar een grote middengroep laat zich wel degelijk beïnvloeden, b.v. door de gepropageerde visie ergens diep in hun geheugen op te slaan om ze zich later te herinneren op het ogenblik dat een incident hen van hun moslimidentiteit bewust maakt. Men kan het met het effect van alcoholgebruik vergelijken: sommigen drinken zich ladderzat en geraken toch veilig met de wagen thuis, anderen drinken nooit en zijn toch een gevaar op de weg, maar tussen deze uitersten bevindt zich een grote middengroep die onderhevig is aan de wetmatigheid dat alcoholgebruik evenredig is met verkeersonveiligheid.

Natuurlijk zijn er niet-fanatieke moslims, maar opdat de islamitische haat tegenover andersdenkenden een gevaar vormen, is het niet nodig dat alle moslims deze haat bewust beleven en in praktijk brengen: een voorhoede volstaat. Toffe Moestafa kan de inhoud van de Koran niet veranderen, noch verhinderen dat andere moslims die inhoud wèl ter harte nemen.

Hoewel, er zijn zeker concrete situaties geweest waar weldenkende moslims relschoppende geloofsgenoten tot betere gedachten gebracht hebben en dergelijke individuen maken natuurlijk verschil. We moeten niet in de islamitische fout vervallen, de mensen te beoordelen op hun al dan niet tot de moslimgemeenschap behoren, eerder dan op hun algemeen-menselijke kwaliteiten. Maar feit blijft dat de aanwezigheid van een doctrine van onverdraagzaamheid als officiële en identiteitverlenende ideologie van een gemeenschap, spijts alle positieve tegengewichten van weldenkende mensen, niet anders kan dan een reële factor van conflict vormen.

2.4. De reddende context De bovenstaande 75 passages vormen een stevige Schriftuurlijke basis voor daadwerkelijke onverdraagzaamheid. Eigenlijk zijn het er een flink aantal méér, want ook de talrijke uithalen naar "de onrechtvaardigen" en "de bozen" gaan in feite over de ongelovigen, zoals blijkt uit verzen als 2:12 en 2:27, waarin de ongelovigen "verderfbrengers" heten, of 2:26, dat hen "kwaadbedrijvers" noemt. B.v. het vers: "Wie slechtheid begaan, diegenen zijn de lieden van het Vuur en blijven voor eeuwig daarin" [2:81], slaat volgens de context (vervolg: "En zij die geloven en heilzame werken bedrijven, zijn de lieden van het Paradijs en wonen voor eeuwig daarin") op de ongelovigen. In ieder geval gaat het om tientallen gelijkgezinde uitspraken, die samen het volledige Koranstandpunt over de ongelovigen vormen. De context maakt het er niet beter op. Let wel: ik erken dat de context een verschil maakt.

Neem b.v. Mohammeds bevel aan zijn mannen om coïtus interruptus toe te passen, dat soms door islamverdedigers in alle ernst genoemd wordt als bewijs dat de islam niet tegen geboortebeperking is. De context werpt een heel ander licht op de zaak: de vrouwen in kwestie waren gijzelaars die hij na de slag bij Badr voor een hoog losgeld aan hun familie wilde terugverkopen. Toen zijn mannen hen wilden verkrachten, stond Mohammed dit toe, echter met de beperking dat ze hen niet mochten zwanger maken, omdat dan een minder hoog losgeld kon gevraagd worden.

Verre van te bewijzen dat Mohammed progressiever was dan de paus, toont deze passus dat hij gijzel neming beoefende en geen bezwaar had tegen verkrachting van gijzelaars. De context kan dus wonderen doen. Ik daag de islamapologeten in de Vlaamse media uit, aan te tonen hoe het tachtigtal contexten in kwestie een apert fanatiek vers in een uiting van verdraagzaamheid omtoveren.

Wat de Sitz im Leben van de Koran als geheel betreft:

Mohammeds carrière bestond uit de stapsgewijze vernietiging van een pluralistische, zeg maar multiculturele samenleving, ten voordele van een monolithisch islamitische staat.

Volgens de orthodoxe islamitische bronnen gebruikte Mohammed daarbij laster, collaboratie met een vijandige mogendheid, roofovervallen, kidnapping, slaafneming, verkrachting, schending van bestaande krijgsconventies, woordbreuk, bedrog om geviseerde vijanden uit hun tent te lokken, sluipmoord op critici en rivalen, vernieling van cultureel erfgoed, afpersing, etnische zuivering en massamoord.

De Hezbollah, Hamas en GIA hebben voor hun acties het voorbeeld van de Profeet als rechtsgeldig precedent. Lucas Catherine erkent in zijn boek Vuile Arabieren dat hij hier geen speld kan tussenkrijgen; hij probeert alleszins niet om het onweerlegbare feit dat de Koran expliciet de haat tegen de ongelovigen predikt, op enig specifiek punt aan te vechten. Hij tracht er zich dan maar van af te maken met de stelling dat de Koran al een oud boek is, en dus van minder belang. (2) Dat kan hij in een moskee beter niet herhalen: per definitie is een moslim iemand die de Koran als Gods eigen woord beschouwd, geldig tot het einde der tijden, en dus nooit verouderd of achterhaald.

Geen enkele Koranschool ter wereld leert dat de geciteerde verzen achterhaald zijn. Integendeel, de islam is naar eigen zeggen een "zoomloos kleed": trek er één vers uit en het hele theologische weefsel komt los. Daarom wordt de haat tegen andersdenkenden er nog steeds als Gods woord ingehamerd.

Tegenover de lange reeks fanatieke uitspraken in de Koran, staan er een handvol die vaak geciteerd worden om het verdraagzame karakter van de islam te bewijzen, zoals:

"Er is geen dwang in de religie." [2:256]

Dit vers wordt niet uitgesproken in een passus over de verhouding tot de ongelovigen, maar in een algemene lofzang op de almachtige Allah, die overigens een soort predestinatieleer impliceert. Allah wordt beschreven als volstrekt soeverein: Hij roept tot de islam en de zaligheid wie Hij wil, en Hij verdoemt tot het ongeloof en het eeuwige hellevuur wie Hij wil.

Diezelfde lofzang eindigt met een vervloeking van de ongelovigen:

"Maar zij die ongehoorzaam zijn, zijn de lieden van het Vuur, en leven voor eeuwig daarin." De passage betreft de klare tegenstelling tussen islam en ongeloof, tussen de redding van de moslims en de eeuwige verdoemenis voor de anderen. Deze tweedeling demoniseert de niet-moslims en vormt mede de grondslag voor de doctrine van de Heilige Oorlog, ook al vormt hij dan geen concrete oproep daartoe.

Er is een gelijkaardig vers, een troostend woord van Allah aan Zijn profeet, die door de scepsis die hij overal ontmoet, wat ontmoedigd is:

"Zo de Heer gewild had, zouden alle mensen op aarde gezamenlijk tot het geloof gekomen zijn. Zult u dan de mensen dwingen, opdat zij gelovigen worden?" [10:99]

Anders gezegd: begin nu niet aan uw profeetschap te twijfelen, omdat zoveel mensen u uitlachen om uw profetische pretenties. Allah ziet er wel op toe dat te gelegener tijd niemand nog aan uw profeetschap zal twijfelen.

Het staat vast dat Mohammed vrijwillige boven gedwongen bekeringen verkoos. Hij zag zichzelf als Gods zegsman, en verlangde vurig dat anderen zijn zelfbeeld deelden, niet dat ze deden alsof. Dit neemt niet weg dat hij als tweede keus ook met gedwongen bekeringen vrede nam, zoals aangetoond wordt in een door islamverdedigers vaak ingeroepen context.

Het al geciteerde "vers van het zwaard" ("Doodt de afgodendienaars waar ge hen maar vindt", 9:5) heeft als vervolg: "Doch indien zij zich berouwvol bekeren en het moslimgebed verrichten en de moslim-solidariteitsbelasting opbrengen, laat hen dan vrijuit gaan. Allah is vergevend en barmhartig."

Men citeert dit vervolg als de "context" die van verdraagzaamheid getuigt; verdraagzaamheid, inderdaad, maar dan alleen jegens degenen die moslim worden. Er staat: doodt de ongelovigen, maar laat leven wie zich bekeert. Dat is noch min noch meer de formule voor de gedwongen bekering. Bovendien betekent godsdienstvrijheid niet alleen dat men mag weigeren, zich tot de islam te bekeren, maar ook dat men het recht heeft om zich van de islam af te keren. Welnu, Mohammed (evenals "Allah" in het reeds aangehaalde vers K.4:89) heeft dit zelf verboden. Volgens een orthodoxe overlevering bracht de vierde kalief Ali een groep afvalligen op de brandstapel ter dood, waarop Ibn Abbas protesteerde dat de profeet hiervoor een andere straf had voorgeschreven:

"Straft niet met Gods straf (n.l. het vuur), maar wie zijn religie verandert, doodt hem met het zwaard." (3) We laten het dispuut tussen vuur en zwaard aan de moefti's en qadi's over, en onthouden dat de afvallige alleszins gedood moet worden.

Het meest geciteerde Koranvers dat de verdraagzaamheid van de islam moet bewijzen, is stellig:

"Aan u uw religie en aan mij mijn religie." [109:6]

Dit vers betekent volgens de context alleen dat islam en heidendom radicaal tegengesteld zijn en dat een compromis uitgesloten is. De volledige soera luidt: "Zeg: o gij ongelovigen, niet dien ik wat gij dient, en niet zult gij dienen wat ik dien, en niet zal ik dienen wat gij gediend hebt, en niet zult gij dienen wat ik dien: aan u uw religie en aan mij mijn religie." Dit heeft niets te maken met de maatschappelijke coëxistentie tussen religies, maar alleen met de inhoudelijke tegenstelling tussen de pluralistische religie van de Mekkanen en het exclusivisme van Mohammed.

De indruk dat dit vers oproept tot vreedzaam samenleven, is weerlegd door Mohammed zelf. Toen zijn oom Aboe Taalib op zijn sterfbed lag, kwamen de leiders van Mekka naar hem met een verzoek om bemiddeling. Hun geduld met zijn relschopperij was op, en zij hoopten dat hij een vredesvoorstel zou aanvaarden. Zij stelden vreedzame coëxistentie voor, letterlijk: "Aan hem zijn religie, aan ons onze religie". Mohammed weigerde dit en eiste dat zij zich tot de islam bekeerden, niets minder. (4)

Mohammed heeft niet-moslims slechts geduld wanneer hem dit tactisch nodig leek. In het bijzonder tegenover de joden en christenen toonde hij zich aanvankelijk welwillend, wat door goede zielen natuurlijk uitentreuren herhaald wordt, b.v.: "Joden en christenen... voor hen is hun loon bij hun Heer, en zij hoeven niet te vrezen." [2:62, 5:69, 22:17]

Zij verdonkeremanen daarbij de anders zo geprezen context, n.l. dat Mohammed althans in het begin de joden en christenen graag mocht, enkel en alleen omdat hij van hen verwachtte dat zij het gemakkelijkst zijn aanspraken op het profeetschap zouden erkennen. De heidenen kenden de instelling van het profeetschap niet, terwijl Mohammed zichzelf expliciet tot de traditie van de Bijbelse profeten rekende.

Zijn genegenheid ging dus niet uit naar de joden en christenen als zijnde andersgelovigen, maar als zijnde veelbelovende kandidaat-moslims. Toen in het bijzonder de joden echter niet onder de indruk bleken van zijn profetische pretenties, maakte hij de islamitische modelstaat Medina op enkele jaren tijd judenrein.

In vers 5:82 worden de christenen nog geprezen maar de joden verketterd, doch ook de christenen zouden uiteindelijk moeten opkrassen. Zodra Mohammed zich sterk genoeg voelde, zuiverde hij eerst Medina, later heel Arabië van alle ongelovige smetten. Maar in de beginperiode (waaruit vers 109:6 dateert), toen hij nog zwak stond, kon hij nog geen confrontatie aangaan, en hoopte hij nog op gemakkelijke vrijwillige bekeringen.

Naarmate Mohammed in Medina de macht verwierf, werden zijn "openbaringen" steeds onverdraagzamer. Juist toen hij in een positie was om, vrij en zonder gevaar voor zichzelf, een keuze te maken tussen verdraagzaamheid of confrontatie, koos hij voor confrontatie. Kort voor zijn dood verordende hij de verwijdering van alle resten van ongeloof uit zijn rijk: heidenen kregen de keuze tussen de bekering of de dood, joden en christenen hadden nog de emigratie als derde optie.

Het feit dat de djihaad-verzen zich meestal in de laatste periode van de Koranopenbaring situeren, heeft een theologische consequentie: de orthodoxe Koraninterpretatie stelt dat als er tegenspraak is tussen twee Koranpassages, de jongste passage de oudste opheft. Dus, zelfs als we aannemen dat het vers: "Aan u uw religie", tot vreedzaam samenleven oproept, dan wordt dit ongedaan gemaakt door latere openbaringen zoals:

"Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie alleen aan Allah behoort."

2.5. Onverdraagzaamheid in andere religies

Sommige pleitbezorgers van de islam zien na al het bovenstaande nog een laatste verdedigingsmiddel: de verwijzing naar andere religies, die wel beschouwd geen haar beter zouden zijn. Dat is een zwak argument, want wie de mensheid oproept om zich tot zijn religie te bekeren, moet kunnen aantonen dat zijn religie beter is, niet dat alle religies inbegrepen de zijne even slecht zijn. Maar goed, laat ons een voorbeeld uit dit soort polemiek bekijken.

De inleiding tot de Ahmadija-vertaling van de Koran bevat een omvangrijke presentatie van de klassieke apologetische argumenten, ondermeer een lijst van welgeteld negen verzen uit de vier (Indische) Veda's, nochtans een aanzienlijk omvangrijker corpus dan de Koran, b.v. : "Verdrijf met tijgeraanblik uw vijanden (...) ver over de bezittingen uws vijands." [Atharva-Veda 4:22:7] "Vergun ons rijkdom en macht en onze vijanden nederlaag en schande." [Sama-Veda 2:1] "Doorkloof, o Darbha, amulet, het hart mijner vijanden, mijner tegenstanders. Sta op en sla hun hoofden te pletter als gewas dat de aarde bedekt." [Atharva-Veda 19:28:4] "Agni, laat hem die ons kwaad wil doen, hem die ons met haat aanschouwt, in de as." [Jadjoer-Veda 11:80] (5)

In geen van deze gevallen wordt van de "vijanden" gevraagd dat zij enig geloof aannemen, noch blijkt dat de vijandschap het gevolg is van doctrinaire verschillen. Er bestaat in de mensen wereld nu eenmaal vijandschap, en in alle culturen hebben mensen die tot goden baden daarin ook smeekbeden om bescherming tegen of overwinning op de vijanden verwerkt. Mohammed creëerde vijandschap waar er geen was, hij maakte een halskwestie van een bizar religieus dispuut (over zijn allerindividueelste profetische aanspraken) dat eigenlijk niemand interesseerde. Maar in deze Vedische hymnen gaat het over al bestaande vijandschap, en hoe de offeraar zich daarvan kan bevrijden.

Het belangrijkste verschil is echter dat in de Veda's mensen aan het woord zijn, mensen die zich tot de goden richten; terwijl het in de Koran God zelf is die tot de mensen spreekt en hen instructies geeft die tot het einde der tijden geldig zijn. Je bent vrij om het woord van de Vedische barden te nemen of te laten; Allahs woord geopenbaard via Zijn laatste profeet kan men echter slechts negeren op straffe van het eeuwige hellevuur. Om te bewijzen dat ook de Veda's niet spotten met geloofsafval, halen de Ahmadija-polemisten er volgend vers bij: "Elke man uit de drie hoogste standen die, na zich aan ketterse boeken te hebben overgegeven, deze drie wortels van de wet met min achting behandelt, moet als godloochenaar en bespotter der openbaring uit het gezelschap der deugdzamen worden verdreven." [Manoe Smrti 2:11]

Dit vers komt uit de Manoe Smrti, een laat en niet-canoniek werk dat in India nooit meer dan theoretisch belang had totdat de Britse East India Company er de basis voor haar Code of Gentoo Law van maakte. De termen "ketters" en "openbaring" zijn een slechte vertaling die begrippen uit het profetische monotheïsme op de Vedische traditie projecteert; maar laat dat passeren. Wat er in deze tekst staat, is dat wie zich niet aan de regels van de Vedische traditie houdt, uit de Vedische gemeenschap gestoten wordt: wie zich inhoudelijk buiten de gemeenschap stelt, wordt ook formeel uit de gemeenschap gestoten. Deze regel geldt ook in allerlei moderne en seculiere genootschappen, en verschilt radicaal van de islamitische regeling, die voor afvalligheid niet de uitsluiting maar de doodstraf oplegt. Bovendien bevatten de Veda's naast deze strijdbare verzen ook, en dit in tegenstelling met de Koran, verzen die zeer expliciet universalistisch en anti-exclusivistisch zijn, b.v.

"De hele wereld is één familie"; "Laat goede gedachten tot ons komen uit alle windstreken"; "De wijzen noemen het Ene Ware met vele na men". In de Bhagavad-Gita zegt de vergoddelijkte held Krisjna dat al wie met devotie tot zijn eigen God bidt, eigenlijk ook tot Hem bidt.

De Krisjna-cultus behoort tot het Visjnoeïsme, een hindoe-theïsme dat men als een "inclusief monotheïsme" zou kunnen omschrijven: er is maar één God, maar dat is geen jaloerse Jahweh of Allah die andere goden of hun cultussen wil verdelgen, maar één die in alle andere goden Zichzelf herkent en Zich door alle cultussen Zelf vereerd voelt. Dit vormt een stevige doctrinale basis voor pluralisme en verdraagzaamheid, zoals we die in de Indiase geschiedenis ook consequent verwezenlijkt zien tot aan de komst van de islam. Westerse auteurs die hun eigen achtergrond op Indiaas religieuze geschiedenis projecteren, stellen het graag zo voor dat de Boeddha een "protestfiguur" was, die "in opstand" kwam tegen de Vedische traditie; feit is echter dat de Boeddha door tal van opponenten tot debatten uitgedaagd maar nooit fysiek bedreigd werd (tenzij een keer door een rover), en dat hij op hoge leeftijd in zijn bed aan voedselvergiftiging gestorven is.

India is naast China het enige land waar de joden nooit vervolgd zijn (behalve enkele keren door de moslims) en waar zij vrij vijfentwintig eeuwen lang hun tradities konden beleven. Het is ook het land waar Syrisch-christenen en zoroastriërs, op de vlucht voor vervolging in Iran, een onderkomen vonden.

Dat "alle religies nu eenmaal fanatiek zijn", is een smoesje van de fanatieke religies die zich in een mist van veralgemeningen aan kritiek willen onttrekken, en wordt door de geschriften en de geschiedenis van andere religies grondig weerlegd.

2.6. Onverdraagzame Koran, verdraagzame moslims?

Men kan niet ernstig volhouden dat de Koran tot verdraagzaamheid oproept. Ik vind dat een pijnlijke vaststelling, om dat ik me de talrijke moslims voor de geest haal die een geïdealiseerd beeld van Mohammed en de Koran hebben, en die uit hun eigen verdraagzame instelling afleiden dat de islam "bijgevolg" een verdraagzame doctrine moet zijn. Voor hen is de kennismaking met de werkelijke inhoud van Mohammeds boodschap een pijnlijk ontwaken.

Ik wens niemand zulk conflict toe: tussen de loyaliteit tegenover zijn van huis uit meegekregen religie en zijn volwassen opvattingen, die meer door algemeen-menselijke en typisch moderne invloeden en waarden bepaald zijn dan door het godsdienstonderricht. Maar tegelijk is de niet-verbloemende beoordeling van het Koranisch fanatisme bevrijdend, omdat ze een werkelijke verklaring (dus impliciet ook een oplossing) biedt voor de islamitische onderdrukking en vervolging van andersdenkenden.

Het feit dat de basistekst van de islam (daarin nagevolgd door ancillaire teksten, zoals we zullen zien) tot onverdraagzaamheid ten opzichte van ongelovigen oproept, kan niet in ernst ontkend worden. Maar het feit dat zovele moslimauteurs zich tegenwoordig zoveel moeite getroosten om te bewijzen dat de islam wèl verdraagzaam is, kan evenmin genegeerd worden. In sommige gevallen gaat het om doelbewuste leugens, vaak ook is het zelfbedrog. Er zijn inderdaad moslimauteurs van wie ik weet dat ze radicale islamisten zijn, maar die erin geslaagd zijn om zich het imago van gematigde aan te meten.

Zo is er b.v. de Indiër Rafiq Zakaria, die een selectie uit de Koran gepubliceerd heeft waaruit alle stuitende passages zijn weggelaten; niet alleen de fanatieke passages, maar ook b.v. die verzen waarin de ongelijkheid van man en vrouw beklemtoond wordt. (6) Het leverde hem in de Westerse pers lovende commentaren op: "een goede inleiding tot de islam voor de Westerse mens", die "de vooroordelen wegneemt". Zulke figuren teren op het gretige verlangen van Westerlingen naar geruststelling over de dreiging van de islam.

Anderzijds zijn er ook vele moslims die oprecht geloven dat de islam verdraagzaam is, en zij baseren zich daarvoor op het feit dat zij zelf verdraagzame individuen zijn. Zij willen de tegenwoordig normatieve en door henzelf oprecht aanvaarde waarde van de verdraagzaamheid verenigen met de trouw aan de ouderlijke traditie waaraan zij nog steeds gehecht zijn, maar die zij slechts oppervlakkig kennen.

In moslimstaten waar vranke kritiek op de Koran levensgevaarlijk is, wordt dit zwaaien met de ingebeelde "èchte, verdraagzame islam" als repliek op het integrisme bovendien een veilig leugentje om bestwil, een manier om kritiek op de reëel bestaande islam als een trouwbetuiging aan diezelfde islam voor te stellen. Maar wat in Algerije begrijpelijk is, is in het relatief veilige Westen een pure schande. Wij hebben de plicht, ook tegenover de vrijzinnigen in de moslimwereld (die zich door Westerse islam-hielenlikkers danig in de rug geschoten voelen), om de islam aan de schijnwerpers van de onbevangen kritiek bloot te stellen.

Men kan zich een scenario voorstellen waarin de idee van verdraagzaamheid zich onder alle moslims verspreidt, zodat zij de onverdraagzame elementen uit hun leer totaal gaan negeren en ontkennen, en alleen de enkele als verdraagzaam interpreteerbare Koranverzen ter harte nemen. Zij zouden zich nog moslim noemen, maar de Koranische boodschap in feite radicaal tegenspreken en verwerpen. Zij zouden nog de schil van de Koran overhouden maar zijn inhoud wegwerpen. In een volgend stadium zouden ze dan ook inzien dat het geen zin meer heeft om die verouderde Koran te blijven citeren, en ze zouden zich dan ook van het etiket "moslim" ontdoen. Men zou dus de geest van de islam radicaal veranderen, terwijl men de uiterlijke vormen ervan nog tijdlang intact laat.

Eerder dan op te treden tegen de haatideologie van de Koran, zou men onder de gelovigen een visie van pluralisme en verdraagzaamheid verspreiden, die de islamitische onverdraagzaamheid zou wegspoelen. Dit scenario heeft zich al voorgedaan, b.v. de verregaande de-islamizering van de middenklasse in Egypte en Iran eerder deze eeuw. Maar momenteel is de tegengestelde tendens in opkomst. Vele islamitische jongeren laten zich niet vermurwen door de verdraagzame uitleg die sommige welwillenden aan de Koran willen opleggen, en zien voor zichzelf dat de Koran oproept tot strijd tegen de ongelovigen.

Tezelfdertijd is er, zoals we zullen zien, ook een aantal auteurs in de moslimwereld die Mohammed en de Koran onverschrokken te lijf gaan, vaak niet zonder gevolgen voor henzelf. In die context komen we niet uit onder de plicht om onze vrijheid eer aan te doen en de islam aan een vranke kritiek te onderwerpen. 3. Politieke doctrine van de islam De islam is geen religie louter voor de binnenkamer, maar is intrinsiek verbonden met een politiek programma.

De islam wil een islamitische staat vestigen, en deze uitbreiden totdat hij de hele wereld omvat. Daartoe zijn twee middelen: het bekeringswerk (da'wa) en de heilige oorlog (djihaad).

3.1. Djihaad in de islamwet

De Koran laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Al wie de Koran leest als Allahs openbaring, wordt ertoe aangespoord, de ongelovigen te bestrijden en hen als vijanden te behandelen. De vaste term voor de strijd tegen de ongelovigen is djihaad. De djihaad is een religieuze plicht, niet voor elke individuele moslim, maar wel voor de moslim-gemeenschap als geheel. Een representatief voorbeeld van de behandeling van de djihaad door de islamitische rechtsscholen zijn volgende uittreksels uit de Hidaja, de codex van de Hanafitische rechtsschool, die tegenover de ongelovigen overigens de mildste van de vier soennitische rechtsscholen is:

* "De djihaad is ingesteld als een goddelijke verordening door het woord van Allah, die in de Koran gezegd heeft: 'Dood de ongelovigen', en ook door een uitspraak van de profeet: 'De oorlog is permanent ingesteld tot aan de Dag des Oordeels'."

* "Oorlog is geen positieve plicht, omdat hij van nature moorddadig en destructief is, en wordt daarom alleen bevolen voor dit doel, het ware geloof te verspreiden en het kwaad af te weren van Allahs dienaren; en wanneer dit doel behartigd wordt door één segment van de moslims, die ten strijde trekken, dan is deze plicht niet meer bindend voor de andere moslims."

* "De vernietiging door het zwaard is door de ongelovigen over henzelf gebracht, zelfs als zij niet eerst aangevallen hebben, zoals blijkt uit diverse passages in de overlevering die in deze zin begrepen worden."

* "Wanneer de moslims het vijandige grondgebied betreden en de steden en forten van de ongelovigen belegeren, dan moeten zij hen uitnodigen om zich tot de islam te bekeren, want Ibn Abbas vertelt dat de profeet nooit enige stad vernietigde zonder eerst de inwoners tot bekering op te roepen. Als zij dus de islam aanvaarden, dan is het onnodig die oorlog te voeren, omdat het doel van de oorlog dan bereikt is zelfs zonder oorlog."

* "Als een moslim ongelovigen aanvalt zonder hen eerst tot het geloof op te roepen, dan is hij in overtreding, want dat is verboden. Maar als hij hen toch zonder oproep tot bekering aanvalt, en hen doodt en hun bezit rooft, is hij niet tot enige boete of vergoeding verplicht; want dat wat beschermt (= de islam) is niet in hen aanwezig, noch zijn zij beschermd door het grondgebied (d.w.z. zij zijn geen inwoners van een islamitische staat), en het louter verboden zijn van een daad is geen voldoende grond om er vergoeding of boete voor te eisen." (1)

In de praktijk hadden de door de moslims aangevallen ongelovigen naast de bekering en de dood dikwijls nog een derde optie (althans als ze deze aanvaardden vóór het tot gevechten kwam): het gezag van de moslimstaat erkennen en er als rechteloze inwoners onder een aantal vernederende bepalingen hun eigen religie blijven belijden. In ieder geval, met of zonder bekering: wie de strijd tegen de islam niet kan winnen, moet de instelling van een islamitisch staatsgezag aanvaarden.

Het project van de islam bestaat erin, een staat te vestigen waarin de op goddelijke openbaring gebaseerde wetten gelden. Of die staat kan gevestigd worden met of zonder oorlog, en met of zonder onmiddellijke bekering van de inwoners, is van secundair belang: in ieder geval wil de islam het staatsgezag in handen krijgen. Maulana Maudoedi, de zeer invloedrijke pionier van het moderne pan-islamisme, schreef in 1932, op onberispelijke doctrinale gronden: "Djihaad is een deel van de algemene verdediging van de islam. Djihaad betekent strijd tot het uiterste van uw mogelijkheden. Een man die zich fysiek en mentaal inspant of zijn rijkdom spendeert op de weg van Allah is inderdaad geëngageerd in Djihaad. Maar in de taal van de sjari'a wordt dit woord in het bijzonder gebruikt voor de oorlog die gevoerd wordt in de naam van Allah en tegen degenen die onderdrukking bedrijven als vijanden van de islam.

Dit extreme offer van het leven betreft alle moslims. Als echter een deel van de moslims zichzelf aanbieden voor deelname aan de Djihaad, dan is de hele gemeenschap ontheven van deze plicht. Maar als niemand zich aanbiedt, dan zijn allen schuldig. Deze concessie verdwijnt voor de burgers van een islamitische staat wanneer deze aangevallen wordt door een niet-islamitische staat. In dat geval moet iedereen zich aanbieden voor de Djihaad. Als het aangevallen land de sterkte niet heeft om zich te verweren, dan is het de plicht van de naburige moslimlanden om het te helpen. Als zelfs zij falen, dan moeten de moslims van de hele wereld de gemeenschappelijke vijand bestrijden. In al deze gevallen is Djihaad net zo goed een fundamentele plicht als het dagelijkse gebed of de vasten."

Er zijn er die beweren dat de Djihaad alleen defensief bedoeld is. Nu, defensieve djihaad komt ook voor, zoals de recente strijd van de Afghanen tegen de communisten. Maar in de islamwet gelden er voor de defensieve djihaad speciale regels, afwijkend van het gewone geval, te weten de offensieve djihaad. Zo is de deelname aan de djihaad normaal niet voor elke moslim verplicht, wel echter als het om een defensieve djihaad gaat. Sterker, in het geval van zelfverdediging tegen een aanval van de ongelovigen mag elke vrouw en elke slaaf, zonder de toestemming of het bevel van de heer des huizes af te wachten, onmiddellijk doen wat hem of haar nodig lijkt om de vijand tegen te houden. De defensieve djihaad is dus slechts een speciaal geval, en het normale geval is de offensieve djihaad.

Sa id Qoetb, de leider van de Egyptische Moslimbroeders, heeft trouwens expliciet gesteld dat "we ons niet door oriëntalisten een defensieve opvatting van de djihaad mogen laten opdringen". De djihaad is, naast de da'wa (bekeringswerk) het legitieme middel om de hele wereld onder het gezag van de islam te brengen. Zoals Maudoedi schrijft: "Het doel van de djihaad is, de niet-islamitische wetten te elimineren om hen door de wet van Allah te vervangen. Het doel van de islam is niet, deze revolutie tot één of enkele landen te beperken; het doel van de islam is, een wereldwijde revolutie op gang te brengen."

(4) "De islam wil alle ideologieën afschaffen die in strijd zijn met de islamitische beginselen, ongeacht in welk land. De islamitische staat moet de hele aarde omvatten."

(5) Of nog: "De islam eist de wereld, en zal geen genoegen nemen met een deel ervan." De 13de-eeuwse Syrische theoloog Ibn Taimija, inspirator van het moderne "fundamentalisme" (mede omdat hij zich in een gelijkaardige situatie bevond als de hedendaagse moslims, n.l. de zwakheid van de islamwereld tegenover de Mongolen resp. het Westen), stelde dat alle land aan de God van de moslims toebehoort, en dat veroveringen in de djihaad alleen een teruggave zijn van dat waarop de moslims recht hebben. Mohammed Iqbaal, geestelijke vader van Pakistan, vatte dit aldus samen: "Alle land behoort toe aan de moslims, want het behoort toe aan hun God." Ajatollah Chomeini was even duidelijk: "Djihaad wil zeggen: de verovering van alle niet-islamitische gebieden."

(6) Wie denkt dat de opvatting van de djihaad als een echte oorlog wat primitief en achterhaald is, moet weten dat invloedrijke hedendaagse leiders en denkers het wel degelijk zo cru bedoelen. De Pakistaanse officier S.K. Malik stelt Mohammeds oorlogen tegen joden en heidenen tot voorbeeld voor de moderne djihaad, en verheerlijkt daarbij het wapen van de terreur: "Terreur zaaien in het hart van de ongelovigen is niet het middel maar het doel zelf." (7) Ajatollah Rafsandjani, die nu voorgesteld wordt als een "gematigde", zei in 1984, in zijn hoedanigheid van parlementsvoorzitter: "Als wij onze zin niet krijgen, zullen wij u (= het Westen) een zee van vuur en bloed intrekken. Wij zullen in oorlog zijn met u en u overal treffen."

(8) Men kan zeggen dat het hier maar om een extreme strekking binnen de moslimwereld gaat, maar men moet toegeven dat ze veel invloed heeft, en vooral: dat ze zonder verdraaiingen op de Koran en het voorbeeld van Mohammed gebaseerd is.

3.2. Morele djihaad?

Men zegt vaak dat djihaad niet "heilige oorlog" betekent, maar wel "zich inspannen op de weg van Allah". En inderdaad, djihaad is afgeleid van het werkwoord djahada, wat wil zeggen "zich inspannen". Het is echter onjuist om een woord vast te pinnen op zijn etymologische oorsprong: inquisitie betekent letterlijk "onderzoek", maar daarom beschouwen we de Spaanse inquisitie nog niet als heraut van het vrije onderzoek, wel integendeel. Zo heeft ook djihaad (fi sabiel Allah), "inspanning (op de weg van Allah)", een precieze technische betekenis die het grondwoord djahada niet heeft, n.l. "oorlog tegen de ongelovigen".

In ieder geval, de interpretatie van djihaad als iets anders dan "oorlog tegen de ongelovigen" is totaal onhistorisch. Apologeten en multikul-goedpraters zijn buitensporig pretentieus wanneer zij eventjes gaan doen alsof zij het beter weten dan veertien eeuwen praktiserende islamgeleerden. Doorheen de islamitische geschiedenis, van de Profeet tot Saddam Hoessein, heeft men een gewapende strijd tegen de ongelovigen nooit anders dan djihaad genoemd. Het gebruik van djihaad in de zin van "gewapende strijd voor de islam" is geen latere afwijking van de oorspronkelijke leer, maar behoort tot de kern van Mohammeds eigen versie van de islam. Mohammed zelf "spande zich in op de weg van Allah" door geweld aan te wenden tegen de ongelovigen.

Zeggen dat de islam geen vijandschap tegenover andersdenkenden predikt, is het opleggen van een geheel nieuwe pacifistische theologie aan een tekst van daaraan tegengestelde strekking. Als moslims dat zelf doen, niet in apologetische forums maar voor eigen publiek, dan is dat een welkome theologische revolutie. Als zij dat doen tegenover ons zonder hetzelfde te zeggen tegenover hun islamitische achterban (niet pro forma een klein beetje, maar in tien keer zo sterke termen, langs tien keer zo veel kanalen), is het gemene arglistigheid. En als niet-moslims het doen, is het gevaarlijke onnozelheid.

Sommige mystieke (soefi) auteurs beweren dat de gewapende strijd slechts de "kleine djihaad" is, en dat de innerlijke strijd tegen de eigen lagere natuur de "grote djihaad" is. Het staat natuurlijk vrij om woorden overdrachtelijk te interpreteren, maar dat doet niets af van hun normale betekenis. De metafoor kan maar bestaan omdat eerst de grondbetekenis al gegeven is, n.l. "strijd tegen de ongelovigen". Dat mensen de strijd tegen hun eigen ondeugden vergelijken met de oorlog tegen de ongelovigen, betekent in de eerste plaats dat zij een negatieve opinie over de ongelovigen hebben, en dat zij andere religies met ondeugd vereenzelvigen.

De bron van deze populaire uitleg is een episode in Mohammeds leven, waarin hij zijn mannen na een geslaagde veldtocht tegen een Arabische stam zegt dat ze zich na deze "kleine djihaad" nu op de "grote djihaad" moeten voorbereiden. Daarmee bedoelt hij volgens de teksten en volgens het feitelijke verloop van de geschiedenis helemaal niet dat ze nu hun zwaarden moeten ruilen voor bidtapijten of meditatiekussens, noch dat ze hun strijdros moeten verkopen en het geld aan de armen geven; wel integendeel. Mohammed bedoelde gewoon: na dit vechtklusje tegen een kleine en slecht getrainde Arabische stam, moeten we ons op een ambitieuzer strijd voorbereiden: tegen de machtige Perzische en Byzantijnse rijken. Een eerste inval in Byzantijns gebied vond nog tijdens Mohammeds leven plaats, maar mislukte; zijn opvolgers zouden er echter mee doorgaan, met spectaculair succes. 3.3. De dhimmitude De Koran zegt: "Bestrijdt hen die niet geloven in Allah, noch in de Laatste Dag, en niet verboden stellen wat Allah en Zijn boodschapper verboden hebben (= de heidenen), en die zich niet voegen naar de ware godsdienst onder degenen aan wie de Schrift gegeven is (= joden en christenen), totdat zij uit de hand de schatting opbrengen, in onderdanigheid." [9:29]

Op een bepaald ogenblik in Mohammeds loopbaan werden christenen en joden in Arabië geduld, op voorwaarde dat zij het gezag van de islamitische overheid erkenden en een schatting betaalden. Enkele jaren later zouden alle ongelovigen uit Arabië verwijderd worden, maar deze tijdelijke regeling werd wel de basis voor de behandeling van de niet-moslims in alle veroverde gebieden buiten Arabië. Een ander Koranvers luidt: "En indien één van de afgodendienaars bij u bescherming zoekt, geeft hem dan die bescherming, zodat hij Allah's woorden kan horen". [9:6] Dit vers zegt dat men de ongelovige die zich onder bescherming van de moslims wil stellen, inderdaad moet beschermen en aan de islamitische invloed blootstellen, opdat hij zich te zijner tijd zal bekeren. Iemand "beschermen" betekent wel dat hij zijn lot aan u toevertrouwt, dat hij uw leiding aanvaardt. Beschermd wordt dus die ongelovige die het gezag van de islam erkent, en wel in zoverre hij zich aan islamiserende invloed blootstelt. En tegen wie zou de ongelovige beschermd moeten worden? Het is tegen individuele moslims, die immers met een intense haat tegen de ongelovigen geïndoctrineerd zijn, dat de moslimoverheid de ongelovigen beschermt. Het "beschermingscharter van de islam" (dhimmat al-islaam) is een politieke regeling, waarbij niet-moslims het staatsgezag van de islam erkennen, hun ondergeschiktheid op velerlei manieren tot uiting brengen, en ook een zware gedoogbelasting (djizia) betalen, in ruil voor het recht om hun religie verder te mogen belijden. De voorwaarden die de "door het charter beschermden" (dhimmi's) moeten aanvaarden, zijn de 20 volgende:

* geen nieuwe gebedshuizen bouwen;

* geen oude gebedshuizen heropbouwen die door de moslims vernield zijn (de faciliteiten zijn dus

als uitdovend bedoeld);

* moslims toelaten om in de gebedshuizen te overnachten;

* drie dagen gastvrijheid verlenen aan elke moslim-reiziger die erom vraagt, en langer als hij ziek

is;

* geen hulp verlenen aan vijanden van de islam;

* bekeringen tot de islam (ook van iemand uit de eigen rangen) niet verhinderen;

* respekt betonen tegenover elke moslim;

* moslims toelaten tot de eigen private bijeenkomsten;

* in kleding duidelijk van de moslims onderscheiden zijn;

* in naamgeving duidelijk van de moslims onderscheiden zijn;

* in taalgebruik duidelijk van de moslims onderscheiden zijn;

* niet rijden op een paard met zadel en teugel;

* geen wapens dragen;

* geen zegelring dragen;

* niet openlijk alcoholische dranken verbruiken of verkopen;

* niet de eigen religie of gewoonten onder moslims propageren;

* geen huizen bouwen in de buurt van de moslims;

* hun doden niet in de buurt van de moslim-begraafplaatsen brengen;

* hun religieuze plechtigheden niet in het openbaar houden;

* geen moslims als slaven bezitten.

Het model van deze regeling is het contract tussen de tot overgave bereide christenen van Damaskus en de moslimveroveraars. Daarin kwamen nog enkele extra voorwaarden voor, zoals: * de eigen huizen niet hoger maken dan die van de moslims;

* geen christelijke symbolen ronddragen in processie of bovenop de kerken plaatsen;

* de kinderen niet de Koran aanleren (nl. om hem te kunnen bekritiseren). (9)

Een minder uitgewerkte dhimma was nog verleend door Mohammed zelf aan de joden van de oase Chaibar: zij mochten blijven en hun land bewerken, maar moesten wel de helft van de opbrengst aan de moslims afstaan. Moslimpropagandisten noemen de dhimma "tolerantie", maar in een andere context zou men dit "afpersing" noemen. Mohammed behield zich ook het recht voor, het charter te herroepen en de joden alsnog uit te drijven; wat enkele jaren later ook gebeurde. Het dhimmi-statuut kan gegeven worden aan joden en christenen, en in de praktijk ook aan heidenen, behalve de Arabische polytheïsten. Het kan niet verleend worden aan afvalligen: bekering is een éénrichtingsverkeer, en ex-moslims (die zich niet her-bekeren tot de islam) moeten in ieder geval gedood worden. Het dhimmi-statuut wordt door de moslim-overheid verleend, het is een eenzijdig charter, geen tweezijdig contract. (10) De "dhimmitude" (term van de in 1982 vermoorde Libanese leider Béchir Gemayel) geldt als een gunst, niet als een recht. Bovendien legt de islamwet de doodstraf op voor die dhimmi's die:

* de kerndoctrines van de islam openlijk in vraag stellen;

* terugkeren tot hun eigen religie nadat ze de islam aanvaard hadden;

* met een moslimvrouw trouwen zonder zich eerst te bekeren.

Dit laatste is om dezelfde reden als waarom een ongelovige geen moslimslaaf mag bezitten: het mag niet gebeuren dat een moslim een niet-moslim moet gehoorzamen. De moslim is de absolute heerser, de niet-moslim is de absolute onderworpene. Het is in dit licht dat men islamitische geruststellingen over "verdraagzaamheid" moet begrijpen. Gevraagd naar de positie van de ongelovigen in een islamitische staat, zegt Maulana Aboel Hasnat Sa ed Mohammed Ahmad Qadri, voorzitter van de Djamiat-oel-Oelama-i-Pakistan: "Hun positie zal die zijn van Dhimmi's. Zij zullen geen stem hebben in het maken van de wetten, geen recht om de wet te administreren en geen recht om openbare ambten te bekleden." Op de vraag of het staatshoofd enige politieke macht aan ongelovigen kan delegeren, luidt zijn antwoord: "Neen." Over het laatste punt heeft een andere Pakistaanse autoriteit, Maulana Ahmad Ali, een andere mening, maar over de grond van de zaak denkt hij hetzelfde:

"Hun positie zal die zijn van Dhimmi's. Zij zullen geen zeg hebben in het maken van de wetten of in de regering. De regering kan hun echter wel openbare ambten toewijzen." (11) "Tolerantie" betekent dus in dit geval alleen maar dat de andersdenkenden niet in gaskamers gestopt worden, niet dat zij volwaardige medeburgers zijn. 3.4. Aard van Mohammeds "missie" Reeds tijdens het leven van de Profeet had de praktijk van de Islam een politieke dimensie. Mohammed was geen kluizenaar of bedelmonnik, maar een zakenman, en later ook een monarch en legeraanvoerder. Dankzij zijn werkgeefster en eerste vrouw Chadiedja was de wees Mohammed een welgesteld man geworden in het bedoeïenenknooppunt Mekka. Hij legde regelmatig het traject naar de christelijke metropool Damaskus af, en kwam er onder de indruk van de goed georganiseerde Oost-Romeinse staat. Hij deed ook de joodse centra in Medina en Palestina aan, en kwam in contact met mensen uit het zoroastrische Perzische rijk. Het ideaal van het imperium en de fascinatie door het monotheïsme (dat de joden, de christenen en min of meer ook de Zoroastriërs beleden) staken hem samen aan. Toch is het een misvatting, Mohammed een uitgewerkt politiek project toe te schrijven. Integendeel, de islamitische staatsorde is accidenteel ontstaan vanuit de improviserende strategie van Mohammed om met diverse middelen zijn gemeenschap van aanhangers te consolideren en uit te breiden. Wat overigens niet wegneemt dat zodra Mohammed "terloops" tot staatvorming was overgegaan, dit wel een normatief precedent voor zijn volgelingen werd. De "revelaties" die Mohammed via de aartsengel Gabriël tijdens de Mekkaanse periode (612-622) "kreeg", bevatten hoofdzakelijk (onsystematisch) theologische elementen, niet zozeer instructies voor de concrete maatschappelijke organisatie. Mohammed was in Mekka niet meer dan een sekteleider, zonder politieke macht. Een uitnodiging om te bemiddelen in een conflict in Medina werd zijn grote kans op een politieke doorbraak. Na de migratie (hidjra) naar Medina werd de organisatie van een islamitische staat één van de prioriteiten van Mohammed en van zijn bron Gabriël. In Medina greep Mohammed in enkele jaren stapsgewijze de macht. De eerste stap was een betrekkelijk billijk verdrag met de andere bevolkingsgroepen van Medina. De bevolking van Medina bestond hoofdzakelijk uit: * de medemigranten (moehadjiroen) uit Mekka;

* de Medinabondgenoten of "helpers" (ansaar);

* de halfslachtige bondgenoten of, in Koranterminologie, de "huichelaars" (moenafiqoen);

* de snel verdwijnende heidenen (kaafiroen/koeffaar, "ondankbaren", d.w.z. weigeraars van Mohammeds boodschap);
* de drie joodse clans.

De groep van de "huichelaars" bestond uit mensen die Mohammed eerst, uit geloof of gewoon uit naïeve generositeit, in Medina verwelkomd hadden, maar twijfels kregen over zijn religieuze pretenties en over de wenselijkheid van de veranderingen die hij in Medina teweegbracht (in de eerste plaats zijn eigen greep naar de macht). Deze groep was politiek geneutraliseerd zodra de machtige joodse clans fysiek uitgeschakeld waren en Mohammed het terrein praktisch voor zich alleen had. Maar na Mohammeds dood keerden velen zich openlijk af van de islam, tot zij met het zwaard weer in het gareel gedwongen werden. Deze "hypocrieten" hadden, bij al hun twijfels over Mohammeds aanspraken op het profeetschap, de opkomende islamitische macht te vriend willen houden.

Het was om puur levensbeschouwelijke redenen dat zij geen volle moslims konden zijn: ze geloofden er gewoon niet in, en zodra ze de kans kregen, "hervielen" ze tot het heidendom. Maar waar hun stille trouw aan de oude religie strikt religieus was, was hun openlijke steun aan Mohammed door politiek opportunisme en winstbejag gemotiveerd. De joodse clans waren Mohammed een doorn in het oog. Hoewel hij zich in hun traditie geplaatst had, en als eerste gebedsrichting (qibla) Jeruzalem gekozen had, zagen zij in hem niet meer dan de zoveelste valse profeet. Zij werden één voor één aangepakt, telkens na de drie veldslagen tussen Mohammed en de Mekkanen. Na de overwinning bij Badr was Mohammeds ster genoeg gestegen om de eerste joodse clan aan te pakken, tegen de tweede trad hij op uit wrok voor de nederlaag bij Oehoed, en de derde liet hij, na de slag van de Gracht, tot de laatste man uitmoorden. (12) Aan de vijandschap met de joden lag eens te meer geen sociaal-economische tegenstelling met de "rijke joden" ten grondslag, maar de puur religieuze reden dat de joden Mohammed niet als profeet wilden erkennen. Hoe men het ook draait of keert, men kan de tegenstelling tussen enerzijds Mohammed en anderzijds de heidenen, de joden en de "huichelaars", niét tot politieke of sociaal-economische kwesties herleiden.

Mohammed was niet de zegsman van een nieuwe politieke ideologie noch van een bepaalde maatschappelijke klasse (al oefende hij aanvankelijk grote aantrekkingskracht uit op ontevredenen en uitschot in de Mekkaanse samenleving), hij was alleen de zegsman van zijn eigen aanspraak op het profeetschap. Mohammed vereenzelvigen met een nieuwe maatschappelijke orde is zuiver projectie, zoalniet vanuit de moderne tijd, dan minstens vanuit de politieke configuratie tijdens het vroege kalifaat.

Wij kiezen in deze bespreking voor een demarxiserende benadering na de marxizerende spoeling die doorheen veel recent geschrijf over de islam gegaan is, en waarin met alle geweld een sociaalpolitieke motivering aan Mohammed toegeschreven wordt. De religie is een autonome sfeer, niet herleidbaar tot klassentegenstellingen en productiewijzen, en dit blijkt juist zeer goed uit Mohammeds levensverhaal.

Mohammed was een handelaar zoals zovele anderen in Mekka. Hij was lid van een clan zoals iedereen. Hij verschilde slechts van zijn omgeving doordat hij twee ideeën had: het monotheïsme, dat hij aan joden en christenen ontleend had, en het geloof dat die ene God tot hem persoonlijk sprak, exclusief en voor de laatste maal. Weliswaar was voor Mohammed de fascinatie voor het monotheïsme verbonden met een bewondering voor de Byzantijnse en Perzische wereldrijken. En bovendien zou de verspreiding van de islam inderdaad aanleiding geven tot de vorming van een gelijkaardig rijk (in feite werd de administratie van deze rijken na de verovering grotendeels overgenomen). Maar deze politieke dimensie was niet wat Mohammed voor ogen stond toen hij de confrontatie met de heidense cultuur in Mekka aanging.

Nergens in de Koran zien we Mohammed met de Mekkanen in discussie treden over de politieke organisatie van de samenleving. De discussie gaat steeds weer over de strikt religieuze stellingname van Mohammed. De politieke invulling van de eerste islamitische staat in Medina, onder de leiding van Mohammed zelf, zal veeleer accidenteel geschieden dan vanuit een vooropgestelde ideologie.

Concrete problemen en disputen werden geregeld door de profeet, hetzij vanuit zijn natuurlijk oordeelsvermogen, hetzij met behulp van "openbaringen". Maar zoals de latere islamitische politieke denkers zouden vaststellen, is er geen volledige politieke blauwdruk te vinden in het geheel van de revelaties (Koran) noch in de overgeleverde woorden van de profeet (Hadieth). Er komt bij staatkunde nog wat meer kijken dan de regeling van de betrekkingen tussen islamitische en ongelovige burgers of staten. Hedendaagse beloften van het type: "Islam is het antwoord" (of poëtischer: "Noch oosten noch westen, islam is het beste") zijn gedoemd om teleur te stellen, want de islam heeft zelfs voor een middeleeuwse staat niet meer dan een rudimentair recept, laat staan voor het bestuur van een moderne samenleving.

3.5. Van clan tot gemeenschap

De verdienste die steevast aan Mohammed toegeschreven wordt, is dat hij bij de Arabieren de "enge clanloyaliteit" verving door de loyaliteit tegenover de religieuze gemeenschap. Dat deed hij zeer zeker: in de slag bij Badr kreeg hij zijn mannen over de grote drempel, het zwaard te verheffen tegen hun eigen broers en vader, die aan hun tradities trouw gebleven waren. Hij vroeg zijn mannen eerst nog om zijn eigen stam, de Banoe Hasjiem met ondermeer zijn oom Abbas, te sparen. Dit werd echter op algemeen protest onthaald : "Moeten wij onze vaders en zonen en broeders en familieleden doden, en Abbas met rust laten ?!" Deze confrontatie met zijn eigen natuurlijke affectie voor zijn eigen familie had Mohammed tot bezinning kunnen brengen. In de plaats daarvan verhardde hij zijn hart, en stelde hij definitief de loyaliteit tegenover de islamitische gemeenschap (oemma) boven de natuurlijke loyaliteiten. Gezien de concrete context is het volkomen onjuist, deze breuk met de stamtrouw voor te stellen als een internationalistisch universeel eenheidsbesef, een stap naar wereldwijde integratie. Integendeel, de loyaliteit aan de oemma impliceerde meteen de onverzoenlijke vijandschap tegen alle ongelovigen. De oemma was een militaire gemeenschap, permanent in oorlog met de andersdenkenden. Het is ook zuiver marxistische projectie, te stellen dat deze breuk met de stamtrouw door Mohammed alleen geëxpliciteerd werd, en in feite al lang onderweg was ten gevolge van economische verschuivingen in het leven van de bedoeïenen. De hedendaagse exegeet Hasan Askari vraagt zich b.v. af: "Was het niet zo dat zelfs lang vóór Mohammeds oproep tot de nieuwe religie, de Mekkanen omwille van hun commerciële en economische ontwikkeling weggegroeid waren van de bedoeïenenlevenswijze, en al op weg waren om hun goden, familiebanden enz. opzij te zetten, evenals de dichtkunst, in ruil voor zakelijke winst en toename in welstand?"

(13) Het antwoord is heel eenvoudig: de bedoeïenen waren al vele eeuwen handelaars, en de Mekkanen bewoonden al vele eeuwen een handelsknooppunt-bedevaartplaats. Geleidelijke veranderingen zijn er altijd en overal, en in het toenmalige Mekka waarschijnlijk minder dan op vele andere plaatsen. De maatschappijstructuur was er niet merkbaar aan enige revolutie onderhevig. De aanval van Mohammed op de clan-loyaliteit had dan ook niets met enige sociaal-economische "historische noodzaak" te maken, en alles met de strategische krachtsverhoudingen tussen zijn sekte en de bestaande samenleving. Binnen de oemma moest broederschap heersen: "Weet dat elke moslim de broer van een moslim is, en dat de moslims broeders zijn." Het is evident dat een krijgergemeenschap zich geen innerlijke conflicten kan veroorloven, en eensgezind moet zijn. Toch is dat heel wat anders dan universele broederschap. Ook in het leger en in het rijk van Djengis Khan heerste de grootste "broederschap", tucht en onderling respect (de Pax Mongolica), en toch wordt Djengis niet als de brenger van een sociaalmorele revolutie verheerlijkt.
(14) Want hoe hechter de band tussen de moslims, des te harder de slagen die zij de omliggende heidense gemeenschappen toebrachten, en dezen werden niet met broederlijkheid bedacht, maar met moord, slavernij en gedwongen bekering. Islamapologeet Hasan Askari verantwoordt (en erkent dus) de bloedige wijze waarop de overgang van clan naar oemma geschiedde, aldus: "De Arabische samenleving ging, via haar traditionele medium van het geweld, doorheen haar fundamenteelste transformatie - van stam tot gemeenschap."

(15) Deze vaak voorkomende voorstelling van zaken neemt aan dat de preïslamitische samenleving bij uitstek gewelddadig was, en dat geweld de onvermijdelijke weg was om vervolgens tot een veel vreedzamer situatie van clanloze islamitische eenheid te komen. Deze opvatting is een belangrijke component in de mythe van Mohammed als sociaal hervormer van de woeste heidenen. In werkelijkheid was de heidense krijgslust ingeperkt door temperende krijgsconventies: zo mocht men tijdens de drie heilige maanden (de bedevaartmaand en de maanden ervoor en erna, waarin pelgrims nog onderweg konden zijn) niet vechten, en mocht men geen nuttige bomen omhakken ook als dit tactisch voordelig zou zijn (dus geen schade aanrichten die tot lang na de strijd zou nawerken). Mohammed schond deze conventies, telkens met de geopenbaarde goedkeuring van Allah. De heidenen waren ook niet vertrouwd met de hoogintensieve oorlogvoering die Mohammed nieuw introduceerde. De stammenoorlogen waren een soort ritueel waarin het aantal slachtoffers laag gehouden werd.

(16) Juist omdat de Mekkanen aan dit soort gentlemen's war gewoon waren, verloren ze de slag bij Badr, waar ze drie tegen één in de meerderheid waren: zij wilden Mohammed "een lesje geven", en werden tot hun verrassing in een strijd op leven en dood betrokken. Het is beslist onjuist dat de heidenen woeste vechtjassen waren: zij hielden zich aan een erecode, en waren juist daardoor niet opgewassen tegen Mohammeds nieuwe concept van de totale oorlog. Zo min als de heidenen barbaren waren, net zo min was Mohammed een brenger van beschaafdere militaire en sociale zeden.

Als hij een ideaal van universele broederschap gehad had, moest hij dan bevel geven tot het doden van vaders en broers (bij wijze van "bloeddoop")? Zou "hou van de mensheid, begin bij je familie" niet méér tot de wereldvrede bijgedragen hebben? Mohammed eiste van de mensen, in plaats van loyaliteit tegenover elkaar, de totale loyaliteit tegenover zichzelf. Men herinnere zich hoe volgens Hegel de afwezigheid van sociale tussenlagen tussen het individu en de staat de oorzaak was van het spoedige verval van de Franse Revolutie tot een terreurbewind en een tirannie, en hoe ook George Orwell (1984) de natuurlijke kleinschaliger intermenselijke verbanden voorgesteld heeft als een weldoende buffer tussen het naakte individu en de almachtige staat, en dus als mikpunt van totalitaire regimes. Dat Mohammed de tussenliggende niveaus van saamhorigheid meende te moeten vernietigen, wijst op een doortastend machtsproject, niet op een "universele broederschap".

De erkenning (b.v. door Confucius) van de natuurlijke gegradueerdheid van 's mensen aanhankelijkheid en loyaliteit aan de diverse niveau's van integratie, van individu en gezin tot natie en mensheid, biedt een veel realistischer, doeltreffender en oprechter formule voor integratie van de mensheid en universele harmonie. Wat meer is: eens grote delen van de Arabische bevolking zich aan Mohammed overgaven, had Mohammed geen bezwaren tegen een zekere clanverbondenheid ook binnen de oemma. Zolang de Arabieren zijn profeetschap maar erkenden en aan zijn zijde vochten, kon het hem niet meer schelen of ze het clanbesef opgaven of behielden. Toen het maar individuen waren die hem vervoegden, moest hij hen wel met hun clan doen breken, maar zodra clans in hun geheel naar Mohammeds kant overliepen, bleek de onverenigbaarheid tussen clantrouw en actieve (vnl. militaire) inschakeling in de oemma niet meer zo absoluut.

Mohammeds doel was niet de hervorming van de clansamenleving, wel de uitbouw van een Mohammed-getrouwe gemeenschap: met de clanstructuren als het kon, ertegen als het moest. De aanvankelijke eis dat zijn volgelingen met het bloed van hun familieleden hun breuk met hun clan zouden hard maken, had niets met een maatschappelijk ideaal te maken, en alles met de bekende tactiek van totalitaire heersers om hun onderdanen uit andere banden dan het staatsverband (hier oemma-verband) los te maken, zodat zij naakt en kwetsbaar tegenover het oppergezag komen te staan. Het beeld van Mohammed die steeds grotere delen van de mensheid inlijft in een Mohammedgetrouwe brigade, wordt vervolledigd door de uniformiteit die hij zijn volgelingen oplegt. Al aan hun uiterlijk kan je fervente moslims herkennen: de vrouwen gesluierd, de mannen met de "baard van de profeet". De betrachting om de profeet te imiteren gaat inderdaad zo ver, dat men zijn kleding en lichaamsverzorging nabootst.

Van Marokko tot Mindanao en van Nigeria tot Ningxia vind je talloze moslims die de zorgvuldig bijgeknipte baard dragen, op wangen en bovenlip geschoren, zoals van de profeet beschreven. Zoals islamitische theologen zeggen: de moslim behoeft geen aql (rede), alleen naql (imitatie). Ook op gebied van geloof, ritueel en moraliteit legt de islam een eenvoudige uniformiteit op.

In zijn Reisdagboek van een Filosoof observeert graaf Keyserling: "De islam is een religie van totale overgave en onderwerping aan God, maar wel een God van een bepaalde soort, een oorlogsheer die het recht heeft om met ons te doen wat hij wil en ons opdraagt om altijd in slagorde klaar te staan om te strijden tegen een vijand (...) Het ritueel van deze religie belichaamt dit idee van discipline. Wanneer de ware gelovigen elke dag op vastgestelde uren hun gebeden zeggen in gesloten rangen in de moskeeën, en allemaal dezelfde bewegingen maken op hetzelfde tijdstip, wordt dit niet, zoals in het hindoeïsme, gedaan als een methode van zelfrealisatie, maar in de geest waarin de Pruisische soldaat defileert voor de Kaiser. Deze militaire basis van de islam verklaart al de essentiële kwaliteiten van de moslim. Ze verklaart ook zijn gebreken: zijn onprogressiviteit, zijn onvermogen om zich aan te passen, zijn gebrek aan vindingrijkheid. De soldaat moet alleen orders gehoorzamen. Al de rest is de zaak van Allah."

(17) 3.6. Een nieuwe ethiek? Al Mohammeds beslissingen kunnen vanuit zijn hoogstpersoonlijke theologie of vanuit zijn strategische situatie verklaard worden, zonder een groots socio-politiek project te impliceren. Om een voorbeeld uit een heel andere sfeer dan de politiek te nemen: de mohammedaanse kalender met zijn jaren van twaalf maanmaanden betekende in de kalenderkunde een dramatische stap achteruit, en is volledig te verklaren vanuit Mohammeds verkrampte afkeer voor de hele heidense cultuur. De traditionele kalender was soli-lunair, net zoals de Babylonische (nog bewaard als de joodse), de hindoe en de Chinese kalender. Dit betekent dat men maanmaanden gebruikt, maar dat men zeven keer per negentien jaar een schrikkelmaand invoegt om gelijke tred te houden met het zonnejaar. Mohammed die altijd beklemtoonde dat hij géén zonnecultus leerde (ondermeer door één van de vijf gebedstonden 's nachts te houden en door de op de zon gerichte draaizin van de ommegang rond de Kaäba om te keren), moest in deze schrikkelmaand per se een heidens complot zien: "Uitstel van de heilige maand (n.l. door ervóór een schrikkelmaand in te lassen) is een exces van het heidendom waardoor de ongelovigen misleid worden. Zij laten dit het ene jaar toe en een ander jaar verbieden zij het..." Mohammed schafte deze toegeving aan het zonnejaar af, zodat het islamitische jaar (twaalf maanmaanden of 354 dagen) elk jaar elf dagen verder achterop geraakt tegenover het zonnejaar. Deze hervorming kan niet als een verbetering uitgelegd worden: zij maakt b.v. dat de vastenmaand in de hongerige winter of in de dorstige zomer kan vallen, in plaats van in de vroege lente waar zij volgens kuurdokters thuishoort, en waar ook de christelijke en de heidens-Arabische kalender de vasten of de maand Ramadan situeerden. Deze hervorming is niet het gevolg van een coherente visie op het onderwerp in kwestie, (de tijdsindeling), maar is volledig te wijten aan Mohammeds fixatie op de totale breuk met het heidendom. Ook op gebied van de ethiek heeft Mohammed geen nieuwe horizonten geopend. Nochtans zegt de islamapologetiek het tegendeel, en ze verwijst daarbij naar Koranpassages waarin bekering tot de islam in één adem genoemd wordt met bepaalde deugden, b.v. : "Zij die zich overgeven aan Allah, en het ware geloof aanvaarden, die vroom oprecht zijn, en geduldig, nederig, vrijgevig en zedig, die vasten, en Allah in gedachten houden... aan hen, mannen en vrouwen, zal Allah genade schenken en rijke beloning."

(18) Men neemt hierbij gemakkelijk aan dat de deugden die hier samen met de bekering genoemd worden, de heidense samenleving logischerwijze vreemd moeten geweest zijn. "Elke islamitische deugd moest veroverd worden tegen de heidense culturele achtergrond", zo zegt b.v. Hasan Askari.

(19) In werkelijkheid waren deze deugden bij de heidenen net zo normatief als in de meeste culturen. Een aantal deugden die in de Koran vermeld worden, zijn weliswaar wenselijk, maar ook buitengewoon banaal. De zedenmeesters, volkswijsheden en spreek woorden van alle volken hadden de vroomheid, zedigheid, matigheid, rechtvaardigheid, vrijgevigheid enz. al zo dikwijls verheerlijkt, dat men zich afvraagt waarom de eeuwige Allah via Zijn openbaringen deze open deuren nog eens moest intrappen. Bijvoorbeeld: "De ware dienaars van de Barmhartige (...) houden vast aan de gulden middenweg en aanroepen naast God geen andere God." [Q.25:63-67]
Dit vers koppelt het nieuwe monotheïstische dogma aan de aloude deugd der gematigdheid, om het door associatie respectabeler te maken. Duizend jaar eerder hadden Confucius en Aristoteles de leer van de gulden middenweg al uiteengezet, veel gedetailleerder en doordachter, en zonder er een goddelijke openbaring voor nodig te hebben. Nog eerder hadden Krisjna en Boeddha al iets gelijkaardigs gezegd, net als vele mindere goden trouwens. Als Mohammed (alias Allah) deze deugden hier vermeld heeft, dan is het dus zeker niet omdat hij ze zo dringend aan de onwetende heidenen moest bekendmaken. Een sluitender verklaring voor het inroepen van dit aloude ethische cultuurgoed is dat Mohammed respectabiliteit en overtuigingskracht dacht te winnen door datgene wat hij van de mensen eiste (geloof in zijn profeetschap en vernietiging van de "afgoden") te koppelen aan waarden waaraan gewoon niemand zou willen twijfelen.

Het was hem al door Mozes voorgedaan, die in zijn Tien Geboden het monotheïsme, de aniconische cultus en het taboe op de godsnaam aan aloude deugden als ouderliefde en kuisheid koppelde. 3.7. Gelijkheid Sedert de opkomst van het socialisme verklaren islamapologeten dat de islam de proto-socialistische religie van de gelijkheid is. Allama Mohammed Iqbaal zei het zo: "Islam is communisme plus Allah." De talrijke aanhang van de islam wordt verklaard als de reactie van de verdrukten der aarde tegen de heidense ongelijkheid: zij verwelkomden de islamitische boodschap van gelijkheid. In werkelijkheid is sociale gelijkheid maar een zeer zeldzame verschijning in de islamitische geschiedenis geweest. En waar ze er was, kan ze nauwelijks aan de invloed van de islam toegeschreven worden.

Zo wijst prof. J.M.M. van Amersfoort erop dat de egalitaire tendens, waar zij bestaat, juist van vóór-islamitische oorsprong is: "Zo wordt bijvoorbeeld vaak gezegd dat de Moslimse wereld egalitair is. Maar in Noord-Afrika is dat eigenlijk niet het geval, de egalitaire impuls komt daar juist vanuit de oude 'heidense' stamtraditie." (20) Drie vormen van ongelijkheid worden door de islam goedgekeurd en aangemoedigd: de onderschikking van de vrouw aan de man, de slavernij, en de discriminatie van andersdenkenden. Op het eerste punt zijn de islamitische opvattingen niet wezenlijk verschillend van de normen betreffende de man-vrouw-relatie (althans voor de hogere klassen) in de christelijke, confuciaanse of brahmaanse culturen in hun laatklassieke, reeds gescleroseerde periode; alleszins is het uitgangspunt, n.l. de ongelijkheid en de vaste rolverdeling tussen man en vrouw, niets exclusief islamitisch. Alleen de totale rechteloosheid van de vrouw tegenover het recht van de man om haar zuiver willekeurig en zonder enige verdere verplichting te verstoten onderscheidt de islam van andere patriarchale culturen. Wel blijkt de islam door zijn fixatie op het "zoomloos kleed" der openbaring veel resistenter tegen modernisering en emancipatie, zodat hij barbaarse verhoudingen in stand houdt die voor een middeleeuwse cultuur nog begrijpelijk waren maar vandaag onduldbaar zijn. Op de twee laatste punten, slavernij en onverdraagzaamheid tegen andersdenkenden, is de islam echter met lengtes voorsprong de kampioen in de wereldgeschiedenis (zie hoofdstuk 4).

Daarnaast is er ook tussen moslims onderling een vanzelfsprekende ongelijkheid, waar de schijnbare gelijkheid tijdens het collectieve vrijdaggebed niets van afdoet. Het is juist dat in de primitieve moslimgemeenschap in Medina weinig maatschappelijke hiërarchie was: de roofbuit werd in het algemeen gelijk verdeeld onder de moslims. Toch was er verschil in aanzien tussen de Profeet zelf, degenen die met hem uit Mekka gemigreerd waren, de eerste generatie helpers uit Medina, en de later bekeerden. Er was geen feodaal stelsel noch een sterk centraal staatsgezag, maar dit was geen bijdrage van de islam, wel een natuurlijk kenmerk van een tribale samenleving.

Naarmate het islamitische rijk uitdijt van stadsstaat tot wereldrijk, zien we dezelfde feodale verhoudingen ontstaan als in andere wereldrijken van die periode. Mohammed heeft ook nooit gewild dat er gelijkheid zou heersen, zelfs niet tussen moslims onderling. Als drie moslims op reis zijn, moeten ze een amier (emir) kiezen, dus een militaire bevelsstructuur creëren om op alles voorbereid te zijn. Maar er is meer. Zoals de linkse Palestijnenvoorvechter Lucas Catherine opmerkt: "De koran staat niet alleen economische ongelijkheid voor in de maatschappij. Ongelijkheid op alle niveaus is de wil van God... Wie deze ongelijkheid wil te niet doen is een blasfemist, vooral als hij tot de bevoorrechten behoort."

(21) En hij verwijst hiervoor naar de Koran zelf: "Wij verheffen sommige mensen enkele stappen hoger dan de anderen, zodat zij de anderen als hun minderen kunnen beschouwen" [43:32]; "Uw Heer geeft in overvloed aan wie Hij wil, en spaarzaam aan wie Hij verkiest" [17:70 en 42:12]; en: "Aan sommigen heeft God meer gegeven dan aan anderen. Degenen die Hij aldus bevoordeeld heeft zullen hun slaven geen gelijk deel gunnen van wat zijzelf hebben. Zouden zij soms (n.l. door Gods verdeling van rijkdom en armoede te wijzigen) Gods goedheid miskennen?" [16:71]

(22) In India bestaat een vorm van maatschappelijke hiërarchie onder endogame groepen, bekend als het kastenstelsel. Omdat dit bij uitstek een vorm van ongelijkheid lijkt te zijn, ligt het voor de hand, aan te nemen dat een boodschap van gelijkheid daar erg veel belangstelling zou krijgen. Eén derde van de moslims woont in het Indisch subcontinent, en dat zouden hoofdzakelijk (afstammelingen van) bekeerde Hindoes van lage kaste zijn, ondermeer van de zgn. onaanraakbaren, die de islamitische boodschap van gelijkheid verwelkomden; aldus tenminste de moderne apologetiek, die op grote schaal nagepraat wordt. De hedendaagse situatie levert alvast weinig steun aan die theorie. Indiase moslims beoefenen evenzeer de onaanraakbaarheid als Hindoes doen: dat onaanraakbaren (volgens de wet: ex-onaanraakbaren) drinken van een bron die ook door moslims gebruikt wordt, is een frequente oorzaak van rellen. Zeer vele hindoe-moslim-rellen beginnen met aanvallen van moslims op wijken van hindoe onaanraakbaren. Na de splitsing van India verhinderden de Pakistani's de onaanraakbaren naar India te vertrekken (waartoe de onaanraakbaren-leider dr. Bhimrao Ambedkar hen opriep); zich tot de islam bekeren was hun eveneens verboden, want als moslimbekeerling zouden ze het vuile werk niet meer willen doen (wel werden zij tot open jachtterrein voor de christelijke missionarissen verklaard). Ook in de middeleeuwen, onder moslimheerschappij, zijn uit de laagste kasten praktisch geen bekeringen tot de islam voorgekomen. De fabel dat de islam als een bevrijding door de lage kasten verwelkomd werd, is rond 1920 gelanceerd door prof. Mohammed Habieb. Intussen behoort deze fabel tot de politiek correcte denkkader van de Indiase marxisten en moslimintegristen. Maar hij wordt nu zelfs tegengesproken door Habiebs zoon, prof. Irfaan Habieb, doktrinair marxist en net als zijn vader geschiedenisprof aan Aligarh Muslim University. Deze stelt vast dat de werken van moslim-auteurs uit de middeleeuwen "geen engagement voor enige dergelijke sociale gelijkheid" vertonen. Zij bevatten volop kritiek op "afgoderij" en veelgodendom, maar geen spoor van kritiek op het kastestelsel, de leer van bezoedeling en de onderdrukking van onaanraakbaren, aldus Habieb in een recente paper. Integendeel, de moslims beoefenden zelf een etnisch kaste-onderscheid : Minhaadj-oes-Siraadj, een 13de-eeuws rechtsgeleerde, had gesteld dat de moslim-heersersklasse tot Turken en Tadjieken van zuivere afstamming beperkt moest blijven. Bovendien was de islam toen overtuigd van de juistheid van een hiërarchische maatschappij-ordening, zoals uitdrukkelijk bepleit door de 14de-eeuwse orthodoxe theoloog Zia-oed-dien Baraani.

(23) In werkelijkheid is er geen enkele bron van vóór deze eeuw die onvrede met het kastestelsel als reden voor bekering tot de islam noemt. Een 14de-eeuws moslimauteur aan het sultanale hof te Delhi, Sa ed Mohammed bin Nasiroeddin Djafar Makki al-Hoesaini, schrijft dat er vijf redenen waren die mensen tot bekering tot de islam dreven:

1) vrees voor hun leven;

2) vrees dat hun familie tot slaaf gemaakt zou worden;

3) islamitische propaganda;

4) verlangen naar beloningen en buit;

5) bijgeloof (dit betreft wellicht de mirakels waar soefi-asceten aanspraak op maakten).

Ter bevestiging van punten 1 en 2 verwijzen we ook naar de bekende Marokkaanse wereldreiziger Ibn Battoeta, die in zijn geschriften de hoofdrol van gedwongen bekering erkend en de massaslaafnemingen van ongelovigen beschreven heeft. Hij meldt ondermeer: "Andere naties aanvaardden de islam slechts wanneer de Arabieren het zwaard tegen hen gebruikten."

(25) Prof. K.S. Lal merkt op: "Toenmalige geschriften van Perzische kroniekschrijvers vermelden kaste nergens als een factor van bekering. Moslimhistorici uit middeleeuws India waren zich goed bewust van het bestaan van het kastestelsel in de hindoe samenleving: Albiroeni, Aboel Fazl, keizer Djahaangier, om er slechts enkelen te noemen. En toch noemt niemand zelfs maar één enkele keer verdrukking van de mensen van lage kaste als oorzaak voor bekering."

(26) Ik zou daar nog aan toevoegen dat vele lage kasten er volgens inscripties prat op gingen dat ze na de nederlaag van de middenkaste tegen de mosliminvallers de fakkel van het verzet tegen de islam overgenomen hadden. De islam kiest noch voor het socialisme, noch voor de gelijkheid, zelfs niet tussen moslims onderling. Zoals Maulana Maudoedi schreef: "Het beginsel dat de mens vrij moet zijn om zijn levensonderhoud te verdienen, dat hij het eigendomsrecht over al wat hij door zijn arbeid moet behouden, en dat ongelijkheid tussen de mensen ten gevolge van hun verschillende bekwaamheden en omstandigheden moet bestaan, wordt door de islam erkend in de mate waarin het in overeenstemming is met de natuur."

(27) Dit is niet onredelijk, en nog heel wat anders dan een pleidooi voor de slavernij, maar toch al in tegenspraak met de propaganda die van de islam "communisme plus Allah" of alleszins een egalitair activisme wil maken.

3.8. Democratie

"We moeten allianties sluiten om de gemeenste aanvallen (tegen het Algerijns islamisme) af te slaan. Zo moeten we, tegenover het geschrijf over een dreigend totalitarisme, uitleggen dat de islamisten in het volk geworteld zijn, dat ze sociaal werk doen. Anderzijds moeten we (ook de FIS leiders) erop wijzen dat, als men 'uitdrukking van de volkswil' in de Europese talen 'democratie' noemt, de islamisten er verkeerd aan doen, te verklaren dat 'democratie on-islamitisch is'. In Algerije steunt 70% het islamitische project, 30% niet, en met hen moeten we discussie voeren." Aldus de Franse bekeerling prof. Abdullah (Jean) Herbert tijdens de Europese Moslimconferentie van april 1992 te Genk. Hij bepleitte er de verenigbaarheid van de islam met de beste elementen in de moderne cultuur: "Men voert aan dat de religie obscurantisch is, middeleeuws, antiwetenschap. Maar vele islamitische bewegingen worden geleid door wetenschappers, ingenieurs, artsen. De beste universiteiten zijn die waar de islam het ferventst is." In die optiek moet ook de vereenzelviging van de islam met middeleeuwse gezagsopvattingen opnieuw bekeken worden.

De tegenstelling tussen islam en democratie, die het FIS ondubbelzinnig geponeerd heeft, en die prof. Herbert hier ontkent, is echter meer dan een kwestie van terminologie. Prof. Herbert heeft natuurlijk gelijk: een beraadslagende vergadering (madjlies-i-sjoera), of noem het een parlement, is geheel in overeenstemming met de richtlijnen van Koran en Soenna. Maar is dat voldoende om van democratie te spreken? De besluiten van de wetgevende vergadering zijn onderworpen aan basisbeginselen, vervat in een grondwet. In een echte democratie wordt deze grondwet op zijn beurt opgesteld (en eventueel gewijzigd) door een grondwetgevende vergadering, die representatief samengesteld is door het soevereine volk. In een islamitische staat echter is dit raamwerk van grondbeginselen waaraan alle wetsbesluiten moeten voldoen, niet door een representatieve vergadering opgesteld, maar door God. Het volk is niet soeverein, want God is soeverein, en het volk kan alleen eigen besluiten nemen binnen het kader van de door God Zelf in de Koran geopenbaarde grondbeginselen. De islamitische staat definieert zichzelf als een theocratie, en kan slechts in ondergeschikte orde ruimte laten voor wat democratische besluitvorming. En in de praktijk is zelfs van die beperkte beraadslaging nooit veel in huis gekomen: de militarisering van de islamitische staten leidde vanzelf tot autoritaire staatsstructuren. Het is geen toeval dat de meeste moslimlanden geen democratie kennen, en dat de weinige pogingen in die richting maar beperkt succes hebben: ze hebben er veertien eeuwen lang geen enkele ervaring mee gehad, en ook nu krijgen ze geen aanmoediging vanwege hun religieuze leiders om zich in de democratie te bekwamen.

4. Lotgevallen der niet-moslims

4.1. Joden en christenen in heidens Arabië]]> Bernardus Bernardus Mon, 23 Aug 2010 15:26:52 +0200 6499 <![CDATA['Schandalen kerk werk van de duivel']]> http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6309

QUOTE

ROME - De hoofdexorcist van het Vaticaan, Gabriele Amorth, meent dat de schandalen die aan het licht zijn gekomen over misbruik in de Rooms-Katholieke kerk het werk is van de duivel.

"De verhalen over seksueel misbruik in katholieke kerken zijn het bewijs dat de duivel momenteel in het Vaticaan huist", aldus de vertrouweling van de paus.
De 85-jarige Amorth is al 25 jaar lang de hoofd-duivelsuitdrijver van het Vaticaan. Hij zegt al 70.000 mensen verlost te hebben. "De gevolgen van satanische infiltratie zijn dat kardinalen niet meer in Jezus geloven en bisschoppen gekoppeld zijn aan demonen".
Amorth heeft in het verleden gezegd dat Adolf Hitler en Jozef Stalin bezeten waren door de duivel. Ook had hij felle kritiek op de boeken van Harry Potter. "Satanswerk", noemde hij het. De film The Exorcist uit 1973 vond hij wel goed.

Bron: www.detelegraaf.nl

Ik quote even een deel van zijn verklaring:

QUOTE

de duivel momenteel in het Vaticaan huist

Momenteel? WHOEHAHAHAHA!

Die heeft lef. Dat kan 'm niet ontzegd worden.]]> OliIV Bernardus Thu, 11 Mar 2010 15:09:51 +0100 6309 Dappere Vrouwen http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6021 Nee en Amen
Uta Ranke Heineman
Vol verbijstering las ik het volgende
Op 12 November 1988 tijdens een congres voor moraal theologen stelde J.P. de tweede
"Ook voor Aids patienten of voor lieden die voorbehoedsmiddelen gebruiken als bescherming tegen immuundeficientie ziekten willen gebruiken zou de kerkelijke moraal theologie geen uitzondering maken."
Met andere woorden als je partner met die ziekte is besmet moet je je onthouden .
Volgens het congres is het beter iemand te besmetten dan een condoom te bebruiken
en daar hebben ze uiteraard een geweldige theorie over die niet echt met de werkelijkheid strookt
hoe is het mogelijk was mijn eerste gedachte
In wezen is dit een doodvonnis,waar heb ik dit eerder gelezen,dood aan allen de rechtvaardigen komen in het paradijs.
Dat het ook anders kan bewijst een Moeder Overste ergens in donker Afrika
Jaren geleden zag ik een documentaire.
Plaats van handeling,een grenstadje
volksziekte no 1, Aids
oorzaak ,onveilige sex
gevolg,diepe ellende en intens verdriet.
Het plaatselijke ziekenhuis gerund door nonnen die de zieken hielpen maar ook voorlichting gaven en condooms verstrekten
Op de stelling van de intervieuwer,U gaat tegen de regels van Rome in was het antwoord van de Moeder Overste :"Ja dat weet ik maar ik ben niet van plan de cultuur van deze mensen te veranderen,het enige wat wij kunnen doen is helpen,voorlichting geven,en condooms verstrekken"
Op de vraag :"Weet U dat U om deze uit Uw ambt kan worden gezet" was haar antwoord:"Ja dat weet ik,als hunnne heiligheden de moeite zouden nemen hier te komen kijken , zien ze de werkelijkheid"
Ik heb diepe bewondering voor deze dappere vrouwen.
Rowena
]]> rowena Vilain Fri, 09 Oct 2009 23:59:43 +0200 6021 Auschwitz http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6504 Martelwerktuigen Auschwitz gevonden

In een huis zijn 150 werktuigen gevonden die de beruchte beul-arts Clauberg gebruikte voor o.a sterilisaties.]]> Bernardus Bernardus Fri, 27 Aug 2010 13:48:48 +0200 6504 Heksen vroeger en nu http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=5887
De bron van de eeuwenoude geschiedenis over heksen begint bij magie. Zeker in vroegere tijden werd alles wat met niet kon verklaren aan magie toegewezen. Magie staat in zeker zin tegenover de wetenschap en is gebaseerd op gevoel en dualiteit. Volgens de overlevering hebben beoefenaars van magie drie doelen namelijk het manipuleren van liefde, de eeuwige jeugd en genezing en bezwering.

Tussen 1500 en 1700 heerste er in West Europa een grote angst voor heidenen en ongelovigen. De kerk zette al zijn macht en middelen in om zijn gelovigen te zuiveren van volksgeloof en heidense gebruiken. Als snel ontstond er een heksenwaan, die eeuwen zou duren. Er ontstonden boeken met beschrijvingen van alle vormen van magische praktijken, foltertechnieken en heksenproeven. Deze boeken werden gehanteerd bij beschuldiging van hekserij er zorgde dat meer dan 10 miljoen vrouwen en mannen gefolterd, verbrand of opgehangen werden.

Zeker in deze tijden was het vrij eenvoudig de beschuldiging van heks te krijgen als eenvrouw iets afweek van de heersende regels en moraal. Heksen werden gezien als oorzaak van de grote kindersterfte omdat heksen een verbond met de duivel hadden gesloten waardoor ze ongedoopte kinderen moesten offeren. Ook als er een oogst mislukte werd er al snel een beschuldigende vinger uitgestoken naar een zogenaamde heks.

In 1486 begon de razzia op heksen pas goed. Onschuldige kruidenvrouwtjes werden uren lang gefolterd met duimschroeven en allerhande werktuigen gemarteld, tot ze bekenden waarna ze in het openbaar opgehangen, onthoofd of verbrand werden.

Tegenwoordig zien we weer een opkomst van de hekserij en staan de heksen weer een beetje in de belangstelling. In tegenstelling tot vroegere tijden staan mensen er nu niet meer zo afwijzend tegenover. Er worden boeken over geschreven en de moderne heks komt voor in alle lagen van de bevolking. Veel mensen, ongeacht hun beroep of status, vinden kracht in deze levensvisie omdat ze het vertrouwen verloren hebben in de kerkelijke instanties en moderne goeroes. Hoewel er een mystieke sfeer omheen hangt, zijn de moderne heksen geen rare mensen die denken dat te kunnen toveren. Het is een soort kunstvorm waarin spirituele en paranormale gaven worden gebruikt met als doel zichzelf te ontplooien en anderen te helpen. Het doel dat de moderne heksen nastreven is de helende kracht van de natuur te gebruiken voor positieve doeleinden door middel van bijvoorbeeld kruiden, oliën en edelstenen. Ze houden zich bezig met het genezen door onder andere magnetiseren, zalven en kruidendranken, kaarsenmagie, koordmagie, en meditatie. Ook gebruiken ze tarotkaarten voor inzicht in de persoonlijkheid en de toekomst, en bedrijven ze magische rituelen om negatieve zaken een positieve wending te geven.

Het pentagram is een symbool dat veel heksen dagelijks bij zich dragen, vaak aan een zilveren kettinkje. Het is voor velen een talisman die bescherming biedt tegen het kwaad.

Moderne heksen of Wicca's hebben een wet die The Wiccan Rede wordt genoemd. Hierin staat beschreven dat als het niet schaadt, je mag doen wat je wilt. Moderne heksen houden zich dan ook bezig met de witte magie. Zwarte magie is dus verboden, en niet zonder gevaren voor de degene die dat beoefent, want er is de "Heksenregel van drie: Al wat jij doet zal in drievoud tot je terugkeren".

BRON

Ik ben zelf geen heks maar ik vind dit wel een mooie uitleg voor de gene die het niet weten wat de moderne heks inhoud zo helpen we weer veel vooroordelen uit de lucht .
In mijn ogen is Wicca niet gevaarlijk

]]> TheTiger Bernardus Mon, 27 Jul 2009 12:15:12 +0200 5887 Respekt voor vrouwen http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6503 Mohammeds grote respect voor vrouwen

FATIMA MERNISSI, DR ROBERT A. MOREY EN A. GHOSH - 14 MEI 2010

Veel is er gezegd over de onmenselijke behandeling van vrouwen in de islam. Als men de reden hiervan wil weten, moet men het persoonlijke leven van Mohammed nauwkeurig bestuderen. Voor zover het vrouwen betreft, waren het uitsluitend voorwerpen voor seksuele begeerte voor de profeet Mohammed.

Dit artikel onthult de onverzadigbare seksuele begeerten, waarover Mohammed beschikte.

De soera's in de Koran schijnen op het geschikte moment op te duiken, zodat Mohammed zijn seksuele handelingen kan rechtvaardigen. Toen Mohammed bijvoorbeeld de vrouw van zijn geadopteerde zoon wilde hebben, kreeg hij plotseling een openbaring van Allah, die hem het recht gaf om de vrouw van een ander te bemachtigen. Toen hij wilde dat zijn vrouwen ophielden met ruziemaken of nóg meer vrouwen wenste, kreeg hij hier een snelle openbaring over. De bovenstaande punten worden verduidelijkt in de verzen van soera 33.

Soera 33:28:

'Oh, Profeet! Zeg tegen uw gemalinnen: Als het zo is dat u het leven en de aanlokkelijkheid van deze wereld wenst, kom dan! Ik zal zorgen voor uw genot en u op een elegante manier vrijwaren'.

Soera 33:30:

'Oh gemalinnen van de Profeet! Als één van u schuldig is aan duidelijk onbehoorlijk gedrag, dan zal haar straf verdubbeld worden, en dat is eenvoudig voor Allah'.

Soera 33:37:

'Vrees Allah. Toen Zayad zijn huwelijk met Zainab had ontbonden, leefden wij mee met het huwelijk met u, zodat er geen probleem is voor de gelovigen wat betreft het huwen van de vrouwen van hun geadopteerde zonen'.

De betrekkingen van de Profeet met vrouwen, zijn onverzadigbare begeerte naar wulpse dames, zijn hitsige gedrag ten opzichte van zijn vrouwen en concubines zijn elementen die het rolmodel vormen van een ware moslim. De Profeet is de perfecte moslimman voor alle vrome moslims omdat hij degene is die door Allah is gekozen om de Koran te openbaren. Omdat hij de perfecte man is, is het de plicht van elke moslim om hem te volgen. Zo kunnen zij geen varkensvlees eten omdat Mohammed hier niet van hield. Zij moeten een baard laten groeien zoals hij, zij moeten plunderen en doden zoals hij en zij moeten bovendien vrouwen barbaars molesteren en behandelen zoals hij!

De 'grote' Mohammed, de stichter van zijn 'absurde' geloof, was gehuwd met Khadija Bibi, die zijn werkgeefster was en 15 jaar ouder was dan hij. Op dat moment was Mohammed 25 jaar oud. Hij was de derde echtgenoot van Khadija Bibi, die een rijke weduwe was toen zij met Mohammed trouwde. Voor het eerst in zijn leven leidde Mohammed een luxueus leven.

Dit toont de aard van Mohammed, die met zijn werkgeefster trouwde zodat hij een rijk leven kon leiden zonder ook maar één dag te werken.

Khadija Bibi stierf toen Mohammed 49 jaar oud was. Tussen zijn 49^ste en zijn 63^ste trouwde de 'grote Profeet' minstens elf keer.

Dit toont aan hoe hij met het huwelijk omging. Voor hem waren vrouwen niets meer dan objecten voor seksueel vermaak. Trouwen met ten minste elf vrouwen in veertien jaar tijd werpt enig licht op zijn onverzadigbare seksuele honger. Lees verder over de 'verhevenheid' van deze profeet.

Behalve zijn vele andere vrouwen, trouwde Mohammed ook met een zesjarig kind, Ayesha. Zij was zijn favoriete vrouw.

Dit huwelijk is een duidelijk bewijs dat zijn pedofiele neiging zich na de dood van Khadija begon te openbaren omdat, toen zij nog in leven was, hij haar niet wilde beledigen omdat alle rijkdom aan haar behoorde.

De Profeet zei dat men 'een vrouw kan trouwen vanwege de religie, omwille van haar rijkdom of haar schoonheid. Trouw dus vanwege de religie' (Abu Issa al-Tarmidi, Sunan al-Tarmidi, Medina p 275, B:4, H:1092).

Daarom is, volgens de Profeet, de vrouw hetzij een schepsel dat zal worden onderworpen aan een meedogenloze bekering tot de islam, een gouden gans of een seksueel speeltje. Haar deugdzaamheid, intelligentie of persoonlijkheid doen er niet toe. Maar Mohammed hield daar geen halt. Hij beveelt alle moslims aan om te trouwen 'vanwege de religie'. Wat betekent dit? Het betekent dat het instituut van het huwelijk wordt gebruikt om mensen tot de islam te bekeren. Nu weet u waarom zoveel moslimmannen trouwen met niet-moslim vrouwen en hen aan de islam onderwerpen. Het toont ook de hoge achting, die de islam heeft voor het huwelijk.

Bij vele gelegenheden ontzag Mohammed zelfs niet de vrouwen die oorspronkelijk waren toegewezen aan andere soldaten van zijn stam na het behalen van een overwinning in de oorlog. Eén van die vrouwen was Safiya Bint Huyay. Deze joodse vrouw werd gevangengenomen door hitsige mosliminvallers nadat de joden meedogenloos door Mohammed waren vermoord. Volgens een soera uit de Koran (8:41) wordt vier vijfde van alle oorlogsbuit, die wordt verkregen na het vermoorden van de ongelovigen, onder de barbaarse invallers verdeeld. In de islam worden vrouwen met een ander geloof ook als oorlogsbuit beschouwd. Daarom werd Safiya Bint Huyay toegewezen aan een soldaat, genaamd Dahiya. Maar toen de ascetische Mohammed hoorde van haar 'onvergelijkbare schoonheid', liet hij Dahiya komen, betaalde hem de prijs van Safiya en trouwde met haar (Ibn Saad, al-Tabaqat, p 120-123).

Safiya Bint Huyay was maar één van de talloze joodse vrouwen die de prooi werden van Mohammeds onverzadigbare seksuele begeerte. Ongeacht of hij deelnam aan deze barbaarse veroveringstochten, kreeg Mohammed één vijfde deel van de oorlogsbuit, zoals voorgeschreven in de Koran, soera 8:41. Rayhana Bint Zayd was weer een andere joodse vrouw die door Mohammed gevangen werd genomen nadat haar stam compleet was afgeslacht. Het is bekend dat zij een bijzonder mooie vrouw was. Mohammed hield haar als concubine (Ibid p 129).

In de tijd van Mohammed werden heel wat barbaarse oorlogen door de moslims uitgelokt en Mohammed ontving altijd minstens één vijfde van de oorlogsbuit. Deze oorlogsbuit omvatte gevangengenomen vrouwen en kinderen. Men kan zich voorstellen hoeveel vrouwen er tot concubine werden gemaakt ten behoeve van de vleselijke lusten van de Profeet en hoeveel kinderen zijn slachtoffer werden.

Maria de Kopt uit Egypte was weer een andere concubine van Mohammed. Zij schonk hem een zoon, Ibrahim genaamd, die op vroege leeftijd stierf. Het verlangen van de Profeet naar Maria was zó sterk, dat dit hem ertoe bracht weer één van zijn idealen geweld aan te doen: 'dat een man rechtvaardig moet zijn in zijn betrekkingen met zijn vrouwen. Een man moet zich strikt houden aan het rotatieschema en geen geslachtsgemeenschap hebben met een vrouw, zelfs als hij dit wil'.

Hafsa, één van de vrouwen van de Profeet, betrapte hem terwijl hij geslachtsgemeenschap had met Maria in Safiya's kamer. 'Oh Profeet, in mijn kamer en op mijn dag', riep Safiya boos. Bang voor de woede van zijn andere vrouwen, en speciaal van zijn meest geliefde Ayesha, beloofde hij Hafsa dat hij Maria nooit meer zou aanraken als zij dit voorval geheim zou houden (Ibid p 213). Maar zij verklapte het, en de Profeet kreeg onmiddellijk opdracht van Allah om zijn belofte aan Safiya te herroepen, waarna hij de relatie met Maria weer opnam (soera 66:3).

Maria's macht over de Profeet wordt het best omschreven in Ayesha's woorden: 'Ik ben nog nooit zo jaloers geweest als op Maria. Dat komt omdat zij een zeer mooie vrouw met krullend haar is. De Profeet voelt zich zeer tot haar aangetrokken. In het begin woonde zij vlakbij ons en de Profeet besteedde hele dagen en nachten aan haar totdat wij protesteerden en zij bang werd' (Ibn Saad, al-Tabaqat, p 212).

De Profeet besloot toen om Maria over te brengen naar een veiliger onderkomen, ver van zijn wettige vrouwen. Hij bleef haar opzoeken ondanks de door hen uitgeoefende druk.

Een andere vrouw waar de Profeet mee trouwde om tegemoet te komen aan zijn seksuele wensen was Juwariya Bint al-Harith, die volgens Ayesha's omschrijving 'zo mooi was dat wie ook maar een glimp van haar opving, verliefd op haar werd' (Ibid p 117). Ayesha's jaloersheid blijkt weer uit het volgende citaat: 'De Profeet was in mijn kamer toen Juwariya binnenkwam om hem een vraag te stellen over een contract. Bij Allah, ik haatte haar toen ik haar naar hem toe zag komen. Ik wist dat hij zou gaan zien wat ik zag (haar schoonheid)' (Ibid).

Een uniek voorbeeld van de uitwerking van vrouwelijke schoonheid op de Profeet was dat van Duba Bint Amr, die 'behoorde tot de mooiste Arabische vrouwen … haar haar was lang genoeg om haar hele lichaam te bedekken' (Ibid p 153). Mohammed vroeg aan haar zoon of hij met zijn moeder kon trouwen, maar later trok hij zich terug toen hij hoorde dat Duba Bint Amr, alhoewel aantrekkelijk, al wat ouder begon te worden.

Dit toont dat Mohammed alleen was geïnteresseerd in lichamelijke schoonheid en niet in het bieden van bescherming aan weduwen of de één of andere liefdadige reden, zoals de moslims worden gehersenspoeld om te geloven.

Mohammeds geadopteerde zoon Zayed was getrouwd met Zainab, een dochter van Jahsh. Maar op een dag zag de Profeet een klein deel van de schone naaktheid van Zainab en hij kwam tot een uitbarsting van toewijding en begeerte. De onderdanige of dankbare Zayed begreep deze aanwijzing en zwichtte zonder aarzeling voor de liefde van de weldoener.

Mohammed was niet tevreden met zijn eigen boordevolle harem en moest zo nodig met de vrouw van zijn zoon trouwen. Zijn zoon, die een toegewijde volgeling was van de 'grote' Profeet, was meer dan gelukkig om van zijn vrouw te scheiden. Wat was Mohammed een geweldige schoonvader, een rolmodel voor alle islamitische schoonvaders!

De moslimgeleerde en staatsman Ali Dashti verstrekt de volgende lijst van de vrouwen in Mohammed's leven:

1. Khadija. 2. Sawda. 3. Ayesha. 4. Omm Salama. 5. Hafsa. 6. Zainab (van Jahsh). 7. Juwariya. 8. Omm Habiba. 9. Safia. 10. Maymuna (van Hareth). 11. Fatima. 12. Hend. 13. Asma (van Saba). 14. Zainab (van Khozayma). 15. Habla. 16. Asma (van Noman). 17. Maria. 18. Rayhana. 19. Omm Sharik. 20. Maymuna (niet van Hareth). 21. Zainab (de derde). 22. Khawla. 23. Duba.

Als een passende straf voor al zijn gruwelijke misdaden tegen vrouwen, was het een joodse vrouw die hem vergiftigde in haar terechte wraakzucht na de veldslag van Khaybar. Gedurende de laatste vier jaar van zijn leven ging zijn gezondheid achteruit. Zijn epileptische aanvallen kwamen steeds vaker voor en zijn andere kwalen namen ook toe. Na een leven van verkrachtingen, perversie, vernieling en plunderingen, blies Mohammed zijn laatste adem uit in de schoot van zijn zeventienjarige kindbruid Ayesha, die hem langzaam en vreselijk zag sterven. Mohammed was toen 62 jaar oud.

Vertaald uit het Engels door:

W. IJsgeer.

In de psychiatrie hebben we hier een term voor: Seksueel Geobsedeerd.
Dat is niet zelden een begeleidend kenmerk van een psychische stoornis. (paranoïde schizofrenie)
Opdrachten krijgen en stemmen horen is hierbij typerend.
Hierin past ook zijn zucht naar macht, almachtsfantasie, machtswoorden, of de narcistische grootheidswaan.
Het gaat ook wel samen met OCS. (obsessief compulsief syndroom)

Geen wonder dat vrouwen zich moesten bedekken voor deze geobsedeerde die zijn lusten niet kon bedwingen.

Bij bepaalde aandoeningen bestaat er een onverzadigbare en onbedwingbare seksuele drift, die onmiddellijk moet worden bevredigd. Mohammed zag eens een andere vrouw en had direct de behoefte aan een orgasme, hij sleepte zijn vrouw weg van haar werk (ze was leer aan het looien) en bevredigde zich met haar. Daaruit is het vers ontstaan dat de boer zijn eigen akker moet ploegen.
De inspiratie volgde direkt op het inzicht dat hij (alweer) een andere vrouwe had begeerd. Niet dat de rechtschapene zich daar zelf iets van aantrok. Hij roofde immers aanhoudend en een deel van de buit was voor hem bestemd, waaruit hij dan een aantal leuke dames koos om het bed te delen.

Andere minder fraaie details bevestigen dat hij van die buit de rest aan vrouwen en kinderen ter beschikking stelde van zijn barbaarse bendes; To do as they please, zolang ze maar niet zwanger werden. De beest uithangen dus. Naar huidige maatstaven valt dit onder oorlogsmisdaden en terreur.

Mohammed attacked the Banu-L-Mustaliq because of their wealth. In a surprise raid, the Muslims drove them to the Sea. They slaughtered many members of the Banu-N-Mustaliq Tribe and looted away a booty of 2000 Camels, 5000 Sheep and 500 Women! 500 women were captured screaming and crying after they had watched their husbands and sons being slaughtered. The most beautiful captive was Juwayriyya, daughter of the chief of the Banu-L-Mustaliq. Mohammed snatched her to satisfy his own animal lust. The captured women were supposed to be returned by the Muslims upon payment of a ransom. But the night after the battle itself, Mohammed and his army raped each and every one of them. One of the men Abu Sa'id Khudri of Mohammed's army reported : "We were lusting after women and chastity had become too hard for us, but we wanted to get the ransom money for our prisoners. So we wanted to use the "Azl" (Coitus Interruptus- where the man withdraws before ejaculating)...We asked the Prophet about it and he said: "You are not under any obligation to stop yourselves from doing it like that.." Later on the women and children were given for ransom to their envoys.

The Prophet had an immense trench dug around the main market of Medinah. The men of the Banu Qurayza were rounded up & their hands twisted tightly behind them. Then one by one, they were shoved to the edge of the trench and forced to kneel. They were offered a last chance to convert to "The True Faith" and if they refused, had their heads chopped off. As soon as one head would roll off, the corpse would be kicked into the ditch, and so it went. By the time Dawn had colored the sky red in Medinah, hundreds of corpses piled up in a heap in a tangled cesspool of blood, hair and shreds of flesh. Despite the horrific end in front of their eyes, none of the Jews chose to convert to Islam and faced death valiantly. The blood of 900 innocent Jews stained Mohammed's hands on that black day.

Their only crime was that they chose to retain their fundamental human right, of choosing their own God and the religion of their ancestors. Hysterical women & children screamed as they watched their fathers, husbands & sons die. The majority of them were raped savagely and then bundled off to be sold as "used goods". The Prophet had the husband of the Jewess Raihana Bint Amr hacked to pieces before her very eyes, hours after he had murdered her father. No doubt this was the Prophet's perverted version of a wedding present, because after these atrocities he raped the mortified girl and tried to force her to convert to Islam.

Muslim historians still describe the savage rape of Raihana Bint Amr as her "willing submission to Islam and wifehood to the Prophet"

De geschiedenis van de Islam is vol geweld en oorlogen en is zeker verantwoordelijk voor enkele honderden miljoenen doden en hun aantal groeit nog elke dag aan.

Neem mij niet kwalijk maar dergelijke gewelds- en schanddaden zijn mij van Jezus niet bekend.
Op de vraag wie dus de meest edelmoedige was, hoef ik geen moment te twijfelen.

Dat het Christendom na Hem in de praktijk een geschiedenis van bloedvergieten, oorlogen en onderdrukking heeft gekend valt niet te ontkennen. Een en ander gebaseerd op de fanatische en eveneens epileptische fundamentalist Paulus. Maar de stichter zou zich waarschijnlijk in zijn graf omdraaien als Hij dit wist.
Jammer genoeg is dat niet het geval, want Hij ligt er niet in.
Zou Hij weggelopen zijn van deze wrede wereld?
]]> Bernardus Bernardus Thu, 26 Aug 2010 17:28:30 +0200 6503 Child Abuse http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6502
Some Muslims are fond of condemning western morality – alcoholism, nudity, premarital sex and homosexuality often being cited as examples. But Muslims do not have a monopoly on morality. In the west, child marriages and sex with children are illegal. Unfortunately, the same cannot be said for many Muslim countries.

I recently saw the documentary on the Dancing Boys of Afghanistan. It exposed an ancient custom called "bacha bazi" (boy for play), where rich men buy boys as young as 11 from impoverished families for sexual slavery. The boys are dressed in women's clothes and made to dance and sing at parties, before being carted away by the men for sex. Owning boys is considered a symbol of status and one former warlord boasted of having up to 3,000 boys over a 20-year period, even though he was married, with two sons. The involvement of the police and inaction of the government means this form of child prostitution is widespread.

The moral hypocrisy is outrageous in a country where homosexuality is not only strictly forbidden but savagely punished, even between two consenting adults. However, men who sodomise young boys are not considered homosexuals or paedophiles. The love of young boys is not a phenomenon restricted to Afghanistan; homosexual pederasty is common in neighbouring Pakistan, too. In my view, repression of sexuality and extreme gender apartheid is to blame.

And in the Middle East, it's young girls who are considered desirable and men are able to satisfy their lusts legally through child marriages. In Yemen, more than a quarter of girls are married before the age of 15. Cases of girls dying during childbirth are not unusual, and recently, one 12-year-old child bride even died from internal bleeding following sexual intercourse. In another case, a 12-year-old girl was married to an 80-year-old man in Saudi Arabia.

Waar homoseksualiteit wordt bestraft met publieke ophanging, wordt openlijk aangemoedigd om kinderen te misbruiken.
Dat dit net zo goed homoseksuele sodomie is, kun je alleen met religieuze oogkleppen negeren.
Kindermisbruik is hier geoorloofd want de "Noble Savage" of stichter beoefende dit immers zelf.

Een optocht van 450 volwassen mannen met hun kinderbruidjes of maagden.]]> Bernardus Bernardus Thu, 26 Aug 2010 11:49:55 +0200 6502 Burka http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6489
dat is de titel van een onderwerp in onze krant de P.Z.C.
een docente aan de Aliah universiteit wordt verplicht een burka te dragen
let wel ...verplicht

de vrouw is een vrome moslima
maar wil geen burka dragen
dat is haar goede recht
nu heeft de studenten organisatie haar en overgens alle vrouwlijke studenten verplicht een burka te dragen
dit gaat wel heel ver in een overgens voor de rest Hindoeistisch land

oh ja en dan nog een berichtje uit de Gaza strook
als je daar een B.H.wil passen mag je dat op straat doen
de Hamas verbied paskamers
getinte ruiten
en de paspoppen moeten netjes gekleed zijn
tsja volgelingen van Freud?
Rowena]]> rowena Bernardus Fri, 30 Jul 2010 21:47:35 +0200 6489 Blindengeleidehond http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6501 In Groot-Brittannië worden blinden vanwege hun "onreine" blindengeleidehond gediscrimineerd.

http://www.getreading.co.uk/news/s/2051804...ause_of_his_dog

In Berkshire/Groot-Brittannië heeft een islamitische vrouw met haar kroost in een stadsbus net zo lang gekrijst totdat de buschauffeur een 71-jarige blinde en aan kanker lijdende Britse gepensioneerde man samen met zijn blindengeleidehond uit de bus heeft gezet. De vrouw wond zich op over de "onreine" hond in de bus. Dit overkwam de gepensioneerde niet voor het eerst.

Het wordt ook met de dag gekker op deze wereld.
De Heilige (Islamitische) koe kan zich blijkbaar alles veroorloven.
Zoniet dan gaan ze over op het korte lontje en dreigen met geweld.
Dat ze daarbij zelf ernstig discrimineren ontgaat hen uiteraard.]]> Bernardus Vilain Tue, 24 Aug 2010 20:11:35 +0200 6501 Besnijdenis http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6500 *Een zeer gedegen artikel dat de oorsprong van de besnijdenis als niet Islamitisch nog Joods gefundeerd bewijst.
De besnijdenis kwam in verschillende en extreme vormen al voor in het oude Egypte waarvan afbeeldingen bestaan die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten.

KORAN-NOTITIES

door

Linda Bogaert*

Af en toe haalt het thema vrouwenbesnijdenis de pers. Het gaat om schrijnende gevallen van lichamelijk en psychisch verminkte meisjes en vrouwen. Vrouwenbesnijdenis is een cultureel gebruik dat overal ter wereld en bij verschillende religies voorkomt, ook als deze religies dit gebruik niet wettigen. Deze tekst onderzoekt wat Koran en Sunnah ons leren over vrouwenbesnijdenis. Er zal blijken dat deze primaire bronnen van de islam muslimvrouwen ruim van argumenten voorzien om zich te verzetten tegen druk om zichzelf of hun dochters te laten besnijden.

De oorsprong van dit gebruik is niet bekend. Feit is dat vrouwenbesnijdenis reeds bestond voor de opkomst van het christendom en de islam. Tekenen van vrouwenbesnijdenis werden aangetroffen op Egyptische mummies. Het gebruik zou onder meer in de Afrikaanse tropen, bij de Inca's in Mexico en bij sommige Australische stammen zijn voorgekomen of nog steeds voorkomen. In de Nijlvallei (Egypte, Soedan, Ethiopië) is het gebruik nog steeds in zwang, net als in delen van Rusland en in sommige Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen.

Het fenomeen doet zich voor bij gemeenschappen van alle religies, bij animisten en bij niet-gelovigen. Wat muslimlanden betreft, blijkt in Egypte en Soedan vrouwenbesnijdenis overwegend bij muslims voor te komen. In andere muslimlanden echter, zoals de landen van de Perzische Golf, Iran, Noord-Afrika, Turkije, Iran, Pakistan, Syrië, Libanon, enz. worden muslimvrouwen gewoonlijk niet besneden.

Ook in onze streken kwam vrouwenbesnijdenis tot vrij recent voor. Tot in de jaren 1950 en soms nog later werd clitoridectomie (verwijderen van de clitoris) in West-Europa en de VS toegepast voor het behandelen van wat men toen beschouwde als 'vrouwenkwalen', zoals hysterie, epilepsie, masturbatie, lesbische homoseksualiteit, melancholie, nymfomanie, enz. In 1977 diende een vrouw in de VS klacht in tegen een arts die haar besneden had om haar te genezen van 'seksuele ongevoeligheid'. De reacties van de medische wereld waren verdeeld. Sommige medici zagen geen reden waarom die operatie uitgevoerd werd, anderen vonden het een 'matter of judgement' . [6]

Vrouwenbesnijdenis is dus een zaak van alle tijden, en komt vandaag de dag nog steeds voor in verschillende delen van de wereld, om uiteenlopende redenen en ongeacht (of ondanks) het geloof dat men aanhangt.

Enz.]]> Bernardus Bernardus Mon, 23 Aug 2010 15:36:20 +0200 6500 Beauseant http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6498
Gefeliciteerd met je verjaardag en een fijne dag toegewenst]]> Bernardus Vilain Sat, 21 Aug 2010 21:45:55 +0200 6498 Vilain http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6495 Onze Grand Lady is jarig

Welgefeliciteerd lieverd en ik hoop dat je een mooie dag zult beleven.
Onder de mantel van Maria zul je zeker een plekje gevonden hebben.

]]> Bernardus Vilain Mon, 16 Aug 2010 00:37:14 +0200 6495 Vrouwen in de Bijbel http://www.terugnaardebron.com/forum/index.php?showtopic=6490

De naamloze Vrouwe de dochter van Jefta

Als gij de Ammonieten aan mij overlevert
En ik behouden terugkeer
zal de eerste die uit de deur van mijn huis naar me toekomt aan Jahwe behoren
ik zal hem als brandoffer opdragen
(Richteren)

Dit was de onzinnige belofte van Jefta aan Jahwe
onnadenkend en heerzuchtig
hij wilde met deze gelofte zijn godheid aan hem binden
en met een rare gelofte de overwinning afdwingen
niemand had hem ertoe gedwongen
het was zijn eigen vrezen voor falen die hem deze noodlottige belofte liet doen

De geschiedenis van de dochter van Jefta is een bitter verhaal
het gaat over een meisje in een patriachale samenleving
dit verhaal kan het beste geplaatst worden in de serie gruwelverhalen waarvan er meerdere in de Bijbel voorkomen
tot heden ten dage is deze anonimiteit voor een deel het lot van vrouwen
hoe dikwijls is het niet de moeder van... de dochter van.... de zus van.....
in deze formule wordt de vrouw haar eigen naam ontzegt
en word ze beschoewdd als behorende bij......
velen van deze vrouwen blijven naamloos gelijk de dochter van Jefta

Na zijn overwinning is het eerste wat Jefta ziet zijn uitbundig dansende dochter,zijn oogappel
Het meisje zo blij met de terugkeer en de overwinning van haar geliefde vader
en wat doet de krijgsheer?
hij scheurt zijn kledij en zwelgt zich in zelfmedelijden om het onheil wat zijn dochter over hem afroept
alsof hij het slachtoffer is van zijn eigen onkunde
de dochter vraagt om uitstel
twee maanden met haar vriendinnen in de bergen om haar lot te bewenen

Zie Oh bergen en heuvels
zie de tranen in mijn ogen
en jullie rotsen wees er getuige van
hoe mijn ziel weent
(onbekende Joodse dichter,eerste eeuw)

Was deze slachting echt nodig?
nee natuurlijk niet
het was zelfs onwettig
de Thora spreekt na Abraham en Izaak alleen over dierenoffers
en niet het afslachten van onschuldige kinderen
de enige die Jefta dit aan zijn botte verstand had kunnen brengen was Pinechas de hogepriester
en dan komt de trots om de hoek kijken

Moet ik Pinechas de hogepriester zoon van een hogepriester mij vernederen en naar een onwetende gaan?

Moet ik de leider van de stam Israel mij vernederen en tot hen gaan die onder me staan?

Wie nadenkt over het verhaal van de dochter van Jefta mag het verhaal van het andere kinderoffer niet uit het oog verliezen
waar bij Izaak de engel ingreep was dat bij de dochter van Jefta niet het geval
Jeftas dochter was slechts een meisje
en in deze horror story betekent dat
ze heeft geen engel en geen naam

Later gaan de jonge dochters van Israel 4 dagen per jaar weeklagen over de dochter van Jefta
op die manier zullen ze nooit vergeten
het verhaal van het zinloze offer
en de vele andere verhalen van vernedering en geweld
Rowena]]> rowena rowena Mon, 02 Aug 2010 21:48:40 +0200 6490